29 اقپان, 2012

تامىر بۇلكىلىندەگى تاقىرىپ

410 رەت
كورسەتىلدى
27 مين
وقۋ ءۇشىن

تامىر بۇلكىلىندەگى تاقىرىپ

 تاعدىرىم تاڭداپتى. نەمەسە مەنىڭ تاعدىرىمداعى ادامدار دەسەم ءسوز كوركى كىرىپ, ماعىنا مارحاباتتى بولا تۇسەر مە ەكەن؟ الدە ەكىنشى ءۇيىم بولىپ كەتكەن قاسيەتتى رەداكتسيا شاڭىراعىندا وتى مازداپ, ۇشقىنى ميىما شاشىراعان تاعدىر-تالايلى تاقىرىپتار ما ەكەن؟ ءتىپتى جازعىم كەلىپ جابىعىپ, قولىم جۇرمەي قينالعاندا كوڭىل اۋانى بۋعان ساتتەگى شامىرقانىستىڭ شاۋجايلاتقان نەسىبە-ماقالاسى ما؟ جالىنان ۇستاپ جالىنعانداي بوپ, وي تولعاعىمەن ەلەپ-ەكشەگەندە, ەمەۋرىنىمەن ەمەكسىتكەن «قىزىق دۇنيەنىڭ» توسىن تولعاقتى, تاپتاۋرىننان تىس, ءبىتىمى بولەك, ءپىشىمى تۇيدەك, ايتپاعى ەرەن, ماڭىزى بەرەن, جۇرەك ءلۇپىلى شىعار, بالكىم؟

 

تاعدىرىم تاڭداپتى. نەمەسە مەنىڭ تاعدىرىمداعى ادامدار دەسەم ءسوز كوركى كىرىپ, ماعىنا مارحاباتتى بولا تۇسەر مە ەكەن؟ الدە ەكىنشى ءۇيىم بولىپ كەتكەن قاسيەتتى رەداكتسيا شاڭىراعىندا وتى مازداپ, ۇشقىنى ميىما شاشىراعان تاعدىر-تالايلى تاقىرىپتار ما ەكەن؟ ءتىپتى جازعىم كەلىپ جابىعىپ, قولىم جۇرمەي قينالعاندا كوڭىل اۋانى بۋعان ساتتەگى شامىرقانىستىڭ شاۋجايلاتقان نەسىبە-ماقالاسى ما؟ جالىنان ۇستاپ جالىنعانداي بوپ, وي تولعاعىمەن ەلەپ-ەكشەگەندە, ەمەۋرىنىمەن ەمەكسىتكەن «قىزىق دۇنيەنىڭ» توسىن تولعاقتى, تاپتاۋرىننان تىس, ءبىتىمى بولەك, ءپىشىمى تۇيدەك, ايتپاعى ەرەن, ماڭىزى بەرەن, جۇرەك ءلۇپىلى شىعار, بالكىم؟

رەداكتور باستاماسى ما, الدە ءوز جۇرەگىڭنىڭ ءامىرى مە نەمەسە ءجيى جۇرگەنگە جولىعىساتىن كەيىپكەرىڭ ۇسىنعان تاقىرىپ پا: جازىلماعى – قالامعا سەرت! ايتىلماسا – جۇرەككە دەرت! قانە…

 شەرحان مۇرتازا: «وراقتى سو­سىن, الدىمەن تەاتر…» 1990 جىلدىڭ 27 تامىزى. شەراعاڭ مەنى «سوتسيا­ليس­تىك قازاقستاننىڭ» (قازىرگى «ەگەمەن قازاق­ستان») تورعاي وبلىسى بويىنشا مەن­شىك­تى ءتىلشىسى ەتىپ, قىزمەتكە قابىل­دا­دى. نۇسقاۋىنان بۇرىن قاسى قاي­شى­لانىپ, مۇرتى جىبىرلايدى. بارا سالا تەاتردى جازۋعا كىرىسۋىم كەرەك ەكەن. تاڭ­دانىپ­پىن. تالماۋراتىپ, ءبىر سوققى جاسادى: «وراقتى سوسىن!..» سالىم سۋ­عا كەتىپ, بۇگىلە تۇسسەم كەرەك, تىك­تە­لۋىم­دى ءوتىندى. وراقتىڭ ناعىز جان الىپ, جان بە­رىسىپ جاتقان قاربالاس شاعى-تىن. ال­عاشقى تاپسىرمانىڭ ءتۇرى مىناۋ. شىن ايتىپ وتىر ما ءوزى؟ نۇرلى جانارى الدامايتىن سىڭايلى. وتكىر كوزى­نىڭ ۇش­قى­نى وكىرتىپ جاز, قاتىرىپ جاز دەي­تىن­دەي. مەنىڭ ۇنسىزدىگىمنەن ازداپ قار­سى­لىق, اڭعالدىق, الاڭداۋشىلىق نى­شانىن سەزدى بىلەم, ساتتە ءجىبىپ, وراق­تى كىم وراتىنىن سۇرادى. ارينە, ادام! دۇرى-ى-ىسس! الدىمەن ادامدى تاربيە­لە­يىك. تور­عايىڭ جابىلعان تۇستا جەز­قاز­عانعا باس ساۋعالاعان تەاترىڭدى قاي­تا اشۋعا كىرىس. پروبلەماسىن اياماي توك. ءوزىڭ­دى قۇددى ەگىس دالاسىندا جۇرگەن­دەي جاۋاپتى سەزىن. تەاتر وڭالماي, ادام وڭالمايدى. تاربيە كەرەك! ءتار­بيەلى ادام استىقتىڭ وبال-ساۋابىن ءبى­لە­دى. تەاتر اشىلىپ, كورەرمەنىن جي­نا­عانشا وراق ماۋسىمى تۇگەسىلمەي مە, وسى باس­تىعىم اڭداۋسىز تالاپ قويىپ وتى­ر­عان­نان ساۋ ما دەگەندەي ءدۇدامال كۇيىمدى تاعى سەزىپ قويىپ, تەاتر ءبىر كۇندىك نەمەسە ناۋقاندىق ەمەس, جىل­دىق, عاسىرلىق دەپ, شاشىراڭقى ويىمدى جيناقتاپ, قولىما ۇستاتقانداي بولدى.

