12 اقپان, 2011

ەرگە قىزمەت – ەلگە قىزمەت

640 رەت
كورسەتىلدى
29 مين
وقۋ ءۇشىن
ادامنىڭ جاسى ۇلعايعان سايىن وتكەن كۇندەردىڭ ەستەلىكتەرى ساناڭنىڭ تۇكپىرىنە جاسىرىنا بەرمەي, ءالسىن-ءالسىن جارقىراپ, كەدىر-بۇدىرى جويىلىپ, تۋرا سول قابىلداعانىڭداي ەسىڭە ءتۇسىپ وتىرادى ەكەن. ءبىز دە جاس بولدىق, باقىتىمىزدى جاقسى جاردان, ەڭ­بەكتەن تابۋعا تالپىنىپ عۇمىر كەشتىك. اسىرەسە, الپى­سىنشى جىل­داردىڭ باسىندا ون سەگىز جىگىت دنەپرودزەرجينسك قالاسىنان وقۋ ءبىتىرىپ كەلىپ, تەمىرتاۋعا جۇمىسقا ورنالاسقان كەزدەر ەسىمە ءجيى ورالادى. سوندا ورتامىزدان وزا شىعىپ, ءبارىمىزدىڭ ۇيىت­قى­مىز بولعان نۇرسۇلتان نازارباەۆ ەدى. ءبىز ەلباسىمەن سوناۋ جاس شاعىنان قا­تار­­لاسا كەلە جاتقانى­مىزدى تاعدىردىڭ تاماشا سىيى دەپ بىلەمىز.

قابيدوللا سارەكەنوۆ,  مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى,

تەحنيكا عىلىمدارىنىڭ دوكتورى.

ەڭبەك جولىمىزدى قازاقستان ماگ­نيتكاسى اتالعان, سول كەزدە جاڭادان بوي كوتەرگەن وسى قالادا باستادىق. جاپ-جاسپىز. «بويدا قايرات, ويدا كوز» بول­عان سوڭ, ەشقانداي قيىندىققا مو­يى­ماي, العا قويعان ماقساتىمىزعا جەتۋگە ءبىر كىسىدەي تالپىندىق. ايتپەسە, وقۋ ءبىتىرىپ كەلدىڭ ەكەن دەپ قۇرمەتتەپ, «قىزىل كىلەم جايىپ» قارسى العان ەشكىم دە بولعان جوق. ونىڭ ۇستىنە ءوزىمىز مەيرام كۇنى, تۇپ-تۋرا 1 مامىردا جەتىپپىز. تەك 2-3 كۇن وتكەننەن سوڭ عانا ءبىزدىڭ قايدان, قالاي كەلگەنىمىزدى قالا­لىق باسشىلىق انىقتاپ, ترەستكە جىبەردى. جۇمىس جوق, جاتاقحانا ماسەلەسى شەشىلمەگەن... سون­داعى نۇرسۇلتاننىڭ بەي­نەسى دە ءالى كۇنگە كوز الدىمدا. ول ءبىز­دىڭ وقۋداعى ستاروس­تامىز بولاتىن. وسىندا كەلگەن سوڭ دا, ءبارىمىزدى جيناپ الىپ: «نە ىستەيمىز؟» دەگەن ومىرلىك ما­ڭىزى بار ۇلكەن سۇراق­تى قويدى. العاش جاۋاپ بەرگەن مەن ەدىم: «ەلگە قايتقان ۇيات بولار. ءبىر جا­رىم جىل وقىدىم. وقى­عانىم زايا كەتپەس ءۇشىن وسىندا قالامىن». ۇرىمتال تۇسقا ءدوپ كەلگەن سوزگە كوپشىلىگى قوسىلدى. ءسويتىپ ءبارى­مىز دە العاش ەڭبەك جولى­مىز­دى قارا­پايىم جۇمىسشىلىقتان باس­­تاعانبىز. نۇرسۇلتان مەن سارانىڭ تانىساتىن تۇسى وسى كەز. ەلىمىزدىڭ تۇڭ­عىش پرەزيدەنتىن نۇرسۇلتان دەپ, مەم­لەكەتىمىزدىڭ ءبىرىنشى حانىمىن سارا دەپ قانا سويلەۋىم بىرەۋلەرگە سوكەتتەۋ دە كورىنەر, بالكىم. دەگەنمەن, ولاردىڭ جاس­تىق شاعىن ايتاتىن تۇستا باسقاشا اتاۋ دا تابيعي شىقپايتىن سياقتى. بۇل تانىستىق تۋرالى نۇرەكەڭ كەيىن ءوز كىتابىندا بىلاي بايانداعانى بار: «...سول جىلداردىڭ ءومىر بويى ەستە قالاتىن ەڭ ءبىر ەلەۋلى وقيعاسى – بولاشاق كەلىنشەگىم سارامەن العاش­قى كەزدەسۋىم. ال بۇل كەزدەسۋ... ءبىر اپاتتان كەيىن دومنا پەشىنىڭ جانىن­دا بولعان ەدى. ادەتتە اپات بولىپ, مەتالل جەرگە توگىلىپ جاتقاندا تۇگەل اۋىسىم بار قالدىقتى جيناپ, تەمىرجول قوزعا­لىسىن قالپىنا كەلتىرگەنشە ەشكىم ەشقايدا كەتپەيدى. كۇنى بويى بولاسىڭ با, تاۋلىك بويى بولا­سىڭ با, ءوزىڭ ءبۇل­دىرگەندى ءوزىڭ رەتكە كەلتىرۋىڭ ءتيىس. وسىنداي قولايسىز ءبىر ءسات ەدى – تاۋلىك بويى دەرلىك تابانى­مىز­دان تىك تۇرعان كەزىمىز, تۇلا بويى­مىز قازاننىڭ ءتۇپ كۇيەسىندەي قاپ-قارا, تەك كوزىمىز جىل­تىراپ, اپپاق ءتىسىمىز اقسيادى. سول ءتۇنى قوسالقى ەلەكتر ستانتسياسىندا كەزەكشى بولىپ, ءبىزدىڭ پەشىمىزدىڭ تۇبىندە نە بولىپ جاتقانىن كورۋگە كەلگەن قىزعا