«كەتپەشى, كەتپەشى, ەركىن, جالىنامىن كەتپەشى!..» ەڭىرەپ جىلاپ جاتىرمىن, بەلىنەن تاس قىپ قۇشاقتاپ الىپپىن, جىبەرگىم كەلمەيدى. ءتۇسىم ەكەن, ويانىپ كەتتىم... شىنىمەن دە وكسىپ قاتتى جىلاپ جاتىرمىن, قولىم بىرەۋدى قۇشاقتاپ, جىبەرمەي تۇرعانداي ايقاسىپ قالىپتى.
ءيا, ءتۇسىم ەكەن, ەركىندى كوردىم, جاپ-جاس, سول باياعىداعى اسكەرگە كەتەر الدىنداعى شاش قويعان ۇلگىسى, سىمباتتى, سۇلۋ بالاڭ ءجۇزى, ءبارىن-ءبارىن انىق كورىپ تۇرمىن. قاسىما جاقىن كەلىپ, يىعىمنان قۇشاقتاپ: «نەگە جىلاي بەرەسىڭ, جىلاما دەدى. ارى قاراي سويلەتكىم كەلمەي, بەلىنەن تاس قىپ قۇشاقتاپ الىپ جالىنىپ جاتىرمىن, «كەتپەشى, كەتپە!..».
ارامىزدان كەتكەنىنە, شىنىمەنەن جوق ەكەنىنە ءالى سەنە الماي ءجۇرمىن. ەلەڭدەپ ادامدار اراسىنان كەزدەسىپ قالار ما ەكەن دەپ باۋىرىمدى ىزدەيمىن.
وكىنىشى مەن اتتەگەن-ايى كوپ وپاسىز جالعان دۇنيە-اي, ارتقا كوز سالسام كەيدە تۋعان جەردەن, ەلدەن سەنى جىراقتاتىپ استاناعا الىپ كەلمەگەن بولسام, مۇمكىن, ءالى دە ارامىزدا جۇرەر مە ەدىڭ دەگەن ءبىر وكىنىش وزەگىمدى قالاي ورتەيتىنىن بىلسەڭ عوي؟
ايدىڭ كۇننىڭ امانىندا ءدال سەنەن ايىرىلىپ قالامىز دەپ كىم ويلاعان. استاناعا تىرىدەي اكەتىپ, تۋعان جەرگە ءمايىتىڭدى ءسۇيرەپ اكەلەتىندەي اللاعا نە جازدىم دەپ جىلاعانمىن. اتتەڭ-اي, ۋاقىتتى ارتقا قاراي ءسال شەگىندىرە الار ءبىر قۇدىرەتتى كۇش بولسا, تابانىڭنىڭ كىرىنە دەيىن ءوزىم جۋىپ بەرەر ەدىم دەپ ارماندايمىن.
...جان ساقتاۋ بولمەسىندە ەس-ءتۇزسىز جاتقانىڭدا, كۇندە جانىڭا كەلىپ, اياق-قولىڭدى سيپالاپ, دەنەڭدى سىلاپ الاقانىڭا الاقانىمدى سالىپ بويىمداعى كۇش-جىگەرىمدى, قۋاتىمدى ساعان بەرىپ جاتىرمىن, ەسىڭدى جينايسىڭ, تۇراسىڭ اۋرۋعا بوي الدىرما, و, اللا, بار ەكەنىڭ راس بولسا ءومىرىمنىڭ جارتىسىن ەركىنىمە قيدىم, تەك قانا ەسىن جيناتىپ جانىمىزدا قالدىرا كورشى دەپ جالىنعانمىن.
بار-جوعى ون كۇن!.. ءيا, ون كۇن, مۇرتتاي ۇشىپ قۇلاپ ءتۇستىڭ دە, باسىڭدى قايتا كوتەرە المادىڭ. نەگە بىردەن اۋرۋعا بوي ۇسىنعانىڭدى, نەگە ارپالىسىپ كۇرەسپەگەنىڭدى بىلمەيمىن. الدە, قياناتى مەن ادىلەتسىزدىگى باسىم وپاسىز جالعان بۇل دۇنيەدەن شارشادىڭ با ەكەن, الدە...
سول كۇنى دە اسىعىپ جەتىپ, پالاتاعا كىرگەن ەدىم. تەرىس قاراپ جاتىر ەكەنسىڭ, جالت قارادىڭ, وتە ءالسىز ەدىڭ, قاسىڭا كەلىپ قولىڭنان ۇستاپ قالايسىڭ, ۋايىمداما, ەسىڭدى جيدىڭ ەندى بەرىلمە, بوي ۇسىنبا اۋرۋعا, تۇراسىڭ دەپ ماڭدايىڭنان ءسۇيدىم, ىستىعىڭ قاتتى, دەنەڭ وتتاي بولىپ ورتەنىپ جاتىر ەكەنسىڭ. قولىمنان ۇستاپ, وزىڭشە قىسقان بولاسىڭ, بىردەمە ايتقىڭ كەلەدى, بىراق ءسوزىڭدى ەستي المايمىن.
ەسىڭدى جيناپ, كوزىڭدى اشقانىڭا بالاشا شاتتانىپ, جان-جاققا تەلەفون شالىپ ءماز بولىپ ەدىم عوي, قايدان بىلەيىن...