سودان… تەاترسىز وراق ناۋقانى ءبىت­پەيتىندەي ويعا مالشىنىپ, تورعايىما ۇشىپ كەلەيىن. كەلسەم, وراق قىزعان. باس­قا تىرلىك قالماعان. مەنىڭ ويىمدى تەك تەاتر قاۋمالاعان. وبلىس باسشىسىنا كىرىپ, شەر­اعاڭنىڭ ماقامىنا سال­ماسام دا, ءوزىم­نىڭ رەسميلەنگەندەگى ىزعارلانىپ كە­تە­­تىن سۇسىمدى تەجەي الماي, دوكەيدىڭ «الدىمەن وراق, وراق…» دەگەنىن قۇلاققا قىستىرماي, «وراق سوسىن, تەاتر الدىمەن…» دەي بەرىپپىن عوي. باسشى دا بەرىس­پەيدى. مەن دە رايدان قايتپايمىن. الدىمەن تەاتردى جاز دەگەن كىم دەيدى ول. شەرحان مۇرتازا! وبلىس باسشىسى كۇرت موپ-موماقان بولا قالدى. باسىن يزەدى. قۇپتا­دى. تەاتردى جازۋدىڭ جىرىن قالاي باس­تاعانىن ءوزى سەزبەي قالدى.

قانداي قىزىق تاقىرىپ! كەيىننەن ءبىلدىم عوي, تەاترسىز دۇنيە بوس ەكەن! ارينە, وراق ناۋقانىن دا ۇمىت قال­دىر­عان جوقپىز. قايتا, جاقسى قامتى­دىق دەسەك تە بولادى. تەاتردى شارتتى ۇعىم رەتىندە استارلاپ, مەڭزەگەن ەكەن عوي باس رەداكتورىم. «شەراعام-اي!» دەيمىن ءالى كۇنگە, تاقىرىپ ىزدەپ سار­سىلعاندا: «اقىلىڭنان اينالىپ كە­تە­يىن!» وسىنداي تالاپتان سوڭ تاقىرىپ تاڭداۋدا باستى يدەيانى بولەكتەپ تانىپ, كورە ءبىلۋ ماشىعىن بويعا دارىت­قاندايمىز. ءما­سە­لەنىڭ ىشكى استارىن قوپارىستىرىپ, ەڭ وزەكتىسى دەگەن اسا دىلگەرىن نوق­تالايتىن بولدىق.

توقتار اۋباكىروۆ: «ءمادي با­بام­نىڭ «قارقارالىسىن» عارىشتا شىر­­قادىم!» بايقوڭىر.1991 جىلدىڭ 2 قازا­نى. باتىر قازاق توقتار ءاۋ­با­كىروۆ الماتى ۋاقىتىمەن 11 ساعات 59 مينوتتە عا­رىش­قا سامعاپ كەتتى. قازاق ەلى بوركىن اس­پانعا اتىپ, قۋاندى. «ەگەمەننىڭ» باس­شى­لىعىنان: «ادەت­تە­گى­دەي ارقالىق ماڭى­نا قونۋعا ءتيىس قوي, وتە قىراعى بول, رەپورتاج بەرە­سىڭ» دەگەن تاپسىرما ءتۇس­تى. ەن­دى جاتساق-تۇرساق, كوككە قاراپ ەلەڭ­دەيتىن بولدىق. توقتارلاردىڭ ءتى­لەۋىن ءتى­لەي­مىز. ول جالعىز ەمەس ەدى, قاسىندا ورىس پەن اۆستريا عارىشكەرى بار. بۇرىن تاقى­رىپتى جەردەن ىزدەپ تاباتىن باسىمىز, ەندى اسپانعا الاقتاۋمەن 10 قا­زان­نىڭ تاڭىن اتىرعانىمىزدى باي­قا­ماي قال­عانداي ەدىك. الماتى ءمول­شەرى­مەن 9 ساعات 12 مي­نوت­تە ارقالىقتىڭ وڭ­تۇستىك-شىعى­سى­نا قاراي 58 شاقى­رىم جەردە عارىش­كەر­لەر امان-ەسەن قوندى. تىكۇشاق­پەن جەتكەن ەدىك. ادام كورمە­گەن­دەي, ۇشەۋىن قاۋمالاپ الدىق. سۇراق­تار قارداي بورادى. «ءمادي با­بام­نىڭ «قارقارالىسىن» شىرقا­دىم», – دەپ, توقتار شارشاڭقى كۇيىن سەزدىرمەي, كوزى ك ۇلىم قاقتى. وسى كەزدە بەتىن تەر جۋىپ كەتتى دە, وبەكتەپ ءجۇر­گەن ارنايى ادامدار ورامالمەن جەڭىل قۇرعاتا باستادى… ءبىز سول ءاندى قازىر جەردە شىرقاپ جىبەر­سە عوي دەپ كوكسەپ تۇرمىز. وعان ءال-ءدار­مەنى جوق­تى­عىن سەزدىك تە, ءىشى­مىزدەن «قار­­قا­را­لىعا» باس­تىق… «اتىڭ­نان اينالايىن قار­­قا­را­لى, سەنەن بۇلت, مەنەن قايعى تار­قا­مادى. سايىڭنان سايعاق قۇر­لى سايا تاپپاي, مەن ءبىر جان قۋعىن كور­گەن ارقاداعى»…

نومىرگە رەپورتاج بەرەم دەپ, ەكى يىننەن دەم الىپ, الاسۇرىپ جۇرگەندە ءان ءماتىنىن جەتە قاۋزاي الماعاندىقتان, كەيىن, ءتىپتى بۇگىنگە شەكتى ۋاقىتتاردا دا, وزەكتەگى وي ورمەگىن تارقاتپاققا اۋەس ەدىك. سونىمەن, توسىن تاقىرىپ ءوز جۇم­باعىن بىردەن اشا قويمايدى ەكەن-اۋ.

