اعا الاقانىنىڭ جىلۋى (ەلباسى تۋرالى ءبىر ۇزىك سىر)

وسىدان قىرىق بەس جىل بۇرىن تە­مىرتاۋعا اپكەمنىڭ تۇرمىسقا شىق­قان تويىندا بولعانىم بۇگىنگىدەي كوز ال­دىمدا. ول كەزدە اكەي قايتىس بولعان, شەشەم قازيرا باستاعان ءبىراز كىسى بار­دىق. جاسىم – ون ەكىدە. تويعا جي­نال­عانداردىڭ كوبى – جەزدەمنىڭ دوس­تارى. شەتىنەن ادەمى كيىنگەن, كەلبەتتى اعالارعا قىزىعا قارايمىن. مەن دە سولارداي مەتاللۋرگ بولسام-اۋ دەپ ارماندايمىن. سەبەبى, ول جىلداردا تەمىرتاۋدىڭ اتى بۇكىل رەسپۋبليكاعا دۇرىلدەپ شىعىپ تۇرعان كەزى بولاتىن. بىزدەر – مەكتەپ وقۋشىلارى: ...جاس ۇلانداي جايناپ وسكەن, تەمىرتاۋدىڭ قالاسى! – دەپ كۇن سايىن اندەتەتىنبىز. مىنە, سول تەمىر­تاۋ­دا تويدا وتىرمىن. كەۋدەمدى قۋا­نىش سەزىمى كەرنەيدى. اي­نال­سوقتاپ اپكەم مەن جەزدەمنىڭ قاسىنان شىقپايمىن. تويدا وتىرعان جەزدەيدىڭ دوستارى­نىڭ ىشىندە كەڭ ماڭدايلى, جانارى جالت-جۇلت ەتكەن, كەۋدەسى قىران بۇركىتتەي شالقاق كەلگەن, سۇڭعاق بويلى اعا ماعان ەرەكشە كورىندى. ءسوزدى جاستارعا كوبىنەسە سول كىسى بەرىپ وتىردى. دومبىرا تارتىپ, ءان سالعاندا ءتىپتى قاناتتانىپ كەتەدى ەكەن. دومبىراعا مەنىڭ دە اۋەستىگىم بار ەدى. جاقىنداپ قاسىنا باردىم. اۋ­زىم­دى اشىپ, اڭىرىپ قاراپ قالعان بولۋىم كەرەك. «ەي, سارى بالا, قايدان كەلدىڭ؟» دەپ ماڭدايىمنان سيپادى. «اياگوزدەن كەلدىم!» دەدىم. «اسىقپا, سەن دە, ءوس­كەن­دە دومبىرا تارتىپ, ءان سالاسىڭ!» دەدى قايتالاپ. مەن مارقايىپ قالدىم. بەي­تا­نىس اعانىڭ جىلى ءسوزى اتانىڭ اق با­تا­سىنداي اسەر ەتتى. كوپكە دەيىن ۇمىت­پاي ءجۇردىم. الماتىدا وقۋ ءبىتىرىپ, ات جالىن تارتىپ ءمىنىپ, قىزمەتكە ارالاسا باستاعان شاعىمدا ءبىر كەزدە تەمىرتاۋدا تويدا كورگەن اعانىڭ نۇرسۇلتان ءابىش­ ۇلى نازارباەۆ ەكەنىن بىلگەنىمدە قاتتى قۋاندىم. ول كەزدە نۇراعاڭ قاراعان­دىدان الماتىعا ورتالىق كوميتەتكە حاتشى بولىپ كەلدى ۇمىتپاسام. سودان بەرى ومىردە جولىم بولعان, تابىسقا جەتكەن ساتتەرىمدە سول ءبىر ماڭدايىمنان سيپاعان اعا الاقانىن ءجيى ەسكە الىپ, ىشتەي ىرىم ەتىپ, ءوز تاعدىرىما رازى بولىپ جۇرەمىن. كەيىنىرەك نۇرسۇلتان ءابىش ۇلى مينيسترلەر سوۆەتىنىڭ ءتور­اعاسى بولىپ تۇرعاندا «باسشىنى ءار ۇجىم ءوزى سايلاسىن» دەگەن شەشىم شى­عاردى. سول شەشىمنىڭ ارقاسىندا ال­ما­تى­دا اۆتوبازانىڭ ديرەكتورى بولىپ سايلاندىم. سوندا دا اعانىڭ اسىل الا­قانىن ەسكە الدىم. مۇمكىن مەنىڭ وسى جەتىستىككە جەتكەنىم سول ءبىر الاقاننىڭ شاراپاتى شىعار دەپ ويلادىم. تاۋەلسىزدىك العاننان بەرگى جيىرما جىل ىشىندە ەلىمىز ەلباسىنىڭ ارقا­سىندا اسقارالى بيىكتەرگە شىقتى. استانا سا­لىن­دى. الەم اۋزىمىزعا قارا­دى. قا­زاق قا­شان مۇنداي باقىتقا جەتىپ ەدىك!؟ مەن اعا تىلەگەندەي ءانشى بولا ال­ما­دىم. كا­سىپ­كەر بولدىم. استا­نا­عا كەلگەنىمە ون جىل­دان استى. ءوزىم­نىڭ العا قوي­عان ماق­ساتىما جەتكەندەيمىن. تاياۋدا ەلباسى­نىڭ جارلىعىمەن «قۇرمەت» وردەنىن ال­دىم. شىركىن, وسى وردەندى بالا كەزىمدە ماڭدايىمنان سيپاعان اعا الاقانىنىڭ وزىنەن السام: «سول سارى با­لا مەن ەدىم!» دەپ ايتار ەدىم دەگەن ارمان ءجۇردى كو­كەيىم­دە. بىراق ونىڭ ءساتى تۇسپەدى. مەدەت قۇلجانوۆ, «قۋاتامملون مۇناي» بىرىككەن كاسىپورنىنىڭ ديرەكتورى. استانا.