سالماعىن باتىرعان ساعىنىشتان ەزىلگەن جۇرەگىمنىڭ ەمىن تابا الماي شارق ۇرامىن. ارتىڭدا قالعان ءۇش گ ۇلىڭنىڭ كوزدەرىنەن سەنى ىزدەيمىن...
ساعىندىم سەنى, ەركىن!
سارا نايمان.
استانا.
ءيا, ءتۇسىم ەكەن, ەركىندى كوردىم, جاپ-جاس, سول باياعىداعى اسكەرگە كەتەر الدىنداعى شاش قويعان ۇلگىسى, سىمباتتى, سۇلۋ بالاڭ ءجۇزى, ءبارىن-ءبارىن انىق كورىپ تۇرمىن. قاسىما جاقىن كەلىپ, يىعىمنان قۇشاقتاپ: «نەگە جىلاي بەرەسىڭ, جىلاما دەدى. ارى قاراي سويلەتكىم كەلمەي, بەلىنەن تاس قىپ قۇشاقتاپ الىپ جالىنىپ جاتىرمىن, «كەتپەشى, كەتپە!..».
ارامىزدان كەتكەنىنە, شىنىمەنەن جوق ەكەنىنە ءالى سەنە الماي ءجۇرمىن. ەلەڭدەپ ادامدار اراسىنان كەزدەسىپ قالار ما ەكەن دەپ باۋىرىمدى ىزدەيمىن.
وكىنىشى مەن اتتەگەن-ايى كوپ وپاسىز جالعان دۇنيە-اي, ارتقا كوز سالسام كەيدە تۋعان جەردەن, ەلدەن سەنى جىراقتاتىپ استاناعا الىپ كەلمەگەن بولسام, مۇمكىن, ءالى دە ارامىزدا جۇرەر مە ەدىڭ دەگەن ءبىر وكىنىش وزەگىمدى قالاي ورتەيتىنىن بىلسەڭ عوي؟
ايدىڭ كۇننىڭ امانىندا ءدال سەنەن ايىرىلىپ قالامىز دەپ كىم ويلاعان. استاناعا تىرىدەي اكەتىپ, تۋعان جەرگە ءمايىتىڭدى ءسۇيرەپ اكەلەتىندەي اللاعا نە جازدىم دەپ جىلاعانمىن. اتتەڭ-اي, ۋاقىتتى ارتقا قاراي ءسال شەگىندىرە الار ءبىر قۇدىرەتتى كۇش بولسا, تابانىڭنىڭ كىرىنە دەيىن ءوزىم جۋىپ بەرەر ەدىم دەپ ارماندايمىن.
...جان ساقتاۋ بولمەسىندە ەس-ءتۇزسىز جاتقانىڭدا, كۇندە جانىڭا كەلىپ, اياق-قولىڭدى سيپالاپ, دەنەڭدى سىلاپ الاقانىڭا الاقانىمدى سالىپ بويىمداعى كۇش-جىگەرىمدى, قۋاتىمدى ساعان بەرىپ جاتىرمىن, ەسىڭدى جينايسىڭ, تۇراسىڭ اۋرۋعا بوي الدىرما, و, اللا, بار ەكەنىڭ راس بولسا ءومىرىمنىڭ جارتىسىن ەركىنىمە قيدىم, تەك قانا ەسىن جيناتىپ جانىمىزدا قالدىرا كورشى دەپ جالىنعانمىن.
بار-جوعى ون كۇن!.. ءيا, ون كۇن, مۇرتتاي ۇشىپ قۇلاپ ءتۇستىڭ دە, باسىڭدى قايتا كوتەرە المادىڭ. نەگە بىردەن اۋرۋعا بوي ۇسىنعانىڭدى, نەگە ارپالىسىپ كۇرەسپەگەنىڭدى بىلمەيمىن. الدە, قياناتى مەن ادىلەتسىزدىگى باسىم وپاسىز جالعان بۇل دۇنيەدەن شارشادىڭ با ەكەن, الدە...
سول كۇنى دە اسىعىپ جەتىپ, پالاتاعا كىرگەن ەدىم. تەرىس قاراپ جاتىر ەكەنسىڭ, جالت قارادىڭ, وتە ءالسىز ەدىڭ, قاسىڭا كەلىپ قولىڭنان ۇستاپ قالايسىڭ, ۋايىمداما, ەسىڭدى جيدىڭ ەندى بەرىلمە, بوي ۇسىنبا اۋرۋعا, تۇراسىڭ دەپ ماڭدايىڭنان ءسۇيدىم, ىستىعىڭ قاتتى, دەنەڭ وتتاي بولىپ ورتەنىپ جاتىر ەكەنسىڭ. قولىمنان ۇستاپ, وزىڭشە قىسقان بولاسىڭ, بىردەمە ايتقىڭ كەلەدى, بىراق ءسوزىڭدى ەستي المايمىن.
ەسىڭدى جيناپ, كوزىڭدى اشقانىڭا بالاشا شاتتانىپ, جان-جاققا تەلەفون شالىپ ءماز بولىپ ەدىم عوي, قايدان بىلەيىن...
سالماعىن باتىرعان ساعىنىشتان ەزىلگەن جۇرەگىمنىڭ ەمىن تابا الماي شارق ۇرامىن. ارتىڭدا قالعان ءۇش گ ۇلىڭنىڭ كوزدەرىنەن سەنى ىزدەيمىن...
ساعىندىم سەنى, ەركىن!
سارا نايمان.
استانا.