توقتار تالعامى نەگە «قارقا­را­لىعا» ءتۇستى ەكەن؟ ارينە, كىندىك قانى تامعان جەرى – قارقارالى. ورىندى-اق. بىراق وزگە دە سىرى بولۋى مۇمكىن-اۋ. كوڭىلى شەرمەندى عانا وسىنداي انگە جۇگىنەر. نەسى بار, ءماديدىڭ وزىندىك مۇڭىن ءسال تارقاتىپ كورەلىكشى. كەڭ ءپىشىپ, تەرەڭ تولعاساق, ايىپ پا؟ توقتار ۇعىمىنا سايكەستەندىرىپ دەگەندەي. قارقارالىنى قازاق ەلىنە بالاساق شە؟ كەڭەس كەزىندە باسىنان بۇلت, حالقىنان ىشتەي بولسا دا قايعى تارقاماعانى كادىك. وسە كەلە توقتار تۋعان جەرىنەن سايا تاپپاي ورىس جەرىن پانالاپ, وقۋ ىزدەپ, تالپىنىپ, مارتەبەسى ءوسىپ, باتىر اتانعانىمەن دە, قارقارالىسىن اڭساعان ءمادي باباسىنداي, ءوز ەلىنە جەتكەنشە اسىق بولدى. مۇ­راتىنا جەتتى. قونىس اۋداردى. توق­تار قازىر ءار قازاقتىڭ جالعىزى دا تورەسى!

جالعىزى دەپ قالدىق. تۇڭعىش عا­رىشكەر ۇعىمىن ءدوپ باسىپ بەرگەن ىقىلاسىمىز عوي. سوڭىنان ەرگەن تال­عات مۇساباەۆتاي ءىنى-ءىزباسارى بار ەكەن, دوستىعى ۇزاعىنان بولسىن ەكى الىپ قازاقتىڭ. كىمنىڭ ءبىرىنشى, كىمنىڭ ەكىنشى ەكەندىگىن تاعدىر ماڭدايلارىنا انىق ەتىپ جازعان ەكەن. ەش سولقىل­داق­تىعى جوق. مۇنى ايتىس, پىكىر-تالاس ت­ا­قى­رىبى ەتىپ الىپ, ونبەس داۋدى ءور­شى­تۋدىڭ ەشقانداي قيسىنى جوق سەكىلدى.

راس, ءبىز دە رەداكتسيا العاش تاع­دى­رىمىزعا ەنشىلەگەن وسىناۋ عارىش­كەر­لىك تاقىرىبىن اراكىدىك جاڭعىرتۋمەن كەلەمىز. كوكتەن تۇسكەن توقتاردى جەردە كورىپ, تىلدەسۋىمىز, قانداي ءان ايت­قانىن سۇراۋىمىز – قاي ءبىر ءتىلشىنىڭ دە كاسىپتىك ماقتانىشى بولار, بالكىم. سونى جۇبانىش ەتەمىز.

… جەتى قات اسپان مەن جۇمىر جەرگە بىردەي سىيلى توقتار باۋىرىمىز تۋرالى «ەگەمەننىڭ» بەتىنەن تۇڭعىش رەت قازاق ەلىنەن ءسۇيىنشى سۇراعان ماقا­لام­دى, ءالى كۇنگە ماقتان ەتەمىن! جانە دە سونداي جۇلدىزدى تاقىرىپ تولاسسىز تولعاندىرىپ جۇرەدى ەكەن.

لەونيد تەلياتنيكوۆ: «چەرنوبىل اتوم-ەلەكتر ستانساسىنداعى اپات­­تا قازاقستاندىق ءورت ءسوندىرۋ­شى­لەر­دىڭ وجەت­تىگىن العاشقى ايقاستا-اق ءدا­لەلدەدىك!» بىر تاقىرىپ بولادى ەكەن, قالام تەر­بە­گە­سىن, ءبىراز ۋاقىت جوعالىپ كەتىپ, ويلا­ما­عان جەردە قايتا تابىساتىن. سونىڭ جايىن ايتىپ بەرەيىن ەندى. 1986 جىلعى چەرنوبىل اپاتىندا قوس­تاناي­لىق لەونيد ءورت سوندىرۋشىلەر جا­سا­عىن باستاپ, اسقان ەرلىك كورسەتكەنى ءۇشىن كەيىن كەڭەس ودا­عى­نىڭ باتىرى اتاعىنا يە بولدى. كۇزگە سالىم قوس­تا­ناي­عا كەلگەندە كەزدەستىك. وبلىستىق گا­زەتتىڭ تاپسىرماسىمەن وچەرك جازدىق. ول تۋىندى ەسەلە­نىپ, «چەرنوبىل قاھار­مانى» دەگەن دە­رەك­تى حيكايات بولىپ, 1989 جىلى باسپادان شىقتى. ءسويتىپ, بۇل تا­قى­­رى­بىمىز بىرتە-بىرتە سايابىرسىعان-تىن.

