مەن ۇنەمى جىرداي ايتىپ جۇرەتىن, بۇكىل قازاق ۇلتىنا باسىمدى يگىزگەن ءبىر جايت بار.
1944 جىلى 8 ناۋرىزدا ءوز حالقىمەن بىرگە, بالقار جازبا ادەبيەتىنىڭ نەگىزىن قالاۋشى, اقىن, اعارتۋشى كيازيم مەچيەۆكە دە قازاق ءدامى بۇيىرىپتى. توقساننان اسقان اقساقال, ءبىر جىلدان كەيىن دۇنيەدەن ءوتىپ, «سۇيەگىمدى تۋعان جەرگە قويىڭدار» دەپ امانات ەتتى. جارتى عاسىر وتكەن سوڭ, ارتىندا قالعان ۇرپاعى ەسىن جيىپ, قاريانىڭ اماناتىن ورىنداۋ ماقساتىندا الماتى وبلىسى, قاراتال اۋدانى قالپە اۋىلىنا كەلدى. ءولى ەمەس, تىرىلەردىڭ ءومىرى تۇككە تۇرماي جاتقان سول ءبىر ب ۇلىڭعىر تۇستا, «اۋىپ كەلگەن حالىق» دەپ مولاسىن بۇزباي, كەرىسىنشە, قولعا تۇسكەن نارسەمەن قورىمدى قورشاپ, ونى اياقاستى ەتپەي قورعاپ وتىرعان اۋىل تۇرعىندارىنىڭ قاسيەتىنە قاتتى تەبىرەندىم.
ۇلى قازاقتىڭ قاسيەتى سول, بارلىق حالىقتى جاماندىققا قيعان جوق, سودان بولار, كوپتەگەن جۇرت قيىنشىلىقتا قورعان بولعان قازاق جەرىنە العىسىن جاۋدىرادى. بىزدەر, سول اعا بۋىننىڭ كەڭدىگىنەن, سابىرلى پاراساتىنان قۇنار الىپ, تامىرلانعان ۇرپاقپىز. قۇرمەتىمىز بەن ادالدىعىمىزدى پاش ەتىپ, سول ۇرپاقتىڭ جالعاسى رەتىندە بۇگىنگى قازاق ۇلتىنىڭ اينالاسىندا ۇيىسىپ, بىرگە جاساپ كەلەمىز.
ءبىز تاۋەلسىزدىگىمىزدى كوزىمىزدىڭ قاراشىعىنداي ساقتاپ, جالعىز وتانىمىزبەن بىرگە وركەندەپ, العىستى جەرىمىزدە تامىرلاپ بىرگە گۇلدەنۋىمىز كەرەك. ويتكەنى تاعدىرىمىز ءبىر حالىقپىز.
وتكەن عاسىردىڭ العاشقى جارتىسىندا قازاقتىڭ دا تالايىنا نەبىر اۋىر سىناق ءتۇستى. العا شىققان ازاماتتارىن جويىپ جىبەرىپ, سانانىڭ ساۋلەسىن ءوشىردى, قاساقانا جاسالعان اشتىقتان حالىق باۋداي قىرىلدى, جالپىنى شارپىعان سوعىس ءورتى تاعى بار... ءبىر ساۋساعى بۇگۋلى ساياساتتىڭ كەسىرىنەن كوپ قۇندىلىق وزگەرىسكە ءتۇستى. الايدا مۇنىڭ ءبارى قازاق دەگەن حالىقتىڭ قۇتىن قاشىرمادى, قاسيەتىن جويا المادى. بارشامىزدىڭ باستان كەشىرگەن قيىنشىلىعىمىز ءبىزدى بىرىكتىردى. ءبىر-ءبىرىمىزدى سىيلاپ, قۇرمەتتەۋگە ۇيرەتتى.
قازىرگى تاڭدا بارشا قازاقستاندىقتار العىس ايتۋ كۇنى مەرەكەسىن اتاپ وتۋدە. بۇل – بىرلىكتىڭ, تاتۋلىقتىڭ, جاڭعىرۋدىڭ مەرەكەسى. قازاقستان حالقىن وسىناۋ شاپاعاتتى مەرەكەمەن قۇتتىقتايمىن.
ليۋدميلا حوچيەۆا,
قازاقستان حالقى اسسامبلەياسىنىڭ مۇشەسى, قاراشاي-بالقار ۇلتتىق مادەني ورتالىعىنىڭ ءتورايىمى
