قۇرىشتاي شىنىققان, ۇزدىكسىز ۇيرەنگەن

1958 جىلى قازىرگى قاراساي اۋدانىنىڭ ورتالىعى – قاسكەلەڭ قالاسىنداعى اباي اتىنداعى مەكتەپتى (بۇگىندە مەكتەپ-گيمنازيا) ءبىز 42 بالا بىتىرگەن ەدىك. شەتىمىزدەن ارمانشىل, قيالشىل بولا­تىن­بىز. وقۋدى اياقتاساق ءبارىن دە جاپىرىپ تاستايتىنداي بولىپ جۇرەتىنبىز. ىشىمىزدە ول كەزدە نەبىر «سەرىلەر» دە بولدى عوي.  الايدا, سول مەكتەپ قابىرعاسىندا جۇرگەندە-اق سىنىپتاسىمىز بالا نۇرسۇل­تان­نىڭ باتىلدىعىنا, بارلىق ءما­سەلەنى بىلەتىندىگىنە, بايىپتى ءسوي­لەپ, بايقاپ جۇمىس ىستەيتىنىنە كوزىمىز جەتكەن-ءدى. ياعني, ول ۇزدىك ساباق ۇلگەرىمىمەن دە, قوعامدىق جۇمىسقا بەلسەنە قا­تىسۋىمەن دە, ەرىنبەيتىن ەڭبەكسۇي­گىشتىگىمەن دە, تۋراشىل, ادالدىعى­مەن دە, ءادى­لەت­تىلىگىمەن دە, ادەمى ازىلقوي­لىعىمەن دە, شىنىققان شى­مىر­لىعىمەن, سپورت­شىلىعىمەن دە, ءتىپتى, ءانشى­لىگىمەن دە ەرەكشە كوزگە تۇسەتىن. ايتەۋىر, قانداي ءبىر جا­ڭالىق, جاقسى ىستەردىڭ باسى-قاسىندا جاسىنداي جارقىلداپ نۇرسۇلتان جۇرەتىن. جاپ-جاس كۇيى­­مەن ءوزىن قاي ماسەلەدە بول­سىن, سالماقتى, سابىرلى ۇستاي­تىن. ودان تۇبىندە ءبىر مىقتى شىعاتىنىن ءتۇسىنىپ, تۇيسىنە­تىن­بىز. مەكتەپتەن كەيىن ءبارىمىز جان-جاققا تاراپ كەتتىك, ءومىردىڭ ارىندى اعىنى ارقايسىمىزدى ءار جاققا قاراي «لاقتىردى» عوي. نۇرسۇلتان بولسا, الدىمەن مىقتى مەتاللۋرگ بولىپ, تولاس­سىز تەمىر بالقىتتى. ءوستىپ ءجۇرىپ ءوزى دە قۇرىشتاي شىنىق­تى, ۇزدىكسىز ۇيرەندى, ۇلگى الدى, ءوستى, ءوندى, وركەن جايدى. ودان ارعىسى بارىمىزگە دە بەلگىلى, ياعني مەنىڭ قىمباتتى سىنىپ­تاسىم نۇرەكەڭنىڭ ونان كەيىنگى, ەندىگى قىزمەت جولى تۋعان حال­قىنىڭ كوز الدىندا ءوتىپ جاتىر. ءيا, نۇرسۇلتان ەلىنىڭ باعى ءۇشىن جارالعان ەر. ول قازاقستان مەملەكەتىن تالاي-تالاي قيىن-قىستاۋ كۇندەردەن امان الىپ ءوتتى, تاۋەلسىزدىك تۋىن جەلبىرەتە وتىرىپ, باياندى بولاشاققا قاراي باتىل باستاپ بارادى. جاساي بەر, ەلىڭنىڭ قالاۋلى ەرى – نۇرسۇلتان! ءبىز ءاردايىم ماقتانىش ەتەمىز. ەل-جۇرتىڭ ساعان قاپىسىز سەنەدى. جومارت سەكسەنباەۆ, ەلباسىنىڭ سىنىپتاسى.