ەل باقىتىن كۇزەتكەن

نۇرسۇلتان نازارباەۆقا باقتى تەربەپ, زىمىراپ جەل وتكەندە تۇرادى عوي ءبىر-ءبىرىن دەمەپ پەندە. حالقىڭ ءۇشىن بايگەگە ءتۇستىڭ تاعى, حالقىڭدى جاقسى كورگەن سەبەپتەن دە.   ساعان قۇلاق تۇرەدى سابىرلى ەلىڭ, توقتاي قالىپ تىڭدايدى داۋىل, جەلىڭ. سابيلەرىن ءسۇيدىڭ سەن ءوز بالاڭداي كارىلەرىن اكەڭدەي قادىرلەدىڭ.   شىركىن ءومىر قوڭىرجاي, كوك ارالى قايتا-قايتا ويىڭا ورالادى. ەلگە جانى اشيتىن ەرلەر عانا, ەل سۇيەتىن ەل باسى بولا الادى.   نۇرعا, گۇلگە تولتىردىڭ مەكەنىڭدى مىندەتتىسىڭ جاساۋعا ەكى ەلۋدى. بىلەدى ەلىڭ, ول ءۇشىن ءومىرىڭدى قيۋعا دا سەن ءازىر ەكەنىڭدى.   كوزدى جۇمىپ كوڭىلگە ەردىڭ اسقاق, تاۋ سەكىلدى بۇلتتاردى, جەلدى جاسقاپ. كورىپ ءجۇرمىز ءبىز ونى كوپتەن بەرى باراسىڭ سەن باقىتقا ەلدى باستاپ.   ءوزىڭ كەلىپ كوزدەرىن اش تۇمانىڭ, كوكتەم سايىن گۇلدەرىن اشتى باعىڭ. كوپ نارسەنى ايتادى كورەر كوزگە بەتتەگى ءاجىم, كوبەيگەن شاشتىڭ اعى.   سول كوكتەمدەي جەرىڭدى بولە نۇرعا, كورىك بىتە باستاسىن كونە جىرعا. ەل دە سەنىم بىلدىرەر دەپ ويلايمىن, ەلدىڭ قامىن ەرتەدەن جەگەن ۇلعا.   باستاي بەرگىن حالقىڭدى بيىك قىرعا, تولا بەرسىن كوكىرەك, كوڭىل جىرعا. ەل باقىتىن كۇزەتكەن سەنىڭ كوزىڭ ارقاشان دا تۇرادى تولىپ نۇرعا.   ەلىڭ ءۇشىن تاعى دا ءتۇستىڭ باسكە, وتكەن ءومىر كۇرەسپەن ءبارى دە ەستە. الاماننىڭ الدىنان كەزىككەن بۇل كۇتەم سەنى, باۋىرىم, كۇتەم استە.   قىران ەلى, قياشىل بۇركىت ەلى, جاماندىقتى جاسقايدى, ۇركىتەدى. الاتاۋ دا كۇتەدى سەنى تۋعان اتىراۋ مەن ۇلىتاۋ ءبىر كۇتەدى.   الدامايدى الىپتى ارمانشى ءۇمىت, ايالايمىز ءوزىڭدى ورمانشا ۇعىپ. نۇرسۇلتانىم بايگەدەن كەلەدى دەپ التايىڭ دا كۇتەدى الدان شىعىپ.   ارقاشان دا حالقىنا بەرەرى كوپ ەرتە كۇننەن جانىلعان ەر ەدى دەپ. اق جايىعىڭ كۇتەدى, قارا ەرتىسىڭ, نۇرسۇلتانىم بايگەدەن كەلەدى دەپ.   باستايدى العا الىپتى سەنىم سەرى, باسىلمايدى قۋانىپ كوڭىل سەلى. الاماننىڭ الدىنان كەلەدى دەپ, تۋعان ەلىڭ كۇتەدى, ەرىم, سەنى. تۇمانباي مولداعاليەۆ, قازاقستاننىڭ حالىق جازۋشىسى.