«مىڭ ءولىپ, مىڭ ءتىرىلگەن», تالاي ناۋبەتتى باستان كەشىپ, ءبۇگىنگە امان-ەسەن جەتكەن حالىقتىڭ جوعالتقاندارى دا كوپ. ءتىلىمىزدى ۇمىتۋعا شاق قالدىق. قازاق بولعانىمىز ءۇشىن ۇيالاتىن حالگە تۇستىك. سودان بولسا كەرەك, شيرەك عاسىر تاۋەلسىزدىك جاعدايىندا ءومىر ءسۇرسەك تە, ءوز قاراكوزدەرىمىزدىڭ ءوزىنىڭ انا تىلىندە سايراپ كەتە الماي وتىرعاندىعى.
تاريحىمىز بۇرمالاندى, ءتىپتى, ءتۇپتامىرىمىزدى بىلمەس ءۇشىن ءبىر كەزدەردە ءالىپبيىمىزدى كۇشتەپ وزگەرتتى. مىنە, ەلباسىمىزدىڭ ايتىپ وتىرعانى دا وسى جوعالتقاندارىمىزدى, ەندى قايتارايىق, جاعداي تۇزەلدى دەگەنگە سايادى. ءويتكەنى, ۇلتتىق كود دەگەنىمىز, ەڭ الدىمەن جاھاندانۋ زامانىندا قازاقتىڭ قۇلپىن اشاتىن – كىلت, ونىڭ ەرەكشەلىكتەرى – ءتىلى, ءدىلى, ءداستۇرى, تاريحى, مادەنيەتى, جازۋى. ونسىز مەملەكەتتىڭ دامۋى مۇمكىن ەمەس, ماڭگىلىك ەل بولۋىمىز دا ەكىتالاي.
ارينە, بۇل باعىتتا قىرۋار ءىستەر دە تىندىرىلار-اۋ, وسى ورايدا كوكەيدە جۇرگەن ءبىر وي كەلەدى. لاتىن الىپبيىنە كوشكەلى وتىرعان ۋاقىتتا, ۇلتتىق كودىمىزدىڭ باستى ءبىر بەلگىسى – قازاقتىڭ اتى-ءجونىن جازۋدى سوزبالاقتاي بەرمەي بىرىزدەندىرىپ, تۇزەتىپ الساق. دوليدزە دەسە – گرۋزين, ساركيسيان دەسە – ارميان دەپ بىلەتىنىمىز سياقتى. ۇلى, قىزى نەمەسە جالعاۋسىز جازۋ ارقىلى تەگىمىزدىڭ وزىنەن ۇلتىمىز قازاق ەكەنى اڭعارىلىپ تۇرۋى كەرەك قوي. ءالى كۇنگە دەيىن كوبىمىز اتى-ءجونىمىزدى ورىسشالاپ قاتە جازامىز, ەڭ الدىمەن, تۋ تۋرالى كۋالىكتە, تولقۇجاتتا, جەكە باس كۋالىگىندە قازاقتاردىڭ اتى-ءجونى الدىمەن قازاقشا دۇرىس جازىلاتىن ءبىر ءتارتىپ اۋاداي قاجەت. ۇلى ىستەردى جۇزەگە اسىرۋدا ۇساق-تۇيەك ءماسەلە بولمايدى. وسى ءبىر وڭتايلى تۇستا, ۇلت ماسەلەسىنە ەلباسىمىزدىڭ ءوزى ايرىقشا نازار اۋدارىپ, سەرپىلىس بەرىپ وتىرعاندا وسى جوعالتقاندارىمىزدى دا ىزدەپ تاۋىپ, ءتۇزەتىپ الىپ جاتساق نەسى ايىپ.
بەكادىل سەمقۇل,
جۋرناليست
قاراعاندى
