بۇگىن, مىنە, استانالىق دوسىم «نۇرلى جول» ۆوكزالىنان قۇشاق جايا قارسى الدى. قوناق ۇيگە ورنالاسىپ, تاڭعى شايدى ىشۋگە وتىرعانىمىزدا باسپاداعى رەداكتورىم تەلەفون شالىپ, جاڭا كىتابىمنىڭ ءسۇيىنشى داناسى كەلگەنىن ايتىپ جاتتى.
سودان سوڭ ونى كورىپ, قۋانىپ تۇرعانىمدا باس ەسەپشى ءتيىستى قاعازدارعا قول قويىپ, قالاماقىمدى الا كەتۋىمدى ءوتىندى.
قىزىق. باسپادان شىعا بەرە ارىپتەستەرىم حابارلاسىپ, استاناداعى «الماتى» كافەسىنە شاقىردى.
ال ايتپەسە...
تەك الگى كافەگە تاكسيلەتىپ جەتىپ, ارىپتەستەرىمە ءبىر-بىردەن قولتاڭبا جازىپ بەرمەك بولعان كىتاپتارىمدى قولتىعىما قىسىپ شىعا بەرگەنىمدە... جازاتايىم جەرگە ءتۇسىرىپ العانىم.
ءبىر تاڭعالارلىعى, بىرەۋ قولىمدى ادەيى قاعىپ جىبەرگەندەي جاپ-جاڭا كىتاپتار جان-جاققا شاشىلىپ كەتتى.
جەر لايساڭ ەدى. ءاپ-ساتتە ادام قاراعىسىز بولعان ءتۇرىن كورىپ ىزالانعانىم سونداي, نەشە جىلدان بەرى كوز مايىمدى تاۋىسىپ جازعان ەڭبەگىمدى شىرەنىپ تۇرىپ تەۋىپ جىبەرگىم كەلدى.
تاپ سول ساتتە:
– ءوي!.. – دەدى مەنىڭ اياعىمنىڭ كوتەرىلە بەرگەنىن بايقاپ قالعان دوسىم شىج-بىج بولىپ. – جىندىسىڭ با, نەمەنە؟! بۇل – جاقسى ىرىم عوي! باياعىدا ءبىزدىڭ بابالارىمىز دۇنيەگە جاڭا كەلگەن ءسابيدىڭ ءوزىن جەرگە ءبىر اۋناتىپ الادى ەكەن. ال سەن بولساڭ... قارا جەردەن قاسيەتتى نە بار دەيسىڭ, دوسىم-اۋ!
سوندا بارىپ ەسىمدى جيدىم. ءبىر كۇندىك ساتتىلىكتىڭ ءوزى پەندە شىركىندى تاۋبەسىنەن جاڭىلدىرىپ جىبەرگەنىن ۇقتىم.
راسىندا دا, قارا جەردەن قاسيەتتى نە بار؟!.
عارىشقا ۇشقان جانداردىڭ ءوزى دە وسىندا قايتىپ ورالۋعا اسىعادى ەمەس پە.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
