ەل جۇگىنىڭ قاشاندا سالماعى مىڭ

تۋعان ءتىلىم وتكەن عاسىر, وتكەن ءومىر, بوپ سۇراق... وزىمىزشە سىر شەرتەمىز توپشىلاپ. وتارشىلدىق شىرماۋىنان شىعا الماي, تاۋەلسىزدىك, سەنى كۇتتىك كوپ شىداپ.   ۇلتىمىزدىڭ ۇلەسىنەن قۇر قالىپ, شۇبارلاندىق, ۇستەم بولىپ ءبىر حالىق. ءوز ءتىلىمىز وزگە تىلگە جۇتىلىپ سورلادىق تا, بولدىق سولاي شىن عارىپ.   ماڭگۇرتتىكتىڭ ۇيىعىنا باتقالى بارا جاتىپ... قۇداي ءوزى ساقتادى! دەربەس ەل بوپ ەڭسەمىزدى كوتەردىك, شۋاق قۇيىپ ازاتتىقتىڭ اق تاڭى.   كۇللى الەمگە ەستىرتىپ ءوز ءۇنىمدى, شۇكىر! شۇكىر! ءتىلىم قايتا ءتىرىلدى. ايتا الامىن “قازاقپىن!” دەپ ايقايلاپ, اقوردادا كوك بايراعىم تىگىلدى.   ەل-جۇرتىنىڭ ۇعا الاتىن مۇڭ-زارىن, كەلەدى ءوسىپ وندىردەي ۇل-قىزدارىم. ءوز ءتىلىنىڭ كەڭەيتەر دەپ ءورىسىن, قۋانامىن, جارىپ شىقسا ءبىر دارىن.   عۇرپىم باردا, ۇلتىم باردا, ءتىلىم بار! رۋحىم سودان كۇش الارىن ۇعىڭدار! ورەلى ۇرپاق, وزدەرىڭە امانات, تۋعان ءتىلدىڭ تۋىن جىقپاي تۇرىڭدار!   تۋعان ءتىلىم, وشپە! ماڭگى ءتىرى بول! تۋعان جۇرتىم, تۇلعالى دا ءىرى بول! ۇلتتى تۇگەل قۇشاعىڭا سىيعىزىپ, دۇرىلدەگەن ىرگەلى ەلدىڭ ءبىرى بول!   جاستىققا ودا   ورلە, جاستىق! ورلە سەن سامعاۋ شىڭعا, ساعان كۇنا – وت بولىپ جانباۋ سىندا! ۋىلجىعان كۇن نۇرى – كەلبەتىڭدە, عاشىقتاردىڭ تىلەگى – بال داۋىسىڭدا! جاينا, جاستىق! جاينا سەن شىرايلانىپ, باقىت قۇسى توبەڭدە شىر اينالىپ, قاناتىمەن جەبەسىن! سەن قۇلپىرساڭ, قۇرىپ كەتكىر, قايعى-مۇڭ بىلاي قالىپ, شىرىن دۇنيە شاتتىق ءان قۇرايدى انىق! قىران قۇستاي ساڭقىلداپ ءۇنىڭ سەنىڭ, سويلە, جاستىق! سويلەيتىن كۇنىڭ سەنىڭ. سەن بار عوي دەپ جاسىتپاي كۇش-جىگەرىن قايرات جىيعان بويىنا بۇگىلسە ەلىڭ. جانىڭ – الاۋ, الدىڭدا – جاۋاپتى سىن. جانارتاۋداي سىلكىنگەن عاجاپ كۇشىڭ. سامعاۋ ءۇشىن زاڭعارعا كۇمىس قانات قازاقستان ۇشىرعان ازات قۇسى سەن بولاشاق الدىندا جاۋاپتىسىڭ! ەل نامىسىن قورعا سەن, ەر نامىسىن, شارتاراپتان ەستىلسىن ءور داۋىسىڭ! قاينا, جاستىق, دۇبىرلەت, كۇللى عالام جاسىرا الماي قاراسىن تاڭدانىسىن! سەن – جەرىمنىڭ جاسارعان ورمانىسىڭ! سەن – ەلىمنىڭ قۋاتتى قورعانىسىڭ! جاسا ماڭگى, جاستىق شاق, ادامزاتتىڭ شۇعىلا شاشقان بولاشاق تاڭدارى ءۇشىن! قاتيرا جالەنوۆا, جازۋشىلار وداعىنىڭ مۇشەسى. قىزىلوردا قالاسى.