كەز بولا كەتتىم». نۇرسۇلتان ءبىر كۇنى ماعان: «حورعا بارايىق», دەدى. مەن تۇسىنبەي تۇر­مىن. «ءبىزدىڭ مۇندا كەلگەندەگى ماق­ساتى­مىز – ينجەنەر بولۋ ەدى عوي. ءوزىمىز تاڭەر­تەڭنەن كەشكە دەيىن اۋىر جۇمىس ىستەيمىز. ونىڭ ۇستىنە جوعارى وقۋ ورنىنا ءتۇسۋ ءۇشىن دايىندالۋعا دا ۋاقىت كەرەك. ەندى حوردى قايدان شىعاردىڭ؟». مەن كونبەگەنىم­مەن, «بارايىق» دەپ قيىلىپ تۇرىپ العان سوڭ, اقىرى دەگەنى بولدى. ول كەزدە تەمىرتاۋ قالا­سىن­داعى №110 كەشكى مەكتەپتىڭ زالىنا حور ايتۋعا قازاق جاستارى جينالاتىن. ۇيىمداستىرۋ­شى­سى كەيىننەن جوعارعى سوت سۋدياسى بول­عان كەڭەس جار­ماعامبەتوۆتىڭ زايى­بى التىن دەگەن كىسى ەدى. ءبىز بارعان سوڭ داۋ­سى­مىزدى تەك­سەرىپ, تەنورلاردىڭ قاتا­رى­نا جاز­دى. ءبىر رەت ءان سالعانىمىز ەستە. ۇيىرمەگە سارا دا بارادى ەكەن. ونىڭ داۋسى سوپرانو. سارانى كورگەننەن سوڭ بارىپ نۇرەكەڭنىڭ نەگە وسىندا كەلۋگە بەيىل بولعانىن ءتۇسىن­دىم. ارينە, ول كىسىنىڭ سارامەن العاش قالاي, قانداي جاعدايدا ۇشىراس­قانىن الگىندە ايت­تىق. بىراق, جاي عانا ۇشىراسۋ وسى حور ءۇيىر­مەسىنەن ۇشقىن اتىپ, ءارى قاراي ۇلكەن سەزىمگە, وتباسىنىڭ دىڭگەگى – مەرەيلى ماحابباتقا اينالعانىن ايتۋى­مىز كەرەك. ول مەنىڭ حورعا العاش جانە سوڭعى بارۋىم ەدى. نۇرەكەڭ دە بار­ما­عان شى­عار؟ سول وقيعا تۋرالى بۇگىنگە دەيىن وزىنە ازىلدەپ: «ءبىر بارعاننان قالمادىڭ عوي», دەپ ايتىپ جۇرەمىن. 1961 جىل نۇرەكەڭ ءۇشىن ەڭ ءبىر اتاۋلى جىل دەپ بىلەمىن. ويتكەنى ول وسى جىلى جاز ايلارىنىڭ بىرىندە حەل­سينكيدە وتكەن جاستار مەن ستۋ­دەنتتەردىڭ بۇكىلدۇنيەجۇزىلىك VIII فەس­تيۆالىنە قاتىستى. ول ءوزى ءتورت جىل­دا ءبىر رەت ۇيىمداستىرىلاتىن. نۇ­رە­كەڭدى وسى فەستيۆالعا باسشىلىق ەمەس, ۇجىم جىبەرىپ ەدى. سول كەزدەردە شەشەندىك قابىلەتىمەن تانىلىپ ۇلگەرگەن جاس جىگىتتى ۇجىمنىڭ دا تاڭداي ءبىلۋى كەزدەيسوق ەمەس دەپ ويلايمىن. نۇر­سۇل­تان حەلسينكيدەن كوپ ءوسىپ قايتتى. قانشا دەگەنمەن شەت ەلدى كوردى, وزگە جۇرتتىڭ جاستارىمەن وي-پىكىر ءبولىستى. حەلسينكيگە بەت العاندا ەڭ الدىمەن قاراعاندىعا الىپ باراتىن تاكسيگە سارا ەكەۋىن شىعارىپ سالعانىم ەستە. تاكسيگە مىنەيىن دەپ تۇرىپ: «قابدول, ەلگە امان-ەسەن ورالعان سوڭ ساراعا ۇيلەنە­مىن», – دەدى. مەنى نۇرەكەڭ عانا سولاي اتايدى. قىزىق بولعاندا بۇل وقيعانى ساكەڭ 45 جىل وتكەن سوڭ بارىپ ەسىتىپتى. سويتسەم «ۇيلەنەيىك» دەگەندى بولاشاق زايىبىنا حەلسينكيدەن ورالعان سوڭ ءبىر-اق ايتقان ەكەن. شىنىندا دا ولار سول جىلى كۇزدە ۇيلەندى. شاعىن توي ءوتتى. ول ۋاقىتتا ونى «كومسومول تويى» دەي­تىن. ونىڭ جاي-جاپسارى نۇرەكەڭ تۋرا­لى جازىلعان كىتاپتاردا بار. ول كەزدە كوپشىلىگىمىز بويداقپىز. نۇر­­سۇلتان مەن سارانىڭ وتاۋىنا ءجيى-ءجيى بارامىز. جۇمىستان قارىندارى شۇرقى­راپ شىققان جىگىتتەرگە سارا اس دايىن­دايدى. سودان دۋمانداتىپ, ءان سالىپ, قالجىڭ ايتىپ تاڭ اتىراتىنبىز. وسى كۇندەرى الپىسىنشى جىلداردىڭ جاستارى قانداي جايدارى, جۇيكەلەرى تەمىردەي مىقتى بولعان دەپ ويلايمىن. ءتۇنى بويى وتىرساق تا, شارشامايمىز عوي. تاڭەر­تەڭگى شايدى ءىشىپ الىپ, قايتادان جۇمىس­قا كەتەمىز. ونىمىزعا قاباق شىتىپ, ىدىس-اياق سالدىرلاتىپ جۇرگەن سارا تاعى جوق. قا­شان كورسەڭ اقجارقىن قالپىندا. ءازىلى­ڭە ازىلمەن جاۋاپ بەرىپ, ورنىقتى سوزگە ۇستامدىلىق كورسەتىپ, ارقاشان دا كوڭىلىڭ­دى تاۋىپ تۇرعانى. ول ۇيگە ءجيى بارۋى­مىز­دىڭ ءبىر سەبەبى, ەكەۋى دە قوناق­جاي, ساۋىق­شىل ەدى. قوسىلىپ قازاقتىڭ نەبىر تاماشا اندەرىن شىرقاعاندا قانداي قيىنشى­لىقتىڭ ءوزى جەڭىلدەپ سالا بەرەتىن. سارانى سوناۋ بويجەتكەن شاعىنان بەرى تانيمىن عوي. ءبىزدىڭ مەكەمەدە قىز­دار از بولاتىن. بىراق سول ازدىڭ ءوزى ءسۇت بەتىندەگى قايماقتاي وڭكەي جالىن­دى, اقىلدى, كورىكتى بويجەتكەندەر ەدى. سول توپتا سارا دا بار. نۇرەكەڭنىڭ كوزى جاي­دان-جاي تۇسپەگەن بولار؟ ۇيلەن­گەننەن كەيىن دە ەكەۋى ءبىر-ءبىرىن تولىقتىرىپ, جاراسىمدى جۇپ بولا ءبىلدى. ءبىر جىلدان كەيىن بۇل وتباسى كومسومول كوشەسىندەگى جاڭادان سالىنعان ءپا­تەر­لەرىنە كوشتى. وندا دا ءجيى-ءجيى بارا­تىن­بىز. نەبىر دۋماندى كەشتەر, تۋعان كۇن­دەر, مەيرامدار تويلانعان پاتەر عوي ول. جاس كەزىندە ءسابيت اعا ورازباەۆ تا سول ءپا­تەردە قوناق بولعان. ءبىر كۇنى نۇر­سۇلتان: «ءبىزدىڭ ۇيگە جۇرىڭدەر, ءسابيت كەلدى, ءانىن تىڭدايسىڭدار», دەگەن سوڭ ارالاسىپ ءجۇر­گەن كىسىلەر ءبارىمىز سول ۇيگە جينالدىق. ورازباەۆتىڭ جاس كەزى. تاڭ اتقانشا دوم­بى­رامەن ءان سالدى. انىنە, سانىنە تامسا­نىپ ءبىز وتىرمىز. سارا قالتقىسىز قىزمەت ەتىپ, قايتا-قاي­تا شايىن جاڭالاپ, ءان تىڭداپ, ول دا ءماز بولىپ ءجۇر. قانشا دەگەنمەن كوپ نارسە ايەلگە بايلانىستى عوي. ەگەر سارا جىلى قاباق تانىتپايتىن بولسا, ءبىز ول ۇيگە ءجيى جينالماس ەدىك. بىراق, وتانا­سىنىڭ ىستىق پەيىلى ءبارىمىزدىڭ با­سى­­مىز­دى ءبىر جەردە ءتۇيىستىرىپ وتىراتىن. جاڭا ۇيگە كوشكەن العاشقى جىلدار­داعى ءبىر وقيعا ەسىمە تۇسەدى. مەنىڭ ءالى ۇيلەنبەگەن كەزىم. نۇرەكەڭمەن بىرگە تۇرعان 5-ءشى جاتاقحانانىڭ ەسكى تۇرعىنى دەگەن اتىم بار. ءبىر كۇنى بولمەمە نۇرە­كەڭ كەلىپتى. ءوزى ازداپ ۇرتتاعان, بىراق قىزۋ ەمەس. قۇ­رىلىس­شىلاردىڭ ورتا­سىن­­دا بول­عانعا ۇق­­سايدى. كوم­سومولدىڭ تاپسىرماسى بو­يىن­­­­­شا سو­لار­عا حەلسينكيدە بولعان وقي­عالار­دى بايانداپ, كورگەن-بىلگەن قى­زىق­تارىن ءبولىسۋ ءۇشىن ارنايى تاپ­سىر­ما­مەن جىبەرگەن عوي. «ءبىزدىڭ ۇيگە بارىپ جاتا-جاستانا ءاڭ­گىمە­لەسەيىك», دەگەن سوڭ ۇيگە ەكەۋمىز بىرگە كەلدىك. سارا ەسىكتىڭ الدىندا ءجۇر ەكەن. دالادا ساقىلداعان سارى اياز. پال­توسى جۇقا بولسا كەرەك, ابدەن توڭىپ­تى. ءجۇزىن­دە رەنىشتىڭ ءىزى بار. سوندا دا ماعان باي­قات­­پا­عان سىڭاي تانىتىپ, ەكەۋمىزگە اس-سۋىن بەرىپ, جاقسى­لاپ كۇتتى. ءىشىم­­نەن: «ە, ايەلىم­نىڭ الدىندا ءسال جە­ڭىل­دەۋ بولسىن دەپ اكەل­گەن ەكەنسىڭ عوي», دەپ مەن وتىر­مىن. سارا­نىڭ سونداعى ۇس­تام­دىلىعىنا ءتانتى بول­دىم. جامان ايەل كۇيەۋىنىڭ دوسى ال­دىن­داعى بەدەل-سەدەلىن ويلاپ تۇرماي, تىكە كەتۋى مۇمكىن عوي. ونىڭ ۇستىنە بۇل نۇر­سۇل­تان­نىڭ ال­عاش كەشىگىپ كەلۋى ەمەس. ءوز جۇ­مى­سىنا قو­سا كومسومولدىڭ تاپسىر­ماسى شاش-ەتەك­تەن. كەز كەلگەن ايەل ونداي «كەشىگۋلەردى» بىردە تۇسىنسە, بىردە ءتۇسىن­بەي­تىنى زاڭدىلىق. ايەل ەردى ەشقاشاندا اشۋمەن جەڭە المايدى. ءتىپتى ەرلەردەن ارتىق بولۋدى كوزدەپ, ولارمەن ىشتەي باسەكەلەستىككە ءتۇس­كەن ايەلدەر قانشا جەردەن ەردىڭ جۇ­مى­س­ىن ىستەپ, ەرمىنەزدىلىك كورسەتكەنىمەن, ەردەن ارتىق بولا المايدى. ويتكەنى ونىڭ قارۋى – قارا كۇش, سالقىن اقىل ەمەس, ونىڭ قارۋى – مەيىرىم, نازىكتىك, سۇلۋلىق. وسى قاسيەت­تەرىن جارقىراتىپ اشا بىلگەن ايەل ءار كەزدە دە قۇرمەتتى, سىيلى. كەزىندە