بۇل اقساقالمەن كەزدەيسوق تانىستىق. اكەدەن ەرتە قالعان. سول بالا كۇنىندە-اق اناسىنان جانە ءۇش باۋىرىنان ايىرىلعان.
اعايىندارىنىڭ قولىندا وسكەن. «اكەمنىڭ ءدىني ءبىلىمى بولىپتى. ءبىر قورجىن كىتاپ, قولجازباسى دا بار ەكەن. وكىنىشكە قاراي, ءبارى جوعالعان. تەك قۇرماش دەگەن جاقسى اتى عانا قالدى...» دەيدى بۇل كىسى. ء«وزىڭىزدىڭ شىن ەسىمىڭىز كىم؟» دەپ سۇرايمىز ءبىز. قۋاقى شالىڭ: «ساۋاتتى-ساۋاتسىزدار جازىپ بەرگەن جەتى اتىم بار. قايسىن ايتايىن؟» دەيدى. ءبىز: ء«بارىن ايتىڭىز! ەستي جۇرەيىك», دەيمىز. ول: «ال تىڭدا. ءدىندار اكەم ماعان ابدۋللاھ دەپ پايعامبار اكەسىنىڭ ەسىمىن بەرگەن ەكەن. ودان كەيىن ابدۋلحاح, ابدوللاح, ابدۋللا, ابىلقاق, ابىلقان, ءابىلحان... بوپ كەتە باردىم. بيىل جاسىم 77-گە شىقتى. سونىڭ 70 جىلىندا بەلەسەبەت تەبەمىن. قىسى-جازى. شىمكەنت حيميا-تەحنولوگيا ينستيتۋتىنىڭ كەشكى بولىمىندە وقىپ, جۇمىس ىستەدىم. سول كەزدە دە استىمنان بەلەسەبەت تۇسكەن جوق. 10 جىل مەكتەپتە, 25 جىل كاسىپتىك-تەحنيكالىق ۋچيليششەدە ساباق بەردىم. شايتاناربام مۇندا دا سەرىك بولدى. وسى كولىكپەن كورشى-قولاڭنىڭ ۇنىن, وتىنىن جەتكىزىپ بەرگەن ساتتەرىم بار. قايبىرەۋ جولدا اۋىرىپ قالسا, اپتەكتەن ءدارىسىن اكەپ بەردىم. مەكتەپ بالالارىنا جول ءجۇرۋ ەرەجەسىن دە ۇيرەتتىم. ءبارى مەنى اتالاپ جاقسى كورەدى. كەنتاۋداعى ءۇيىمنىڭ جانىنان مەشىت سالىندى. يمامى ءبىر قادام جەر سۇراپ ەدى, مەن 3 مەتر جەرىمدى كەسىپ بەردىم. كەيىن تاعى دا سۇرادى. مەن: «جەر وسپەيدى, قاناعات كەرەك», دەپ ولاردى سابىرعا شاقىردىم...» دەيدى ابەكەڭ.
19 ءساۋىر – ۆەلوسيپەدشىلەر كۇنى. اقساقال وسى كۇننىڭ ەلەۋسىز قالا بەرەتىنىنە قاپالى. «بۇل – ءارى كولىك, ءارى دەنەشىنىقتىرۋ بولسا, اتاۋسىز قالدىرماعان ءجون عوي!» دەيدى سەكسەنگە اياق باسقان قاريا.
ەسكەرگەن يمانباي