مەن ءۋاليحانوۆ اۋدانىنداعى جاسقايرات اۋىلىنىڭ نەگىزگى مەكتەبىندە كىتاپحاناشى بولىپ قىزمەت ىستەيمىن. اشىعىن دا, اشىنىپ تا ايتارىم – اۋىل جايىنىڭ مۇشكىل ءحالى. اۋىز سۋ, ۇيالى تەلەفون, اۋىل ءىشىن جارىقتاندىرۋ, جول قاتىناسى سەكىلدى ادام ومىرىنە الدىمەن قاجەت الەۋمەتتىك ماسەلەلەر قانشا ايتىلسا دا ساعىزشا سوزىلىپ كەلەدى.
«اۋىلدىڭ بولاشاعى – جاستار» دەپ جارعاق قۇلاعىمىز جاستىققا تيمەي جاراپازان ايتقاندا كەرەمەتپىز. ال ديپلومدى جاس ماماندارعا قالىپتى تۇرمىستىق جاعداي جاساۋ, ورنىقتىرۋ باس «اۋرۋلارىمىزدىڭ» ءبىرى دەسە دە بولادى. بۇگىنگىدەي وزىق تەحنولوگيالار زامانىندا ينتەرنەت جەلىسىن پايدالانباۋ, ءتىپتى, قاراپايىم بايلانىستىڭ جوقتىعى ەستىر قۇلاققا ۇيات. وسىدان كەيىن ەلدى مەكەندەرگە جاستاردى اپارىپ كور!
اۋىلىمىز وبلىستان, اۋداننان شالعايدا ورنالاسقاندىقتان, جول قاتىناسى دا كۇرمەۋى شەشىلمەگەن كۇيىندە تۇر. قىستا ويقى-شويقى جولداردى بەلۋاردان قار باسسا, جازدىڭ جاۋىندى-شاشىندى كەزدەرىندە بەلشەمىزدەن ساز كەشىپ جۇرگەنىمىز. قاقاعان اياز بەن دۇلەي بورانداردا تۇرعىنداردىڭ دالادا قالىپ قويعان كەزدەرى از ەمەس. سوندىقتان بولار, سىرتتان اۋىلىمىزعا اتباسىن تىرەيتىن باسشىلار سيرەك. ايدىڭ, كۇننىڭ امانىندا شاقىرتىپ اكەلۋ قيىن.
ۇزىن ءسوزدىڭ قىسقاسى, ءبىز جىم-جىرت اۋىلدا تۇرىپ, ميمىرت تىرلىك كەشىپ جاتىرمىز...
ءبيبىنۇر جاناتقىزى.
سولتۇستىك قازاقستان وبلىسى,
ءۋاليحانوۆ اۋدانى.