تالانتتى جا­زۋ­شىلارىمىزدىڭ ءبىرى مۇح­تار ماعاۋين: «الەمدەگى ەڭ سۇلۋ ايەل – مەنىڭ ايەلىم», دەپ جازدى عوي. ەرىنەن ون­داي ءسوز ەستۋ ءۇشىن ايەل وزىنە ءتان قا­سيەتتەرىن مەيلىنشە تانىتا ءبىلۋ كەرەك دەپ ويلايمىن. سونداي-اق, ايەلدىڭ جەر بەتىندە ەر ادامدىكىنە ءمۇل­دە ۇقسامايتىن ءوز مي­س­سياسى بار. ول – انا بولۋ, ۇرپاعىنا مەيىرىم-شاپاعاتىن توگۋ, سول ارقىلى جەر بەتىندەگى قاتى­گەزدىك, جاۋى­ز­دىق اتاۋلىنى ورشىتپەي, تەپە-تەڭ­دىكتى ساقتاپ تۇرۋ دەپ اتا­لادى. مەن سارا­نىڭ ۇستامدىلى­عى­نىڭ, نازىكتى­گى­نىڭ ارعى جاعىنان جان-دۇنيە­سىنىڭ تەرەڭ­دىگىن, ەرىنە دەگەن ادالدىعىن كورەمىن. سارا الپىسقىزىنىڭ انا بولعان كەزدەرى دە كوز الدىمىزدا. جالپى, اللا بالا تاۋىپ, سونى باعىپ-قاعا بىلەتىن كەز كەلگەن ايەلگە انالىق قاسيەتتى 99 پايىزدان كەم بەرمەيدى دەپ تۇسىنەم. ولاردىڭ ءبارىنىڭ بويىندا انالىق سەزىم, مەيىرىم عاجاپ بايقالادى. ساكەڭ دە ورىكتەي-ورىكتەي ءۇش قىز ءوسىردى. قىزدارى يناباتتى, ارقايسىسى دا اقىلىنا كوركى ساي بوپ بويجەتتى. بۇل جەردە انانىڭ ءرولى ۇلكەن دەپ ەسەپتەيمىن. ويتكەنى, نۇرەكەڭ ەل قامىن جەپ, باسشى قىزمەتتەردە ءجۇردى. وتباسىنىڭ جۇگى سارا­نىڭ موي­نىن­دا بولدى. ول قىزدارىنىڭ ارقايسىسى ءۇشىن قۋانا بىلەتىن. دوستاردىڭ اراسىندا انا­لىق ماقتانىشپەن ونىسىن ايتىپ تا وتىراتىن. العاش داريعاعا اياعى اۋىر كەزىندە ءالى سول تەمىرتاۋدامىز. كوم­سو­مول­داردىڭ كەزەكتى ءبىر كەشىنە ۇشەۋمىز بار­دىق. ءان-بيدەن بولەك ءار كەشتە اۋكتسيون ۇيىم­داستىرىلاتىن. ەڭ قىزىعى, اۋك­تسيون­عا ءتۇس­كەن زاتتى ەشكىم بىلمەيدى. ءويت­كەنى ونىڭ سىرتىن وراپ قوياتىن. بۇل جولى دا سونداي اۋكتسيون بولدى. ءجۇر­گىزۋ­شى ءبىر وراۋلى زات­تى ۇستاپ تۇر. الۋ­شىلار الگى­نىڭ باعاسىن تيىننان باستاپ ءبىر رۋبلگە دەيىن ءوسىردى. ءبىر كەزدە بىرەۋ ءبىر جارىم رۋبل تىكتى. ونىڭ سوڭىن الا مەن «بەس رۋبل» دەدىم. ءسويتىپ الگىنى مەن ساتىپ ال­دىم. ءوزىم تۇنگى اۋىسىمعا با­را­تىن بول­عان­دىقتان, تىقىر­شىپ تۇر­عام. زاتتى سارا­نىڭ قولىنا ۇستا­تا سال­دىم دا, جۇ­مىسقا كەتتىم. كەيىننەن سارا ايتادى: «سەن سول وراۋدىڭ ىشىندە نە بار ەكەنىن دە بىلگەن جوقسىڭ عوي. ۇيگە كەلىپ, ءىشىن اشىپ قاراسام, كارتونعا جاپ­سىرىلعان ارىپتەر ەكەن. مەن سونى داريعا مەكتەپكە بارعان­شا ساقتادىم». ارينە, قازىرگى زاماندا ءبارى بار. كوپ نارسەلەر تاڭ­سىق بولۋدان قالدى. ال الگى كارتون ارىپتەر ول كەزدە اجەپتەۋىر كورنەكى قۇرال ەدى. ونىڭ ۇستىنە سارا انالىق ماحابباتىمەن, ايەلدىك ۇقىپتىلىعىمەن الگى زاتتى جەتى جىل ساقتاپ تۇر ەمەس پە؟ الماتىدا گوسسنابتىڭ عىلىمي-تەح­ني­كالىق باسقارماسىنىڭ باستىعى قىز­مەتىندە جۇرگەن كەزدەگى وقيعا دا كوز ال­دىمدا. جۇمىستا وتىرسام سارا تەلەفون سوعادى: «بۇگىن ءاليا تەلەديداردان ءان ايتادى. سونى كورشى», دەيدى قيىلىپ. وندا ءار نارسەنىڭ قات كەزى. تەلەديدار قازىرگىدەي اركىمنىڭ ۇيىندە كەزدەسە بەرمەيدى. مەكەمەلەردە ءبىرىنشى باستىقتىڭ عانا كابينەتىنە ءسان بەرىپ تۇراتىن. مەن ەندى: «تەلەديدار كورۋىم كەرەك ەدى», دەپ توراعانىڭ كابينەتىنە كىرمەيتىنىم ءتۇسى­نىكتى عوي. سودان توعىز قاباتتى عيمارات­تىڭ پودۆالىنا ءتۇستىم. ەلەكتريكتەردىڭ ەرمەك قىلىپ وتىرعان, ەكرانى كىشكەنتاي عانا تەلەديدارى بولاتىن. سول تەلەديداردان ءاليانىڭ ءبىر مەزگىلدە پيانينودا ويناپ ءارى «ماۋسىمجان» ءانىن قۇي­قىلجىتا ورىنداعانىن كوردىم. كەيىننەن: «قالاي, جاقسى ما؟»