اۋپىرىمدەپ تۇيە اسۋىنان ءتۇسىپ كەلە جاتقان جولاۋشىلاردىڭ الدىنان ايگىلى سۋسامىر جايلاۋى كورىندى. «شىركىن, جاز ايلارىندا بۇل جەر قۇلپىرىپ, گۇلگە ورانىپ جاتاتىن شىعار-اۋ؟!» دەگەن وي كەلدى ولارعا. ىشكى سارايلارىن ءتاتتى مۇڭ تەربەدى. كوڭىل كوگىندە ءان قالىقتادى...
سۋسامىر – ەلدىڭ جايلاۋى-اي,
ءومىردىڭ بار ما بايلاۋى-اي!..
كوزدى اشىپ-جۇمعانشا-اق زىر ەتىپ وتە شىققانداي كورىنگەن جازدان كەيىنگى بال تاتىعان ساعىنىشتىڭ ءتاتتى ءدامى بار تاڭدايدا.
«جانعا سايا, دەرتكە داۋا سۋسامىردى جايلاپ, نەبىر تاماشا كۇندەر مەن تۇندەردى وتكىزدىك. ونى قالاي ۇمىتامىز؟.. ايتسە دە, جاز ءوتىپ, كۇز كەلدى. كۇن سۋىتىپ, ەل تومەنگە ءتۇستى. بەۋ, جاستىق شاق, سەن دە وتە شىعارسىڭ-اۋ وسىلاي. قىستاۋعا قامالعان قىبىر-جىبىر تىرشىلىك سياقتى قالت-قۇلت ەتىپ كارىلىك كەلە جاتىر. مىنا بەس كۇندىك جالعاننىڭ بايلاۋى جوق ەكەنى راس ەكەن-اۋ!..» دەگەندەي ءبىر وكىنىش كۇزگى ىزعىرىق جەل سياقتى ەسەدى.
سۋسامىر قۇلازىپ قالعان. قوڭىر كۇزدىڭ ميزام شۋاعى كۇندىز ماڭدايىڭنان ءوبىپ, ارقاڭدى جىلىتقانىمەن, تۇنگى سۋىق ەتىڭنەن ءوتىپ, سۇيەگىڭە جەتەدى.
الا جازداي ارى-بەرى اعىلعان جولاۋشىلارعا كۇندىز-ءتۇنى تىنباي قىزمەت كورسەتكەن جول بويىنداعى ۆاگون-ۇيشىك اسحانالار, يتارقا, باستىرمالار, دۇكەندەر مەن بىرەن-ساران كافەلەر قازىر كوشكەن ەلدىڭ جۇرتىندا قالعان قورا-قوپسىعا ۇقساپ قوجىرايىپ تۇر.
وزگەلەرىنە قاراعاندا ەڭسەسى بيىكتەۋ, ماڭدايشاسىنا «كۇلازىق» دەپ جازىلعان ءبىر دۇكەننىڭ الدىنا توقتاپ, جولاۋشىلار ازىق-ت ۇلىك ساتىپ الدى.
كۇلازىق... قۇلاققا ءبىرتۇرلى توسىنداۋ ەستىلەدى ەكەن. سودان با, «بۇل نە ازىق؟» دەگەن وي كەلەدى ولاردىڭ باسىنا.
باقسا, كۇلازىق - ىلگەرىدە, جاۋگەرشىلىك زامانداردا ايشىلىق الىس جولعا شىعاتىن ساربازداردىڭ ازىعى ەكەن.
ال ونى ازىرلەۋ سىرت كوزگە قاراپايىم كورىنگەنىمەن, شىنتۋايتىندا, مەحناتى مول جۇمىس كورىنەدى. جولاۋشىلاردىڭ ۇققانى, اۋەلى ەتتى مايدالاپ تۋراپ, كۇنگە كەپتىرىپ, سونسوڭ كەلىگە ءتۇيىپ, تالقان سياقتى قاپشىققا, دورباعا سالىپ بەرەدى ەكەن. انە, سونسوڭ, الىس جولعا شىققاندا ونى سۋعا شىلاپ جەيسىڭ بە, جاي انشەيىن قۇرعاق كۇيىندە شاينايسىڭ با, ءوز ەركىڭ.
قالاي دەسەڭىز دە, بويعا قۋات, جانعا ازىق بولاتىن كۇشتى تاماق – كۇلازىق.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