1996 جىلعى ءساۋىر باسىندا «ەگەمەننەن» تاپسىرما الدىم. چەرنوبىل اپا­تى­نىڭ ون جىلدىعىنا بايلانىستى تەلياتنيكوۆتىڭ قازىرگى جاعدايىمەن ەلدى تانىستىرۋىم كەرەك ەكەن. ونى كيەۆتەن تەلەفون ارقىلى ىزدەپ تاپتىم دا, «اتوم اجال ايداھارى ما؟» دەگەن ما­قالا (13.06.1996 ج.) باستىردىم. اتاق­تى ءورت ءسوندىرۋشىنىڭ دەنساۋلىعى ءماز ەمەس ەكەن. اتوم ءسوزىن جيىركەنىش­پەن قۇسالا­نىپ, دەمىگىپ ايتادى. ون جىل بۇرىن كور­گە­نىمدە شاشى ءجيدىپ ءتۇسىپ, قۇيقاسى تا­قىرلانىپ قالعانى كوز الدىما كەلە قالدى… اتومعا لاعنەت!

لاعنەت دەيمىز عوي. قاجەتتىلىگى ەسكەرىلىپ, ەلىمىزدە دە اتوم ستانساسىن سالۋعا ۇمتىلىس بولىپ جاتقانىنان حاباردارمىز. ءتۇبى نە بولادى؟

مۇلتىكسىز ىستەپ تۇرعان چەرنوبىل­دىكى دە ءبىر مەزەتتە الەمدى ابىگەرگە سالدى ەمەس پە؟ زاردابى ءالى زاپىران جۇت­قىزۋ­دا. مىڭداعان قازاقستاندىق اپاتتى الاس­تاۋعا قاتىسىپ, رادياتسياعا ۋلاندى. دەنى وسى جەگىقۇرتتان كوز جۇم­دى. ءتىرى ءجۇر­گەن­دەرىنىڭ ءحالى ءمۇش­كىل. پاتەر, قارجى­لاي كومەك, ءدارى-دارمەكتىك دەمەۋ جاعى تاپشى. ەمدەۋ-ساۋىقتىرۋعا دا ءزارۋ. زەينەتاقىسى دا ماردىمسىز.

چەرنوبىلدىكتەردىڭ قاباعىنداعى وسىنداي كىربىڭدى كورگەندە رەداكتسيا تاۋىپ بەرگەن بۇل تاقىرىپتى ۇدايى ىندەتىپ جازعىڭ كەلىپ كەتەدى. جۇرەككە كۇش تۇسسە دە, قالام دەگەن قارا وگىزىڭ مويىنىن اعاش قامىتقا قايمىقپاي توسا بەرەدى.

… كەيبىر تاقىرىپتىڭ سانانى قىر­عىشپەن قىرعانداي ەتىپ, ساي-سۇيەگىڭدى سىرقىراتاتىنى بار ەكەن. جورنالشى جانى قانداي قيىندىققا دا كونگەن عوي. وسىنداي ارتىق­شى­لى­عىنا ونىڭ وزىنشە قوپاڭداپ قوياتىنىن قايتەرسىڭ؟! قىزىق!

مىرجاقىپ دۋلاتوۆ: «جازا گور توپىراقتى ەلدەن اللا!» تاقى­رىپ دەۋگە كەلەر مە ەكەن؟ بۇل ميسسيانى ورىنداۋعا ءتيىستى ارناۋلى ەكسپە­دي­تسيا­عا قاتىسۋدى تورعايلىق تىلشىسىنە «ەگەمەن» الماتىدان نۇسقاۋ بەردى. قاتىس­تىق. ەڭكۋ-ەڭكۋ جەر شالدىق. 1992 جىل­عى 1-18 قىركۇيەك ارالىعىندا كارەليادان م.دۋلاتوۆتىڭ مۇردەسى ەلىنە جەت­كىزىلىپ, جەر قوينىنا قايتا تابىس ەتىل­دى. جانگەلدين اۋدانىنىڭ بي­دا­يىق كەڭ­شارىندا كەسەنەسى تۇرعى­زى­لىپ, مۇ­را­جايى اشىلدى.

گازەتىم ۇسىنعان بۇل كيەلى تاقى­رىپ­قا ءالى نۇكتە قويىلماي كەلەدى. گۇل­نار مىرجاقىپقىزىن قاتىستىرا وتىرىپ, ءبىراز رۋحاني ماسەلەلەر شەشىمىن تابۋدا. اپاي ەكى تومدىق كىتاپ شىعار­دى, كەيىن «الاشتىڭ سونبەس جۇل­دىز­دارى» ەستە­لىك­تەر جيناعىنىڭ تۇساۋىن 95 جاسقا تولعاندا كەستى. بارىندە دە اكە­سىنە قا­تىس­تى ءسوز ءوربيدى. ءبىز دە كى­تاپ باستىر­دىق. نار قايىسىپ كوتە­رە­تىن تاقىرىپ بولعان سوڭ, ۋاقىت وتكەن سايىن وزگە دە قالامگەرلەرگە سالماق ءبولىنىپ تۇسۋدە. ءبارىنىڭ دە مىرجاقىپ الدىنداعى پارىز بەن مىندەتكە ادال­دىق تۇرعىسىنان قا­رايتىنى قۋانتادى.

مىرجاقىپتىڭ قايىرا جەرلەنۋىنە كۇدىكپەن قاراپ, ول وتكەن عاسىردىڭ الپىسىنشى جىلدارى موڭعوليادا قاي­تىس بولدى دەپ, ەش قيسىنسىز بايبالام سالۋشىلارعا نەگىزدى توسقاۋىل قويىل­عانىن ايتقانىمىز ابزال. ماقالا اۆتورى كەشىرىم سۇراپ تىنعانىمەن, ونىڭ كەيبىر تاۋەلسىز تەلەارنالاردا وزگەشە سايرايتىنىن بايقاپ قالىپ تا ءجۇرمىز. بۇل نە سوندا؟ بەتالدى پىكىر ايتۋعا بولا ما ەكەن؟ سونداي بەيپىل اۋىزدارعا سوققى بەرۋ – تاقىرىپتىڭ جالعاسىنا جاتپاعاندا قايتەدى؟ بۇل ءبىر جاعىنان ۇلتتىق مۇددەنى قىزعىشتاي قورۋدىڭ توتە جولى ىسپەتتى عوي.