دەپ سۇرايدى عوي. «كەرەمەت!» دەدىم. سونداعى الىپ-ۇش­قان انا جۇرەگىنىڭ ءدۇرسىلى تەلەفون­نىڭ ارعى جاعىندا بولسا دا, ءالى كۇنگە كو­كەيىمدە قالىپتى. ءبىزدىڭ جولداس­تار­دىڭ اراسىنان ەڭ العاش نەمەرە سۇيگەن دە نۇرەكەڭدەردىڭ وتباسى. مەن ءبىر جولى سۇراعانىم بار سارادان: «نەمەرەلى بول­عان قانداي ەكەن؟» – دەپ. سوندا: «الدى­مەن نەمەرەلى بولسايشى, سوسىن كورەسىڭ قانداي ءتاتتى ەكەنىن», دەگەنى. ءومىر جولى بۇرالاڭ. بۇرالاڭ جولدا بىرەۋلەر ءوز-ءوزىن مۇلدە جوعالتىپ, كۇرە­سىندە قالادى. ال بىرەۋلەر ءوسىپ, كور­كەيىپ, ءوزىنىڭ دە, وزگەنىڭ دە قامىن جەيتىن دەڭگەيگە جەتەدى. ازاماتتىعىن شىڭ­داپ, ۇيىمداستىرعىش قابىلەتىن دا­مى­تا تۇسەدى. ساراعا كەلەر بولساق, ول و باستا, سول جاس كەزىندە-اق ادامدارمەن ءتىل تا­بىس­قىش, كومەك كورسەتۋگە دايار تۇراتىن, ۇيىمداستىرعىشتىق قابىلەتكە يە جان­داردىڭ قاتارىنان ەدى. ول قانشا دەگەنمەن, اۋىلدا وسكەن, الپىس سەكىلدى ورتا­سىندا بەدەلى بار, ەل سىيلايتىن جاقسى اكەنىڭ ءتالىمىن كورگەن قىز ەمەس پە؟ سوندىقتان دا ونىڭ ءاربىر ءىس-ارە­كەتىنەن دارقاندىقتىڭ, قوناقجايلى­لىق­تىڭ, كوپ­شىلدىكتىڭ لەبى ەسىپ تۇراتىن. ودان كەيىن دە تالاي زامان ءوتتى. نۇرە­كەڭدەردىڭ وتباسى الماتىدا. ءوزى مەملەكەتتىك ۇلكەن قىزمەتتە ىستەيدى. ال, ءبىزدىڭ وتباسى تەمىرتاۋدا. مەن قالالىق پارتيا كوميتەتىنىڭ ەكىنشى حاتشىسى قىزمەتىن­دە­مىن. قىرىققا جاقىنداعان كەزىم ەدى. نەگىزى كوپشىلىك قىرىق جاسىن تويلاي بەرمەيدى. مەن دە ەسكەرمەگەنسىپ قويا سالايىن دەپ جۇرگەنمىن. بىراق ءبىز كۇتپەگەن وقيعا بول­دى. تۋعان كۇنىم قارساڭىندا الماتى­دان سارا كەلە قالسىن. ءوزى مەرەكەلىك كوڭىل-كۇيمەن ءجۇر. «نەعىپ جاتىرسىڭدار, قى­رىق­­قا كەلگەندى تويلاۋ كەرەك, تەز قامدا­نايىق», دەپ ءوزى ۇيىمداستىرىپ, تۋعان كۇننىڭ باستى جوسپارىن سىزىپ تا قويدى. مەن تۋرا سول كۇنى كومسومولداردىڭ جيى­نىنا قاتىسۋىم كەرەك-ءتىن. ول ءوزى تۇنگى ون ءبىر-ون ەكىسىز بىتپەيتىن ۇزاق ءماجىلىس. سودان ەبىن تاۋىپ ەرتەرەك شىعىپ, دوس-جارانداردى جيناپ, ءشۇۋ, قاراقۇيرىق دەپ توپارعا ءبىر-اق تارتتىق. سول جاقتا ءجى­گىتتەردىڭ ءبىرىنىڭ دەمالىس بازاسى بار ەدى. سول جەردە مەن قىرىق جاسىمدى اتاپ ءوت­تىم. توپار قاراعاندىنىڭ ارعى جاعىندا. ودان تۇندەلەتىپ تەمىرتاۋعا قايتقانشا تاڭ­عى ساعات بەس بولدى. تەمىرتاۋدىڭ جا­نىن­داعى اۋىلدا سارانىڭ توركىنى بار. ءبىز سول جولى ونى شىعارىپ سالىپ, تەمىرتاۋعا تاڭ اتقاندا كەلگەنبىز. ءيا, سارا ال­ما­تىدان كەلمەگەندە, مەنىڭ تۋعان كۇنىم تويلانبايتىن ەدى. ول دا ءبىر داريعا-داۋرەن, تاپ-تازا دوس­تىق پەيىلدىڭ شىنايى كورىنىسى رەتىندە جادىمدا جاتتاۋلى. الگىندە سارا الپىسقىزى­نىڭ جاس كەزىن­دە-اق ادامدارعا قامقور قاسيەتى بار بولعانىن ايتتىم عوي. سول جىلدار ۋا­قى­ت وتە جەتىلىپ, ۇش­تالىپ, ازا­­مات­تىق سيپات ال­دى. «بوبەك» ومىرگە اياق استى­نان نەمەسە جارناما ءۇشىن كەلە سالعان قور ەمەس. ونىڭ نەگىزى سارانىڭ دارقان جۇرە­گىن­دە باياعىدا-اق سالىنىپ, ىرگەتاسى بەكىپ قوي­عان دەپ ايتۋعا بولادى. ول ءۇشىن ءسال شەگىنىس جاسايىق. ءبىز مەكتەپتى بىتىرگەن 58-59-شى جىلدارى ەلى­مىزدەگى كوپتەگەن بالالار ۇيلەرى ءمۇل­دەم قىس­قا­رىپ كەتپەگەنىمەن, كوپتەپ جا­بى­لىپ جات­تى. اشار­شى­لىق­تىڭ, رەپرەس­سيا­نىڭ, سو­عىستىڭ اۋىرتپالى­عى­نان