بۇگىنگىنىڭ اتاسى مەن اجەسى

اتاسى مەن اجەسى سىرتقا جينالا باستاعاندا, بەس جاسقا ىلىككەن نەمەرەسى ۇرتىن تومپايتىپ, كەمسەڭ­دەي جونەلدى. – تاعى قايدا باراسىڭدار, مەنى تاستاپ؟ – دەپ كوزىنە جاس تولىپ, ىقىلىق اتتى. – حورعا بارامىز! – مەنى دە ءبىر رەت ەرتىڭدەرشى! – جوق, بولمايدى! تىنىشىمىزدى الىپ, انگە حوشىمىز بولماي قالادى عوي, بوتاقانى سول. «گەرويستۆو-108» ءمۋلتفيلمىڭدى كورە بەر. ءبىزدى دە كەيىن تەلەارنادان قىزىقتايسىڭ. ەسىك تارس جابىلدى. نەمەرە سەلك ەتە ءتۇسسىن... جۇرەك تۇسى شانشىپ كەتتى-اۋ! حور دايىندىعى ءمىنسىز ءوتتى. «اجە تۋرالى ءان» قاتىپ شىقتى. كەيىن جۇرت تالقىسىنان دا سىر الدىرماي وتەرىنە سەنەتىن سەكىلدى ءبارى. وزدەرى تەكتەس زەينەتكەرلەر عوي باياعى. شەتىنەن ءانشى, ءبيشى بوپ كەتكەندەي. اتا مەن اجە ۇيگە قايتىپ كەلە جاتىپ, ءتاتتى ۋىلدەن ارىلا الماي-اق قويدى: «مەن وزىڭنەن قابىلداپپىن ءسۇيۋدى, مەن وزىڭنەن قابىلداپپىن كۇيۋدى. سەنىڭ جانىڭ جۇرەگىمە وراۋلى, مەنىڭ جانىم جاۋلىعىڭا ءتۇيۋلى», – دەگەن نەمەرە ىڭكارلىگى جاندى ەگىلتەدى... ... سىلانىپ-سيپانىپ, جاستاردان بەتەر جاسان­عان اتاسى مەن اجەسىنىڭ مەيىرىمى تۇسەر مە دەپ, جاۋتاڭداعان ءجاۋدىر كوز نەمەرە بايقاۋسىزدا بايبالام سالدى: – مەن دە بارايىنشى! اكەتىڭدەرشى بىرگە! – ءۇيباي-اۋ, تەلەۆيزور ۋ-شۋدى قالامايدى. ەكراننان سەنىمەن كورىنىپ قالىپ, ۇياتقا باتارمىز, تۇگە. قيقارلانىپ, شالت باسىپ جۇرسەڭ... بولماي­دى. وندا ماڭىزدى ماسەلە ءسوز بولعالى تۇر. مازالاما, ونان دا «گەرويستۆو-108»-ءدى كورە بەر! ... ءبىر جولى نەمەرە «گەرويستۆو-108»-ءدىڭ اتىس-شابىسىنان مەڭ-زەڭ بولىپ, زەڭگىپ وتىر­عاندا, باسقا ارنانى قوسىپ قالىپ ەدى, و, قىزىق, اتاسى مەن اجەسى سايراپ جاتىر: «ۇرپاق تاربيەسى – ۇلاعاتتى ءىس. وعان اسا ساقتىقپەن قاراۋ كەرەك. مىسالى, ءبىز نەمەرەمىزدى قۇرعاق سوزبەن ەمەس, ناقتى ۇلگىلى, ونەگەلى ىستەرگە بەيىمدەي وتى­رىپ, تاربيەلەيمىز. مىڭ ەستىگەنشە, ءبىر كورگەنى جادىندا ساقتالىپ قالماي ما؟ بالادا بوس ۋاقىت بولماۋ كەرەك, زەرىكپەۋ كەرەك, ول شىركىندەر. ەرتىپ ءجۇرىپ, مادەنيەتكە, ونەر-بىلىمگە باۋليمىز...» نەمەرەنىڭ توبەسى كوككە ەكى ەلى جەتپەي قالدى. «ۋرا-ا! اتام مەن اجەم سويلەپ جاتىر!» – دەپ سانىن شاپاقتادى. ەسىك قوڭىراۋى بەزەك قاققاندا ءسابي جۇرەك ءدىر ەتىپ, كوڭىلسىزدەنىپ, ىلە ىشكە ەنگەن اتاسى مەن اجەسىن كورگەندە, ادەتتەگىدەي مويىندارىنا اسىلا كەتكىسى كەلمەدى. نەگە ەكەنى بەلگىسىز, تىمىرايىپ تەرىس بۇرىلىپ كەتتى... جۇمىسباستى اكە-شەشەسىنىڭ قاراۋىنان ابدەن سۋىنىپ, جاتىرقاپ, بوتەنسىپ قالعان نەمەرە سوڭعى كەزدە اتاسى مەن اجەسىنىڭ وڭاشا شۇيىركەلەسە كەتىپ: «كۋرورت, كۋرورت...» – دەۋىنەن شوشىنىڭقىراپ جۇرگەن. «ول نە؟ تاعى قايدا بارادى؟»... ۇزاق جولعا شىعۋدىڭ دا ءساتى ءتۇسىپتى. – قيىر شەتتەگى كۋرورتقا بارامىز! – دەدى قوس قاريا نەمەرەسىنىڭ باسىنان سيپاپ. – ءتارتىپتى بول. ءبىزدى ساعىناسىڭ با؟ – جوق!.. سەندەر مەنى ساعىنىڭدار! – دەگەن نەمەرە ساعى سىنىپ, بەتىن باسىپ, وكىرىپ قويا بەردى... قايسار ءالىم.