«قازىر مىنا ءبىر جايتتىڭ توڭىرەگىندە ۇدايى ويلانامىن. تالانتتى, ءبىلىمدى, ساۋاتتى «التىن باستارىمىز» ەلىن, جەرىن تاستاپ, جاقسى ءومىر اڭساپ, جات جۇرتتاردى جاعالاي باستاعالى ءبىراز ۋاقىت بولدى. ءيا, «قازاقستاندا ولار ءۇشىن قولايلى جاعداي جوق قوي» دەرسىز. بىراق ءاليحاندار مەن احمەتتەردىڭ زامانى قولايلى بولدى دەپ كىم ايتتى؟ كەڭەس ساياساتىمەن كەلىسپەسە, شەتەلگە كەتۋگە ولاردىڭ مۇمكىندىگى بولمادى ەمەس, بولدى عوي؟ سوندا ولاردى تۇساۋلاپ جىبەرمەي قالعان قانداي كۇش؟ ەلى مەن جەرىنىڭ الدىنداعى بورىش, وتانىنا دەگەن ماحاببات ەمەس پە ەدى؟ بۇگىنگى زامان ءبىلىم جارىستىراتىن اقىل-وي زامانى بولعاندىقتان, وقىعانى ءراسۋا بولىپ, جيناعان ءبىلىمىن جۇزەگە اسىرا الماي, ۋاقىت ءوتىپ بارا جاتقان سوڭ ول جاستار امالسىز وتانىن تاستاپ كەتىپ جاتقان دا بولار. ولاردى كىنالاۋعا مەنىڭ حاقىم جوق. بىراق دەيمىن, شىركىن, مەنىڭ زامانداستارىمنىڭ جۇرەگىندە الگى ايتقان قوزعاۋشى كۇش – ۇلتىنا دەگەن ماحاببات بولسا, ولار جەرىن تاستاپ كەتپەگەن بولار ما ەدى؟», دەدى ەركەبۇلان دايىروۆ.