قازىر بيدايىق اۋىلىنىڭ ءحالى ونشا ەمەس. وتىز شاقتى وتباسى قالدى. بىل­تىرعى وقۋ جىلىندا وقۋشى سانى مۇلدە ازدىقتان مەكتەپتى جابۋ ماسە­لەسى كۇن تارتىبىنە قويىلدى. نەبارى – 19 بالا­نىڭ 9 سىنىپقا قالاي بولىنەرىن ويلاي بەرىڭىز. ەشكىمگە وكپە جوق ەدى. بيلىك مەكتەپتى قالدىردى. قالدىر­ما­عاندا, اۋىل ىدىراپ كەتەر ەدى. سوندا جۇرتتا سوستيىپ مىرجاقىپ كەسەنەسى مەن مۇرا­جايى قالار ەدى. ءتۇبى سولاي بولاتىن شىعار؟ كەزىندە الاش ارىسى­نىڭ مۇردەسىن كىن­دىك قانى تامعان جەرى قىز­بەلگە نەمەسە اۋدان ورتالىعى تورعاي سەلوسىنا تابىستاۋ جونىندە ايتىلىپ, جازىلعان. ساناس­پاعاندىقتىڭ كەسىرى. ەن­دىگى ءناتي­جەسى جان كۇيزەلتەدى.

كەسەنەنىڭ ءبىر ءمۇيىسى قاق ايىرىلىپ, قۇلاعالى تۇرعانىن قوستانايلىق ءارتىس­تەر «مىرجاقىپ» سپەكتاكلىن وبلىس كۇن­دەرىنە ورايلاستىرىپ استانادا ءساتتى قويعان تۇس­تا جابىعىڭقى كۇيمەن ايتىپ كەلدى. ءمىر­جاقىپتىڭ باسىنا ادەيى بارىپ ءمىناجات ەتكەن عوي. مۇرا­جايى دا ءماز ەمەس ەكەن, جادىگەر­لەرى جىرىم-جىرىم, ب ۇلىنگەن. قىستا اياز قارىعان نارسە وڭۋشى ما ەدى. كىم كومەك قولىن ۇسىنار ەكەن؟

الگى اتى دارداي قويىلىممەن ءارتىس­تەر جانگەلدين, امانگەلدى اۋداندارىندا ونەر كورسەتىپتى. سوندا كەيبىر اكىم-قارالاردىڭ ونى تاماشالاۋعا قۇلقى بولماعان كورىنەدى. بۇل سەلقوس­تىق نەنى اڭعارتادى. ءتۇسىنۋ قيىن.

الاجازداي مىرجاقىپتىڭ تۋعان اۋىلى قىزبەل حالقى قوڭىراۋلى وزەنى­نەن الدىمەن قۇرتتاعان, كەيىن قىزىل ءىرىڭدى سۋ ءىشىپ وتىردى. بۇل تۇرعىسىندا «ەگە­مەن­نىڭ» الدەنەشە رەت قاققان دابىلىنا اۋدان, وبلىس بيلىگى قىڭق دە­مە­دى. مۇن­داي ەنجارلىققا جول بولسىن.

ءبىر نارسەگە كوزىمىز جەتكەندەي. ءمىر­جاقىپقا قاتىستى تاقىرىپ ۋاقىت كەرۋە­نى­نە ۇلاسىپ, جالعاسا بەرەتىن سە­كىلدى. ويتكەنى, ويانۋىمىز بەن ويلانۋىمىز قابىس­پاي جاتقانداي-اۋ! وسى ەكى ورتادا بەزەك قاعىپ, ءتىلشى ءجۇر­مە­گەندە قاي­تەدى؟ نامىس جىرتۋعا جارالعان جورنالشىنىڭ باسقا امالى جوق قوي.

سىرباي ماۋلەنوۆ: «مەن دە وزىڭدەي مەنشىكتى ءتىلشى كەزىمدە رەداك­تسياعا حات جونەلتەمىن دەپ ءجۇرىپ, قاس­قىرعا جەم بولا جازداعانمىن». سىر­اعاڭ­مەن دە جەتە تانىستىرعان «ەگەمەنىم» ەدى. تورعايدا ءتىلشى بولماسام, كۇندەي كۇركى­رەگەن ادۋىندى دا, جان ءيىرىمىن ساف سامالىمەن جاڭعىر­تات­ىن سىرشىل دا, تابيعاتشىل اقىن­نىڭ ماڭايىنا ەتەنە جاقىنداسا الار ما ەدىم, بالكىم. 1992 جىلدىڭ شىلدە ايىندا سىراعاڭ 70 جاسىن تويلاۋعا تورعايعا كەلدى. ارقا­لىق­تان قارسى الىپ, ەلدى ارالاتتىق. سوندا بىتە قاي­نا­سىپ كەتكەندەي بولدىق. ارينە, ءتىل­شىلىك تاپسىرمام دا بۇلتيىپ بۇيرە­گىمدە جۇرەدى. مەرەيتويدىڭ مەيى­رىمدى شاقتارىن اۋەلگىدە حابار-وشارمەن, كەيىن مول پىشىممەن وقىرمان­دارى­مىزعا جەتكىزگەنبىز.

