قازاق ساحنا ونەرىندەگى وزگەشە ءبىر شوعىر – وتىزىنشى جىلداردىڭ تولدەرى قاتارىنان سۋىرىلىپ شىققان تالانتتار توبى. جارىق جۇلدىزدار شوعىرىندا ءانۋار مولدابەكوۆ, فاريدا ءشارىپوۆا, ءسابيت ورازباەۆ, ءاسانالى ءاشىموۆ, تاعى باسقالار بارتۇعىن. رايىمبەك سەيتمەتوۆ «ساحنا» دەگەن ءسوزدى «ساقانا» دەيتىن. «ساق انا», «ساقتىڭ اناسى», «ساق جۇرتىنىڭ, ساق ەلىنىڭ اناسى» دەگەندەي ەستىلەتىن. سولاي سەزىلەتىن. سول ساق اناعا ادال اكتەرلەرىمىزدىڭ بىرەگەيى ءسابيت ورازباەۆتىڭ 75 جاسقا تولعان تويى وڭتۇستىك وڭىرىندە دۇركىرەپ ءوتتى.
ساق انادايىن كورەتىن شەشەسى اپاقاي انا ايتقان ەكەن: «بالام, الاڭداما ماعان. اۋىلدا قالىپ قويساڭ, وكىنەسىڭ. وزگەشەسىڭ سەن. ونەرىڭدى ولتىرمە. قالاعان ماماندىعىڭدى ال. وقى. ماقساتىڭا جەت», دەپ. ال اۋىلداعى اقىلشىلار: «ءارتىس بولما, ادام بول. مال دارىگەرلىگىن مەڭگەر», دەگەن.
ءسابيت ورازباەۆتىڭ مايتالمان مامان, جاۋاپكەرشىلىگى اسا جوعارى مال دارىگەرى بولۋعا مول مۇمكىندىگى بار-تۇعىن. بىراق ول جۇرەگىنىڭ ۇنىنە قۇلاق قويدى. ۇلكەن ارىپپەن جازىلاتىن ماعىناداعى ءارتىس تە, ادام دا بولىپ شىقتى. ساحنا ساڭلاعىنىڭ سامعاۋى ايتۋلى ارىس وزەنىنىڭ بويىنان باستالعان.
مامىر ايىنىڭ ورتاسىندا وڭتۇستىك جۇرتشىلىعى قازاقستاننىڭ حالىق ءارتىسى, مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى ءسابيت ورازباەۆتىڭ 75 جىلدىعىن ءۇش كۇن تويلادى. العاشقى كۇنى اكتەردى وبلىس اكىمى اسقار مىرزاحمەتوۆ ءبىر توپ زيالى قاۋىم وكىلدەرىمەن بىرگە قابىلدادى. ەمىن-ەركىن اڭگىمە بولدى. سىي-سياپات جاسالدى, وقالى شاپان جابىلدى, ويۋلى بورىك كيگىزىلدى. «ءسىز – قازاق حالقىنىڭ ماقتانىشىسىز, مەرەيىسىز. تاۋەلسىزدىككە قىزمەت ەتە بەرىڭىز, ۇزاق جاساڭىز, اعا», دەدى اكىم. «اينالايىن, حالقىمنان. جامبىل جاكەمىز ايتقانداي, جاس قۇراقتاي جايناي بەرىڭدەر. كۇنگەيدىڭ كوكتەمى كەرەمەت, اۋاسى كاۋسار بوپ تۇر ەكەن. ەڭبەكسۇيگىش ولكەنىڭ بەينەتى جانسىن. تۇنىپ تۇرعان تاريحتىڭ باعاسىن بىلىڭدەر. ابىلاي حان جان تاپسىرعان, اسىل سۇيەگى جاتقان توپىراقتىڭ كيەسىن قادىرلەڭدەر. قازىعۇرت, قاراتاۋ, الاتاۋ ءتۇيىسىپ تۇرعان, تامىلجىعان تۋعان جەرىم, كەڭ-بايتاق قازاقستانىم كوركەيە بەرگەي», دەدى سابەڭ.
ەكىنشى كۇنى جۇمات شانين اتىنداعى وبلىستىق دراما تەاترىندا كەرەمەت كەش ءوتتى. ءوڭىردەگى سەگىز تەاتر ارنايى ءازىرلىك جاساپتى. ءازىل-كۇلكىگە, تاعىلىمدى تاماشاعا قۇرىلعان قۇتتىقتاۋلار اسا قىزعىلىقتى دا مازمۇندى بولدى. اسانالى ءاشىموۆتىڭ «ستسەناريگە» باعىنباس ءىس-ارەكەتى دە تەبىرەنىستى ءھام اسەرلى شىقتى. ەكەۋىنىڭ قۇشاقتاسىپ ۇزاق تۇرعان «پاۋزاسى» دا جۇرتتى تولقىتىپ جىبەردى. ءماجىلىس دەپۋتاتتارى قۋانىش ايتاحانوۆ, ساۋىرباي ەسجانوۆ, نۇرلان ونەرباي سىندى ازاماتتاردىڭ اقەدىل تىلەكتەرى توگىلدى. «ارتىستەر الەمى, جالپى اكتەرلەر تۋرالى قانشا كىتاپ جازسام دا, بۇلاردى جەتە تۇسىنەمىن دەي الماس ەدىم, – دەدى تەاتر سىنىنىڭ ساردارى اشىربەك سىعاي. – ءسابيت ورازباەۆ – سۋرەتكەر اكتەر. ءبىر قاراعاندا, توماعا-تۇيىق, كوپ اشىلمايتىن ادام سىقىلدى. ال ىشكى الەمى, ينتەللەكتىسى عاجاپ. اكتەرلىگىنە انشىلىگى, ويشىلدىعى ۇيلەسىم ۇستەپ, ودان بەتەر بيىكتەتىپ اكەتە بارادى. ەلباسىمەن دە, ەتىكشىمەن دە سويلەسە بىلەدى. ۇسقىنسىز تىرلىكتەرگە ۇساقتالماعان تۇلعا. مىنە, بۇگىن دە ءبارىمىز جاڭارىپ, جاڭعىرىپ, جاسارىپ وتىرمىز. ونەر ادامى ءۇشىن ەلدىڭ الاقانىنان ارتىق ماراپات جوق».
ءۇشىنشى كۇنى سابەڭ تويى سايرام اۋدانىندا, اقسۋ مەن ارىستىڭ بويىندا جالعاستى. اۋدان باسشىسى ءۋاليحان قاينازاروۆ جاڭادان اشىلعان دەندروباقتا, ءدۇيىم جۇرتتىڭ الدىندا اكتەرگە اقبوزات مىنگىزدى. قۇرمانبەك جانداربەكوۆتىڭ, مەرەيتوي يەسى ءسابيت ورازباەۆتىڭ, وزگە دە ونەر ورەندەرىنىڭ كىندىك قانى تامعان قايران سايرامنىڭ تامىلجىعان توپىراعىنا نۇرلى شۋاق قۇيىلىپ تۇردى. وقتا-تەكتە جاڭبىر ءسىركىرەدى. ءان اۋەلەپ, كۇي كۇمبىرلەدى. جىرلار وقىلدى.
مارحابات بايعۇت.