ءساتى ءتۇسىپ سارىاعاشقا بارا قالساڭىز, تاشكەنتتە ءپىسىپ جاتقان پالاۋدىڭ ءيىسى مۇرنىڭىزعا كەلەدى. سەبەبى ەكى قالانىڭ اراسى تاياق تاستام جەر عوي. بىلايشا ايتقاندا, ء«تيىپ تۇر» دەسەك تە بولادى.
اللا قالاسا, تاشكەنت جاققا ءوتىپ, الەمگە ايگىلى تەلەمۇنارانىڭ جانىنداعى پالاۋ ورتالىعىنان ءدام تاتىپ قايتساق پا دەپ, كەدەن بەكەتىندە كەزەك كۇتىپ تۇرمىز. كەنەت ورتا جاستار شاماسىنداعى ءبىر الا توپىلى اعايىن بىزگە جىميا قاراپ:
– ءيا, تاشكەنگە قانداي شارۋامەن بارا جاتىرسىزدار؟ – دەپ سۇرادى. ەجەلدەن كورشى وتىرعان ەل بولعان سوڭ, قازاق كورسە – وزبەكتىڭ, وزبەك كورسە – قازاقتىڭ ءتىلى قىشىپ قويا بەرەدى ەمەس پە؟ قىسىلتاياڭ جەردە تۇرساق تا قالجىڭداپ:
– اتامنىڭ كەبىسىن ىزدەپ كەلە جاتىرمىن, – دەدىم ەزۋ تارتىپ.
– تۇسىنبەدىم, – دەپ ول باسىن شايقادى.
– ە-ە, وندا تىڭداڭىز!
ءسويتتىم دە: «باياعىدا-ا, ەلۋىنشى جىلداردىڭ باسىندا ءبىزدىڭ اۋىلدىڭ ءبىر توپ اقساقالى تاشكەنگە ءوتىپ, وزبەك تامىرلارىنىڭ قوراسىنا اتتارىن بايلاپ, ال ەندى, الاي بازارعا قالاي بارامىز دەپ تۇرسا, الا توپىلى اعايىنداردىڭ ءبىرى ولارعا ترامۆايمەن جەتىپ الۋعا كەڭەس بەرىپتى», دەپ باستادىم وتكەن عاسىردا بولعان ءبىر وقيعانى ەسىمە الىپ.
سودان الگى كىسىلەر ايالداماعا كەلىپ, وزدەرى بۇرىن-سوڭدى كورمەگەن «شايتان اربانى» كۇتەدى عوي. انە-مىنە دەگەنشە ول دا ءبىر بۇرىلىستان زىر ەتىپ شىعادى. ول كەزدە ەلدىڭ كوزى ەندى-ەندى ۇيرەنە باستاعان ترامۆاي وتە كۇرمەتتى كولىك بولسا كەرەك. سوندىقتان دا ىشىنە قىپ-قىزىل «دوروجكا», ياكي ءبىزدىڭ اۋىلدىڭ تىلىمەن ايتقاندا, كىلەمشە توسەپ قويادى ەكەن.
ترامۆاي ايالداماعا كەلىپ توقتاپ, سارت ەتىپ ەسىك اشىلعان كەزدە اقساقالدار ابدىراپ قالىپتى. اسىرەسە ەڭ الدىندا تۇرعان اتامىز قىپ-قىزىل كىلەمدى كورگەندە اسىپ-ساسىپ: ء«اۋپ, ءبىسمىللا!» دەپ كەبىسىن شەشكەن دە, ماسىشەڭ كۇيى ىشكە ەنىپ كەتكەن عوي.
سول سول-اق ەكەن, ونىڭ ارتىنداعىلار دا تۇگەل كەبىستەرىن ايالداماعا شەشىپ قالدىرىپ, تاپ ءبىر قوناققا كەلگەندەي ءبىر-ءبىر ورىندىققا جايعاسىپ وتىرا قالادى. ءسويتىپ... ترامۆاي ءاي-شايعا قاراماي جۇرەدى دە كەتەدى. ال ءبىزدىڭ اتالارىمىزدىڭ كەبىسى كوشەدەگى جۇرتتى اڭ-تاڭ قالدىرىپ, ايالدامادا ءۇيىلىپ قالا بەرەدى...
مۇنى ەستىگەندە الا توپىلى اعايىننىڭ ەكى يىعى سەلكىلدەپ, كوزىنەن جاس اققانشا كۇلگەنى بار ەمەس پە.
– ە-ە, ءشۇ-ءۇ گالوشتەردى ەندى ىزدەپ كەلەدى ەكەنسىز ءدا,.. – دەپ ريزا بولعانداي مەنىڭ يىعىمنان قاعىپ-قاعىپ قويادى. وسى ساتتە ءبىزدىڭ كەزەگىمىز دە كەلىپ جەتكەن ەكەن. كەدەن راسىمىنە بايلانىستى ءبىر-ەكى قۇجاتتى تولتىرىپ, وزبەكستان جەرىنە وتكەنىمىزدە الگى الا توپىلى اعايىن:
– قوش كەلدىڭىزدەر! – دەدى وڭ قولىن كەۋدەسىنە قويىپ. – قانە ەندى, جۇرىڭىزدەر, بالامنىڭ ماشيناسىمەن سىزدەردى پالاۋحاناعا دەيىن جەتكىزىپ سالايىن!
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»