سىراعاڭنىڭ ماڭايىنا جۇعىسۋ قيىن با دەسەم, تاياز ويلاپپىن عوي. كوڭىل رايى تۇسسە, ناعىز ەجىل-قوجىل­دىڭ ادامى ەكەن. جۇرەگى ەلجىرەپ, بوتاسىن ايمالاعان ارۋاناداي جانارىنان شۋاق توگىلىپ, باۋىرىنا باسىپ, جالپاق الاقانىمەن جاۋىرىنىڭنان قاعىپ-قاعىپ قويادى. بۇل ىقىلاسىنا ءماز بولىپ, بالاسىنداي ەركەلەگىڭ كەلىپ كەتەدى. ءوزى دە ەركەلەتكىسى كەلىپ وتىر ەكەن: «بىلەسىڭ بە, مەن سەنىمەن گازەتتەسپىن عوي», – دەپ ەركىن اڭگىمەگە شاقىردى. ءبىل­مەي شە؟ قوستانايدىڭ «بول­شە­ۆيك­تىك جول» (قازىرگى «قوستاناي تاڭى») گا­زەتىندە مەنشىكتى ءتىلشى, كەيىن رەداك­تور­دىڭ ورىنباسارى بولعان. جىميىپ, باسىمدى يزەيمىن.

«قايران, تىلشىلىك ءومىر! – دەپ الىپ, سىراعاڭ ساعىمدى جىلدارىنان سىر سۋىرتپاقتاي جونەلدى. – جاياۋلاپ-جالپىلاپ ساپارلارعا شىعۋشى ەدىك. ءبىر جولى فەدوروۆ اۋدانىن قىستىڭ كوزى قىراۋدا ات-شانامەن ارالاپ, اپتالاپ بورانمەن الىسقانمىن. سويتە ءجۇرىپ قانشاما قويىن داپتەرلەر تولتىرىلدى. قىزىق ءوزى, قاۋىپ-قاتەردى سەزىن­بەي­سىڭ. كورسەم, بىلسەم دەيسىڭ. جازسام دەيسىڭ. قالامسابىم – اۆتوماتتان بەتەر ايبارلى سەكىلدى. پالە-جالا ۇركىپ تۇراتىن­داي. ءبىر جولى رەداكتسياعا قالاي دا ماتەريالدى ۇلگەرتەمىن دەپ, ستانساعا جاياۋ بوراسىندا تارتىپ كەتەيىن. اۋدەم جەر. بۇتالى, توبىل­عىلى, ساي-جىرالى ەڭىس ەدى. انادايدان سۇر كوكجالدىڭ سۇل­باسى قىلاڭ ەتە قالدى. بىتكەن جەرىم وسى شىعار دەگەم. قاپتالداسقان قاس­قى­رىڭ­نىڭ ءوزى قاعى­نىپ, جولاماي قويسىن قاسى­ما… قالامساپتىڭ كيەسى بولاتىنىنا سول جولى كوزىم انىق جەتكەن. قال­تامداعى «قارۋىمدى» جالما-جان رازىلانىپ, قىسىپ-قىسىپ قويدىم».

وسى, مىنە, سىراعاڭنىڭ تىلشىلىكتەن ءبىر قىزىق سىرى.

كەيىن, ناۋرىزدىڭ تۇتەگەن ماي بورانىندا ءوزىم دە دالادا قالدىم. قارىس جەردەگى جىلقىشى اۋىلىنا جەتە الماي, دىڭكەلەدىك. جەنتەكتەلە سوققان قار­دان كولىگىمىز بەلۋاردان ەندى قايتىپ بوسامايتىنداي, باتتى. ءتۇن كوزگە ءتۇرت­كىسىز. شاراسىزدان جاياۋلاپ تارت­تىق. ادام­نىڭ بويى سۋىنسا, ويى دا سۋىنادى ەكەن. عا­يىپتان سىراعاڭنىڭ قاس­قىرمەن اڭدىس­قان ءساتى زۋ ەتىپ ميىما شاپشىپ شىق­پاسىن با؟ قۇداي-اۋ, سول قاسقىر عوي مىناۋ! باۋىرلاي جىلجىپ, جۇرگىزۋشىنى تارپا باس سالاتىنداي. تۋ سىرتىنداعى مەن بايقاپ قالدىم. سەرىگىم وپپا قار­مەن اۋىر ادىمدايدى. ساق ەتىپ اۋىز سالار-اۋ دەگەن انداعاي ساتتە قول فونارىمدى جا­عىپ كەپ جىبەرەيىن. سولاڭ ەتىپ سۇم­پايى­لىنعان بىردەڭە اردا تايىنشاداي جونىنان كوز تايدىرىپ, قاعىس كەتتى…

نەنى ويلاساڭ, سول كەلەدى دەگەن وسى. سىراعاڭنىڭ سوناۋ جىلعى قاسقىرمەن بەتپە-بەت كەلگەن اڭگىمەسى سانامنىڭ ءبىر تۇپكىرىندە تۇلەن تۇرتكەندەي سەرگەك جاتۋشى ەدى. سول عاپىلدان ويانىپ كەتسە كەرەك. قاسقىرعا اكەپ مەنى دە جو­لىق­تى­رىپتى. امان قالدىق. قاسقىردى قالام­ساپتىڭ كيەسىنەن ۇرىككەن عوي دەپ, توپشىلايمىز.

تاقىرىپقا بارار جولدىڭ كەيدە وسىلاي تىم اۋىرلاپ كەتەتىنى بار. جىل­قىشىنىڭ ۇيىنە ءىلدالدالاپ جەت­كەن­بىز. ۇيدە 10-12 جاس شاماسىنداعى جال­عىز بالا. اكەسى جىلقى سوڭىنان ىعىپ كەتىپتى. شەشەسى قالاعا ءبىر باستىققا تاي سويىپ اكەتىپتى. ىسىتقان قۇرت كو­جە­نى سوراپتاپ وتىرىپ, اڭگىمە سو­عا­يىق. اكە – دەپۋتات. ۇيدە سيرەك قونا­دى. جىلقىنى نەگىزىنەن كومەكشىلەرى قايى­رىپ, باعادى. ءجيى-ءجيى جينالىسقا شاپقىلايدى. كەيدە الىس ساپارلاردان ۇزاق ءجۇرىپ ورالادى. شەشەسىندە دە تاۋسىلمايتىن شەك­سىز جۇمىس. الدەكىمگە قازى-قارتا تاسۋدان جالىقپايدى. قىس­قا­سى, قولدارى ۇزىن. تىكۇشاقپەن بۇل ۇيگە نە قاجەتتىڭ ءبارىن توگىپ تاستايدى ەكەن. ازىق-ت ۇلىگىڭ بە, دۇنيە-مۇلكىڭ بە, تالعاماي جارىل­قايدى. ۇلكەن قالا­لار­دا ۇيلەرى كوپ ەكەن. اعا-اپالارى كوبىنە شەتەلگە قى­دى­رادى. ارقاي­سى­سىن­دا قوس-قوستان كەرەمەت كولىك. ءوزىنىڭ وقۋىن سۇراساق, مۇعالىم جالداپ بەرىپتى.

