ولار سونداي مازاسىز ءارى كۇلكىلى حايۋان ەمەس پە. ىستىق ولكەدەگى جاسىل ورمانىن, قولدى-اياققا تۇرماي بۇتاقتان-بۇتاققا سەكىرىپ, ەمىن-ەركىن سايران سالاتىن ورتاسىن اڭساپ قىشقىرىپ, شىڭعىرىپ جاتىر.
مۇندا وزدەرىن تاماشالاۋ ءۇشىن كىرگەن جۇرتقا قۇلاقتارى قالقايىپ, كوزدەرى جاۋدىرەپ, مۇڭايىپ قارايدى. ىشتەي: «ە-ەھ, سەندەر ءبىزدى تۇسىنبەيسىڭدەر عوي!..» دەپ كۇرسىنەتىن سەكىلدى.
ءسىز الگى عيماراتتان تەزىرەك شىعىپ كەتۋگە اسىعاسىز. سەبەبى ونىڭ ىشىندەگى ساسىق ءيىس قولقاڭىزدى قاۋىپ, باسىڭىزدى اينالدىرادى.
شىعا بەرىستە مايمىلدارعا تاماق الىپ بارا جاتقان قىزمەتشى كەلىنشەكپەن بەتپە-بەت ۇشىراسىپ قالدىم.
– ءتۇ-ۋ, قانداي ساسىق!.. – دەپ مۇرنىمدى باسقانىمدى كورگەن ول مىرس ەتىپ ك ۇلىپ جىبەردى.
سونسوڭ:
– قالاي شىداپ جۇرسىزدەر؟ – دەدىم ساسقانىمنان.
– ۇيرەنىپ كەتكەنبىز, – دەدى ول سەرگەك ءۇن قاتىپ.
– ا-ا, ءيا-ءا... سولاي ەكەن عوي...
كەنەت ول قولىنداعى ەكى شەلەگىن جەرگە قويىپ, مەنىڭ كوزىمە تىكتەپ قارادى دا:
– بىلەسىز بە, ءاربىر مەكەمەنىڭ وزىنە ءتان ءيىسى بولادى, – دەدى. – بىراق ونى سىزدەر سەزبەيسىزدەر.
– مۇمكىن, – دەدىم مەن يىعىمدى قوزعاپ, ەكىۇشتىلاۋ جاۋاپ قاتىپ.
– راس ايتام, – ول ءوز سوزىنە ءوزىنىڭ سەنىمدى ەكەنىن بىلدىرگىسى كەلگەندەي باسىن شۇلعىپ-شۇلعىپ قويدى. – كەي مەكەمەلەردەن ۇرلىقتىڭ, جەمقورلىقتىڭ, اشكوزدىكتىڭ, ەكىجۇزدىلىكتىڭ, جاعىمپازدىقتىڭ, ءتىپتى زۇلىمدىقتىڭ ءيىسى شىعىپ تۇرادى. ولارعا قاراعاندا مىنا مايمىلدار موپ-موماقان, قارنى تويسا بولدى, تىنىشتالا قالاتىن بەيكۇنا حايۋاندار ەمەس پە!..
سونسوڭ ول «وسىمەن ءسوز ءبىتتى» دەگەندەي ەكى شەلەگىن قولىنا الىپ, ىشتەگى ۋ-شۋ بولىپ جاتقان مايمىلدارعا قاراي اسىعا باسىپ كەتە باردى.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
