جالعان دۇنيە-اي, دەسەڭشى! كۇنى كەشە عانا ەدى عوي استانادا جۋرناليستەر كۇنىنە ارنالعان جيىندا قاتار وتىرىپ, وتكەن-كەتكەننەن ءبىراز سىر شەرتىسكەنىمىز. جاقىندا مەنىڭ مەرەيتويىم بولاتىنىن ايتىپ, استاناداعى قالامداس دوستاردىڭ تويعا كەلەتىندەرىن ۇيىمداستىرىپ, بار شارۋاعا باس-كوز بولاسىڭ دەگەنىمدە, ءوزىنىڭ قاشانداعى قالپىمەن:
– جارايدى, اعا, – دەپ داعدىلى ءىلتيپاتىن بىلدىرگەن. «داعدىلى» دەيتىنىم, قاشان بولسىن جانە قانداي شارۋاعا قاتىستى بولسىن ايتقانىڭدى ەكى ەتپەيتىن ەدى عوي ءاليسۇلتان ىنىشەگىم. ىلعي دا ەستيتىنىم: «جارايدى, اعا, ماقۇل, اعا»... دەيتىن ەكى اۋىز ءسوزى بولاتىن ەدى.
جۋرناليستىك جولعا جاڭا ءتۇسىپ, وزىندىك قولتاڭباسىن ەندى قالىپتاستىرا باستاعان شاعىندا تاعدىرىنا تاپ كەلگەن الاعاي دا بۇلاعاي وزگەرىستەردەن مۇنى اداستىرماي الىپ شىققان دا وسى قاسيەتى, تىندىرىمدىلىعى مەن ەڭبەكقورلىعى بولار دەيمىن. سودان بەرگى قالامىن ۇشتاعان, قادامىن نىقتاپ باسقان تابىستى جىلدارىنا تىلەۋلەس اعاسى رەتىندە مارقايىپ, ريزا كوڭىلمەن ءجۇرۋشى ەدىم. سەنىمىم دە, ءۇمىتىم دە مول ەدى. اتتەڭ, قايتەرسىڭ... ازەلدەن جاقسىعا قۇمار ءولىم شىركىننىڭ ءوستىپ قاپيادا وكىندىرىپ, وكسىتىپ كەتەتىنىنە نە ايتارسىڭ؟! وعان قىلار ەش امالىمىز جوق.
باقۇل بول, باۋىرىم!
الدىڭ پەيىش, ارتىڭ كەنىش بولسىن!
بەكبولات ادەتوۆ