ءالى دە ەڭ­سە­سىن تىكتەي قوي­ماعان حالقىمىز نەگىزىنەن سو­عىس­تىڭ كەسىرىنەن جەتىم قالعان, ەش كى­ناسى جوق سابيلەردى باۋى­رىنا باستى. ءوز باسىم اسىراپ العان بالاسىن ءوز بالاسىنان كەم كورمەي با­عىپ-قاققان, جەتىلدىرگەن تالاي ادامداردى بىلەمىن. وتان­داس­تارىمىزدىڭ سول كەزدەگى مەيىرىمدىلىگى, ەرتەڭگى كۇنگە دەگەن ءۇمىتى سونشالىقتى زور بولا­تىن. ەلدەگى بۇل جاع­دايدى سا­را­نىڭ كورمەۋى, بىلمەۋى ءمۇم­كىن ەمەس. سوندىقتان مى­نان­داي تىنىش زاماندا, سوعىس­سىز-اق بالالاردىڭ ءتىرى جەتىم اتانىپ, ال بالالار ءۇيى­نىڭ قاي­تادان جاۋىننان سوڭعى سا­ڭى­راۋ­قۇلاقتاي قاپتاپ كەتكەنى ونىڭ دا جۇرەگىن شان­شىت­قانى انىق. «بوبەكتىڭ» جۇمىسى جەتىم بالالارعا كومەك كورسەتۋ­مەن عانا تۇيىقتال­مايدى. سو­نىڭ ىشىندە اۋىر ناۋ­قاسقا شال­دىق­قانداردى شەت مەملەكەتتەردە ەمدەتۋگە دە كوپ كوڭىل ءبولىپ وتىرعان بىردەن-ءبىر قور وسى. ساكەڭ وسى قور ارقىلى ءوزىنىڭ ءادامسۇي­گىشتىك قاسيەتىن دالەل­دەپ-اق كەلەدى. تەلەديداردان ءار شى­عىپ سويلەگەنىنە, گازەتتەردەگى سۇحباتتارىنا كادىمگى­دەي ريزا بولىپ وتىرامىن. ءبىر جىل­دارى شەت مەملەكەتتەرگە بالا­لاردى اسىرىپ جىبەرۋگە, ياعني, شەتەلدىك ازاماتتاردىڭ جەتىم بالا­لاردى اسى­راپ الۋىنا ەركىن جول اشىلدى. سول كەزدەردەگى سارا­نىڭ شىرىلى گازەت بەتتەرىنەن تۇسپەيتىن. ول ءوز بالالارى­مىز­دىڭ سىرتقا كەتۋىنە كادىمگىدەي الاڭداپ, قوعامدىق پىكىر تۋعى­زىپ, قارسىلىعىن ءبىلدىرىپ ءجۇر­دى. قازىر ەندى بۇل جاعداي ءبىراز سايابىر­سىدى عوي. جالپى, ول نەگىزىن قا­لاعان قور اتىنىڭ «بوبەك» دەپ الىنۋىن­دا دا ءمان بار. ءبىز ولاردى قانشا جەردەن جەتىم بالالار, تاس­تاندى بالالار دەپ, ىشتەي اياۋ­شى­لىقپەن قارا­عانى­مىز­بەن, شىن مانىندە ولار ەش كىناسى, كۇناسى جوق بوبەك قوي. ءومىر­دە بوبەكتىڭ پاك كۇلكىسى مەن ءتاتتى قى­لىعىنان ارتىق نە بار دەي­سىڭ؟ ەندى سول بوبەكتەرگە جان جىلۋىن سىيلاپ جۇرگەن ساكەڭنىڭ انا­لىق مەيىرىمىنە قالاي سۇيسىنبەيسىڭ؟ سوڭعى جىلدارى سارا الپىسقىزى اينالىسىپ جۇرگەن ءىرى جوبالاردىڭ ءبىرى  «ءوزىڭدى ءوزىڭ تانۋ» دەپ اتالادى. قازىر بۇل جوبا بو­يىن­شا مەكتەپتەردە ارنايى ءپان جۇرگىزى­لەدى. وسى جوبا بويىنشا ساكەڭ كىتاپ تا جازدى. ونىڭ نەگىزگى ماعىناسى «قايتكەندە ادام قالادى ادام بولىپ؟» دەيتىن جاۋا­بى كۇر­دەلى ۇلكەن ساۋالدىڭ توڭىرەگىندە جۇرتقا وي سالۋ دەسەك قا­تە­لەسپەيمىز. شى­نىندا دا, قازىر جەر بەتى ءتۇرلى اۋىر كۇنالاردىڭ ور­دا­سىنا اينال­دى. كۇنىنە قانشا مىڭ جا­زىق­سىز ادامدار ادام قولى­مەن ءولتىرىلىپ, از عانا توپ­تىڭ اشكوزدىگىنىڭ كەسىرىنەن مىڭ­داعان ادامدار اشتان قىرى­لىپ, ءدىني قاق­تى­عىس پەن ىمى­را­سىزدىق­تىڭ سالدارىنان نەشە مىڭى تىرىدەي جەر جاستانىپ, زينا­نىڭ ەتەك الۋى­نان نەشە مىڭ ءجاسوسپىرىم قىز­دار زورلا­نىپ جاتىر. بۇل ايتقانعا وڭاي بولعانى­مەن, ءجۇ­رەككە سالماق ءتۇسى­رەتىن وقيعالار. شو­عىر­­لانعان توپتىڭ وبىر­­لىعىنان, يمان­­سىز­دىعىنان, ىن­ساپ­­سىز­­دىعىنان, ۇياتسىز­دى­­عىنان ميل­ليون­دا­عان قاراپايىم بۇقارا ادامگەرشىلىك, ار-ۇياتتى ويلاپ ەمەس, ەرتەڭگى كۇنىمىز نە بولادى, ەرتەڭ قانداي تاماق جەيمىز دەپ ءومىر سۇرەتىن بولدى. الەمدى جاۋلاعان وسى ءبىر سۇرەڭسىزدىكتى ءبىزدىڭ ەلىمىز قالاي اتتاپ ءوتسىن؟ ءبىزدىڭ قوعامنىڭ دا ىشكى رۋحاني پروبلەمالارى از ەمەس, اسىرەسە, ادام­داردا يماندىلىق, ار-ۇيات كاتەگوريا­لارىنىڭ ەكىن­­شى كەزەككە قاراي ىسىرىلۋى وتە نازىك ءارى جاقسىلاپ سارالاۋدى قاجەت ەتەتىن كۇيدە تۇر. ءبىز ءبىر كەزدەرى «جانىم – ارىم­نىڭ ساداعاسى» دەگەن وتە بيىك ۇعىم­مەن كۇن كەشكەن حالىق ەدىك, ەندى اقشانىڭ ار­باۋى­نا ءتۇسىپ, «بۇلبۇلدىڭ دا جەمساۋى بار» دەپ ءوز-ءوزىمىزدى اقتايتىن بولدىق. وسى تۇرعى­دان العاندا «ءوزىڭدى ءوزىڭ تانۋ» باع­دار­لا­ماسى ادامنىڭ ادامگەرشىلىك قا­سيەت­تەرىن ۇشتاپ, ادامنىڭ اڭنان ايىر­ما­سى سانا­­سىندا ەكەنىن, سول سانانى جاقسى, وڭ ىستەرگە پايدالانۋ كەرەكتىگىن, سول سياق­تى ادام ءوزىنىڭ جامان قاسيەتتەرىن دە ءبىلىپ, كەز كەل­گەن جاعدايدا ءوز-ءوزىن ۇستاي ءبىلۋىن ناسي­حاتتايدى ەلباسىنىڭ ايەلىنىڭ ءاربىر قادامى جۇرت­­تىڭ كوز الدىندا تۇرادى ەمەس پە؟ تىرناق اس­تىنان كىر ىزدەۋ, تۇيمەدەيدى تۇيە­­دەي ەتىپ جاريالاۋ – قارسىلاستار, باسەكە­لەس­تەر ءۇشىن تۇك تە ەمەس بوپ قالدى عوي. «اق­پارات عاسىرى» دەگەندى پاي­دا­لانىپ, كەي­بىر نيەتى جامان ادامدار باسى­مىز­دان, بەينەلەپ ايتقاندا, قو­قىس­تى دا جاۋ­دىرا بەرەتىن بولدى. ال «ءوزىڭدى ءوزىڭ تانۋعا» كەلەر بولساق, بۇل ايگىلى پلاتون شالدىڭ: «ءوزىڭدى ءوزىڭ تا­نى», دەيتىن ۇلا­عاتتى نا­قىلى­مەن ۇندەس, تا­مىرلاس باستاما. تەك ادا­مي قۇندى­لىق­تارعا ءتار­بيەلەپ, ادام­نىڭ ادامگەرشىلىك سەزىمىن وياتۋدى كوزدەي­دى. شىنىن­دا قازىر جان-جاعى­مىز­عا قا­رايىقشى, بەلەڭ ال­عان قىلمىستان جان تۇرشىگەدى. «قاسقىر دا قاس قىلمايدى جولداسىنا» دەمەكشى, ادامنىڭ اڭنان دا تومەن بولىپ كەتەتىن تۇستارى كەزدەسەدى. مەن جۋىردا ما­لى­شەۆ­تىڭ «مير كاك ون ەست», لامونوۆتىڭ «ستراتەگيا نوۆوگو راز­ۆيتيا» دەگەن كىتاپتارىن وقىپ شىق­تىم. ەكەۋى دە پروفەسسورلار. تەرەڭ­نەن تول­عاپ, بايىپپەن ءپىشىپ جازىپتى. ادام­نىڭ ەڭ الدىمەن ءوزىن تانۋى, ءوز تابي­عات­ىنا ءۇڭىلۋى اسىرەسە وسى عاسىردا ەڭ قا­جەت­تىلىككە اينالعا­نىن ولار دا ايتادى. سون­دىقتان سارا­نىڭ «ءوزىڭدى-ءوزىڭ تانى» دەپ باستاما كوتەرىپ, ونى مەك­تەپتەرگە ءپان رەتىندە ەنگىزىپ ءجۇر­گەنىن قولدايمىن. اللا بۇل ىستە وعان قۋات بەرسىن. باستاعان ءىسىن سوڭىنا جەتكىزەردەي مۇمكىندىك بەرسىن! ماعان كەيدە جۋرناليستەر: «ءسىز نازارباەۆتار وتباسىمەن كوپ جىلدان بەرى ارالاسىپ كەلە جاتىرسىز. نازارباەۆ ەلباسى اتاندى, سارا الپىس­قىزى ءبىرىنشى حانىم بولدى. وسىنداي دارەجە­دەن كەيىن ولار بۇرىنعى قاراپايىم قالىپ­تارىنان وزگەرىپ كەتكەن جوق پا؟» دەگەن ما­عىنادا سۇراقتار قويىپ جاتا­دى. اللا­نىڭ تاڭداۋىمەن حان بولعان ادام تۇگىلى قاراپايىم پەندەنىڭ ءوزى مىنەزىن مىڭ قۇبىلتىپ, نە ءومىر ءسۇرۋ ءستيلىن, دوستارىن وزگەرتىپ جاتادى. ءومىر سوعان جەتەلەيدى. ساناسى سولاي بۇيرىق بەرگەن سوڭ سويتەدى. سوندا حان بولعان, حانىم بولعان ادام نەگە وزگەرمەۋى ءتيىس؟ ارينە, ولار دا وزگەردى. ولار جاقسى جاعىنا قاراي وزگەردى. وركوكىرەكتەنىپ كەتكەن جوق. كوبىنەسە ەل باسشىلارىمەن, جو­عا­رى قاۋىم وكىلدەرى­مەن ارالاساتىن بول­عاندىقتان, بەكزاتتىق قا­لىپتاس­تىر­دى. مەن مۇنى بۇرىن ولاردا ونداي جوق ەدى نەمەسە ولار تىم قارا­پايىم ەدى دەگەنگە مەڭزەپ وتىرعان جوق­پىن. كەرىسىنشە, ەكەۋى دە ەلدەن ەرەك ءمى­نەز-ق ۇلىق­تىڭ, ادامي اسقاق بولمىستىڭ يەلەرى بولاتىن. بىراق, ءبىرى ەلىن-جەرىن جاۋ­دان قورعاعان اتاقتى قاراساي باتىر­دىڭ سەگىزىنشى ۇرپاعى, ەكىنشىسى ارقا وڭىرىندە مول داۋلەتىمەن تانىلعان قونا­قايداي اتاق­تى بايدىڭ نەمەرەسى بولعانى­مەن, ولار­دىڭ وزدەرى ءومىر سۇرگەن ۋاقىت كە­ڭەس وداعى تۇسىنا تۋرا كەلدى دە, تۇر­مىس­تارىندا قاراپا­يىم­دىلىقتىڭ بول­عا­نى جاسىرىن ەمەس. ونىڭ ۇستىنە سول كەزدە ەندى عانا قالىپتاسقان تەمىرتاۋدا كوپ جىل­دارىن وتكىزدى. ءتىپتى الماتىعا العاش كەلگەن كەز­دەرى تۋرالى داريعا­نىڭ ءوزى جاز­دى ەمەس پە؟ «ءبىزدى قالاي قار­سى ال­عانىنا وتباسىمىز رەنجىپ قال­دى. ال­ماتىداعى جاڭا ۇيىمىزگە پارتيا­لىق باس­تىقتار باس سۇققاندا, ولاردىڭ ايەل­دەرى ءبىزدىڭ ار­زان­قول ىدىس-اياعىمىز بەن كوي­لەك-كون­شەك­تەرىمىزگە كوڭىل قال­دىرار­لىق­­تاي ەسكەرتۋلەر جاسادى. ءبىزدى مىنا شەڭ­بەر قابىل­دامايتىنداي سەزىندىك». بۇل نازارباەۆتار وتباسىنىڭ كەڭەس وكىمەتى تۇ­سىندا دۇنيەگە, ءسان-سالتاناتقا ونشا قى­­­زىقپا­عانىنىڭ ار­قا­سىندا اي­تىل­عان ءسوز­­دەر عوي. بىراق, تاۋەلسىزدىك تۇ­سىندا ءبارى­­­مىز دە وزگەردىك. ومىرگە, قو­عامعا كوز­قاراسىمىز وزگەردى. كەڭەس كەزىندەگى ىن­ساپ­سىز ادامدار, سو­لاردىڭ ۇرپاعى سول كۇي­لەرىندە قالىپ, ەلدى توناۋمەن اينا­لىسىپ جات­قاندا تاۋەلسىزدىكتىڭ ارقا­سىن­دا ساناسى جاڭا ساتىعا كوتەرىل­گەن ادامدار ەلدىڭ بولا­شاعىنىڭ كارتا­سىن سىزىپ وتىردى. جاقىندا عانا دانيار اشىمباەۆ «كتو ەست كتو» دەگەن كىتاپتا: «ەكىنشى نازارباەۆ قولما-قول بولمايدى», دەپ جازىپتى. مەن دە وسى ويعا كەلىسەمىن. ەلباسىنىڭ جولداسى بولعانىم ءۇشىن ەمەس, ءومىر كورگەن, جاقسى-جاماندى اجىراتاتىن ادام رەتىندە وعان ازىرگە بالاما جوقتىعىن انىق ايتامىن. ارينە, سارا تۋرالى ايتقاندا ونىڭ جان جارى ەلباسىنى ايتپاي كەتۋ ءمۇم­كىن ەمەس قوي. سوسىن دا توقتاپ, ورايىن كەلتىرىپ اڭگىمەلەپ جاتقانىم. ءوز باسىم بۇل ەكەۋىنە قىزىعا قاراعان, تىلەكتەس بولعان جولداستارىنىڭ قا­تارى­نان كو­رىن­گەنىمدى ماقتان تۇتامىن. اسىرەسە جاس كەزىمىزدەگى نازارباەۆتار وتباسى­مەن ارالاس­تىق­­تى سا­عى­نا ەسكە الا­مىن. بۇل تەك ءبىر-ەكى جاس­تاردىڭ باسىن قوسىپ, مەيرام­داتىپ ءجۇ­رە­تىن ەمەس, ادال كوڭىلدەرىنىڭ ارقا­سىن­دا كادىمگىدەي كوپ­تەگەن جولداس­تارى­نىڭ با­قى­تىنا كۋا بولعان, كوپشى­لىگى­مىز­دى كوپ­تەگەن جاقسى ادامدارمەن تا­نىس­تىر­عان بەرەكەلى دە مەرەكەلى, داس­تار­قانى كەڭ, جومارت وتباسى ەدى. سوندىقتان قازىر جاس كەلىپ, جىلدار ءوزى­نىڭ الارىن العان تۇستا قارىم-قا­تىنا­سى­مىز ءبىراز سيرەگەنىمەن, جاس­تىق شاق­تىڭ قىزۋ دا قىزىق كۇندەرى, اسىرەسە سارانىڭ اق­جارقىن مىنەزى, شى­نايى بولمىسى, ءازىل-قالجىڭعا دا شەبەر ەلگەزەك اقىلى وسى كۇنگە دەيىن كوز الدىمدا. سارا تۋرالى ءبىر ماقالا جازۋ ازدىق ەتەدى, ول جايىندا كىتاپ جازۋ كەرەك دەپ ويلايمىن. قالىڭ قازاعى ەلدىڭ ءبىرىنشى حانىمى تۋ­رالى ءبىلسىن, ونەگەلى ومىرىنەن ۇلگى السىن. ەڭ باستىسى – بۇگىن ءومىرىنىڭ ورەلى بەلەسىنە كوتەرىلىپ وتىرعان سارا الپىس­قىزى ەلىمىزدىڭ تۇڭعىش پرەزيدەنتى – ەلباسى نۇرسۇلتان نازارباەۆ­تىڭ الەم­دىك دەڭگەيدەگى دارا ساياساتكەر بولىپ قا­لىپ­تاسۋىنا, بار كۇش-جىگەرىن, ءبىلىمى مەن بىلىگىن, ەل مۇددە­سىنە الاڭسىز ارناۋىنا بار جاعدايدى جاساۋ ارقىلى مەملەكەتى­مىزدىڭ مى­عىم­دانىپ, تاۋەلسىزدىگىمىزدىڭ تۇ­عىر­لانۋىنا ۇلكەن ۇلەس قوستى. ەرىنە قىزمەت ەتكەن ايەل ەلىنە دە قىزمەت ەتەدى. جازىپ العان ايگۇل سەيىلوۆا.
سوڭعى جاڭالىقتار

ەرلىك پەن تاريح

تاعزىم • كەشە