بالانىڭ اڭگىمەسىن باس شايقاپ وتىرىپ تىڭدادىق.

جازىلماي قالاتىن تاقىرىپ تا بولادى ەكەن. قالام جۇرمەي قويدى. ءبىر­دەڭەدەن سەكەمدەنىپ, سەسكەندىك بىلەم… مۇمكىن, اكە-شەشەسىمەن تىلدەسپە­گەن­دىك­تەن جازۋدى قولداي كورمەگەن شى­عار­مىز. ايتەۋىر, تارتپاي قويدى. جازامىز دەپ بارىپ, جازباي تاستادىق…

ءازىلحان نۇرشايىقوۆ: «ەگە­مەننىڭ» 90 جىلدىعى تويىنىڭ وزىنەن تاۋ­سىلمايتىن تالاي تاقىرىپ سۋىرت­پاق­تاۋعا بولادى». 2009 جىلعى 23-25 جەل­توق­سان ارالىعىندا استانادا «ەگەمەن قا­زاقستان» گازەتىنىڭ 90 جىلدىق تويى ءوتتى. گازەت باسشىلىعى تويعا جان-جاقتان كەلە­تىن ءار تۇلعاعا دەربەس ادام بەكىتىپ قويدى. مەنىڭ «مەن­شى­گىمدە» – ءازىلحان نۇر­شايىقوۆ! ال كەپ كىرىسەيىن مىندەتىمە.

الدىمەن اۋەجايدان كۇتىپ الدىم. ازاعام قولىندا ديپلوماتى بار, دومالانىپ قاسىنداعى بويشاڭ ءبىر جىگىتتىڭ قولتىعىنا تىعىلىپ, جولاۋشىلاردىڭ باسى بوپ كورىنگەنىمەن, جۇك الاتىن جەردە توسىلىپ قالدى. كىتاپتارىنسىز جۇرمەيتىن, سونى الماعىن شامالادىم. كوپ كۇتتىرگەن جوق. تاعى ءبىر كىسى قول­داسىپ قوماقتى قاپشىقتى قامپايتىپ الىپ كەلدى. زىلدەي. «2-3 كىتابىمنىڭ ارقايسىسىنان 90 دانادان اكەلىپ ەدىم. 90 جىلدىققا شاشۋىم عوي», دەپ ازاعاڭ بايعازىسىز جۇرمەيتىن ادەتىنىڭ ءمانىسىن ءتۇسىندىرىپ جاتىر.

قوناعىمدى «دانيار» مەيمانحاناسى­نا ءتۇسىردىم. ودان ءارى توي ءىس-شارا­لارى­نىڭ اياسىنداعى باعدارلامالارعا باعىنا قي­مىل­دادىق. وپەرا تەات­رىن­داعى سالتاناتتى كەشتە ازاعاڭ جازعا­نىن كوسىلتىپ وقىپ بەردى. ماڭايىندا وڭكەي گازەت ارداگەرلەرى تۇرعان-تىن. «ەگە­مەنمەن» تۇيدەي قۇرداس سالامات حايداروۆ اتامىز, تاعى باسقالار ءتول گازەتىنىڭ سارعايعان پاراقتارىنداي شيى­رىلعان شەجىرەنى تارقاتا ءتۇستى. ونەگە. ءورىس. وسكەن وركەن. تاعىلىم. توق­تاڭىز – تاقىرىپ!

زالدا, ازاعاڭمەن يىقتاسا وتىرىپ, ول كىسىنىڭ كەشە: «گازەت تويىنىڭ ءوزى تىڭ تاقىرىپتار ۇسىنادى. بەيقام بولما, اينالايىن. جادىڭا تۇتا ءبىل, ەستى ءسوز­دەر­دى», دەگەن اقىلىن سانامدا قايىرا جاڭعىرتتىم. اركىمنىڭ جۇرەك­پەن ايت­قان­دارىنا ىقىلاستانا تۇسەم. شىنىندا دا, گازەت ءجۇرىپ وتكەن سان قيلى سوق­پاقتار تۇگەسىلمەيتىن ماقالا تاقى­رىپ­تارى سەكىلدى ەمەس پە. تەك, كوركەمدىك سۇزگىسىنەن وتكىزىپ, جان بىتىرە ءبىل. ەندى بايقادىم, زالدان شىعاردا, قويىن داپتەرىمە ءبىراز جازۋ تۇرتكەنىمدى.

سالتانات سارايىنداعى مەرەكەلىك داس­تار­قان تالعامدى رۋحاني نارىمەن ەستە قالدى. سويلەنگەن سوزدەن عيبرات مول بولدى… مۇحتار, عابيت, سابيتتەر اعىن­داپ تىلەك قوسقانداي توگىلتەدى. شىرقالعان ءان­نەن كەشەگى عاجاپ داۋىستار ەستىلگەندەي ەدى… امىرەدەي جەز­تاڭ­دايلار كومەي ءبۇل­كىلدەتكەندەي عوي. بيدەن شە؟ مىڭ بۇرال­عان قيمىل قۇب­ى­لىسىنان – شارالار ءتىرى­لىپ تۇسكەندەي. كۇي-اڭىز بابالار ۇنىندەي بەبەۋ­لەي­دى… دينا انامىزدىڭ كۇيىنە جام­بىل اتامىز قۇلاق توسىپتى, انە… قايران تىرشىلىك: ءبارى-ءبارى بولعان, جىم-جىلاس وزعان… وسىلاردى كەزىندە گازەت ناسي­حات­تاعان, ءالى دە جالىقپايدى ول پارىزىنان. وتكەن ءداۋىر بۇگىنگە جالعاسىپ جاتىر عوي. دەمەك, تاقىرىپتا تولاس جوق, تەك ەبىن تاۋىپ, وزگە قىرىنان جارقىراتا بىلگەن ءجون. ازاعاڭ ءبىلىپ ايتادى ەكەن عوي.

ازاعاڭدى تالاي كەيىپكەرلەرى قوناق ەتپەك بوپ, قولدارىنا تۇسىرە المادى. سونىڭ ءبىرى ءبىزدىڭ ارىپتەسىمىز گۇلزيرا. ونىڭ وكىنىشىن بۋمالى 90 كىتاپتىڭ ءبىرى­مەن باستىق. ايتەۋىر, وزگەلەردىڭ دە جا­بىڭ­قى قاباعىن كىتاپ جادىراتىپ جىبە­رەدى. ال ورازبەك ايماق ۇلى اقسا­قال­دىڭ شاقىرۋىن امالسىزدان قابىل الدى. «ورازبەك بايبىشەسى اي-اپا قاجى ەكەۋى حاليمانىڭ باسىنا ءتاۋ ەتىپ, دۇعا وقىپ, كەيىن سيۋجەتتى بەينەتاسپا ءتۇسى­رىپ, زور ءىلتي­پات كورسەتىپ ەدى, ءدام تاتىپ شىعا­يىق», دەپ ىقىلاس تا­نىتقان. ازاعاڭ قاجىلار شاڭى­راعى­نان اسا كوڭىلدەنىپ, مارقايىپ اتتانعان بولاتىن. «مىنە, تا­قى­رىپ قانشاما: كەلىنى ءان ايتادى, نەمە­رەسى تاقپاقتايدى, بالالارى ءزاۋلىم ءۇي سالىپتى, قوس ءباي­تە­رەك سوزىمەن ۇلگى ەكەن», دەپ حالىق جازۋشىسى ءتىلشى پاقىرىڭىزعا كوپ نارسەنى مەڭزەگەن.

ارا-اراسىندا استانانى ارالاتىپ قويامىن. قۋانىپ, دەدەكتەي جونەلەدى. قو­لى­نان فوتوتۇسىرگىشىن تاستامايدى. ەسىل مۇزىنا اياعىن جەڭىل سىرعىتىپ تۇ­رىپ, ەرتىستى, جايىقتى, ت.ب. وزەن­دەر­دى ەسكە الدى. اباي, جامبىل, باۋىرجان, ءاليا ەسكەرتكىشتەرىنە تاعزىم ەتىپ: «شىركىن-اي, مەنىڭ مانشۇگىممەن قاتار تۇرار ما ەدى. شىعىستىڭ قوس جۇلدىزىن اجىرا­تۋ­عا بولمايدى عوي», دەپ الدەنەگە رە­نىش ءبىلدىردى. وكىنى­شى­نىڭ وزىنەن تا­قى­رىپتار قوزداپ جات­قان­داي. راس-اۋ!

ازاعاڭدى قايدا اپارسام دا – الدىمدا تاقىرىپ ءورىپ جۇرەتىندەي ەلەس پايدا بولدى بويىمدا. باستاپقى ءبىر ءسوزى­نىڭ قۋاتى قانداي! شىنىندا دا «ەگەمەن» تويى – تاقىرىپ تاۋىپ بەرىپ, بايىتا تۇسەتىن تۇما بۇلاق كوزىندەي ەكەنىنە كوزىم جەتتى.

ازاعاڭدى قولتىقتاپ ءجۇرىپ, تاقى­رىپ اتاۋلىدان جەم جەگەندەي كۇي كەش­كەنىمدى ەندى سەزىپ وتىرمىن. ازاعاڭنىڭ ءوزى دە – تاقىرىپ تىلسىمى ەكەن!

قالامىم جازىپتى. ءيا, تاقىرىپ سايلى بولسا – قالام مايلى بولادى ەكەن. تاپقانىڭدى قىزعىشتاي قورىپ, وقىرمان كادەسىنە جاراتۋدىڭ ءوزى, عانيبەت قوي. تاقىرىپتىڭ دا تالان, تالايى بار: بىرەۋگە جاعارسىڭ, ەندى بىرىنە جاقپاسسىڭ. ءىلىپ جازعاندى كىم جاقتىرادى. ەرىن باۋىرىنا الىپ تۋلايتىندارى دا كەزدەسەدى. ماقالادان ءوز بەينەسىن كورىپ, ءىشى سەزگەن سوڭ سويتەدى دە. بولا بەرسىن. ءتىلشى شىندىق جاعىندا. سولاي قالىپتاسقان. ەشكىمنىڭ كوڭىلىنە قارامايدى. تەز قاسىندا قيسىق اعاش جاتپايدى. تاۋەلسىزدىككە قالتقىسىز قىزمەتتىڭ التىن ءتىنى وسى بولسا كەرەك.

تاقىرىپ تاياز بولسا, جازعانىڭ جاسىق شىعادى ەكەن. تەرەڭ تاقىرىپ تەڭىزدەي تۋلايدى. ۋاقىتپەن جارىسا زۋلايدى. تاڭداۋىمىز تۇڭىلتپەسىن. تامىر بۇلكىلىندەگى تاقىرىپتاردا تولاس بولماسىن. جازار كوبەيسىن!

قايسار ءالىم.

سوڭعى جاڭالىقتار

ەرلىك پەن تاريح

تاعزىم • كەشە