ول تۇستا ءبىزدىڭ اۋىلداعى ۇيعىر بالالار تەك قازاق مەكتەبىندە ءبىلىم الاتىن. سول سەبەپتى شوكىرات, ءدىلمۇرات, گۇلنيسا دەگەن ۇيعىر بالالارى بىزبەن بىرگە وقىدى. 7-سىنىپقا شىققان جىلى قازاق ادەبيەتى ءپانىنىڭ مۇعالىمى ءار وقۋشىعا قاتاڭ تالاپ قويدى. كەزەكتى ساباق تاقىرىبى – مۇقاعالي ماقاتاەۆتىڭ «اققۋلار ۇيىقتاعاندا» پوەماسى. كۇركىرەگەن داۋىسىمەن جارتى ساعات بويى اتالعان شىعارمانى بىزگە وقىپ بەرگەن مۇعالىم ء«ۇي جۇمىسى رەتىندە وسى پوەمانى جاتتاپ كەلىڭدەر» دەمەسى بار ما؟ ال, كەپ جاتتايىق. سەنبى-جەكسەنبى سونى جاتتاۋمەن بولدىق. دۇيسەنبىگە دەيىن مەن نەبارى 10-12 شۋماعىن زورعا جاتتادىم.
قازاق ادەبيەتى ءپانىنىڭ كەزەكتى ساعاتىندا وتىرمىز. كەڭ يىقتى, قىرما ساقال مۇعالىم ءبارىمىزدى ءبىر شولىپ شىقتى دا: «ال, قانە, كىم «اققۋلار ۇيىقتاعاندا» پوەماسىن جاتتادى؟», دەدى. مەن سياقتى بىرنەشەۋى 10-15 شۋماعىن جاتتاعانىن ايتىپ, الدىن-الا اقتالىپ جاتتى. سىنىپ ءىشى ءسال ۇنسىزدىككە ورىن بەردى. كەنەت مۇعالىمىمىز: «بالالار, بۇنى قازاقتىڭ ەڭ مىقتى اقىنىنىڭ ءبىرى جازعان, ال اتالعان شىعارمادا ادامنىڭ رۋحى, جانى, قاسيەتى بار, ەندەشە وسىنداي پوەمانى قازىر جاتتاماساڭدار, سەندەردەن نە كۇتۋگە بولادى؟», دەپ اۋىر كۇرسىنىپ الدى.
ءبارىمىزدىڭ باسىمىز سالبىراپ كەتتى. كەنەت ءولى تىنىشتىقتى بۇزىپ, ءبىر داۋىس, نازىك ءۇن ءتىل قاتتى. «مەن جاتتاپ كەلدىم», دەدى. جاپىرىلا الگى ءۇن يەسىنە قارادىق. ۇيعىر قىزى گۇلنيسا ەكەن. سىنىپتاعى الپىس كوز قادالعانىن كورىپ, ول «اققۋلار ۇيىقتاعاندا» پوەماسىن جاتتاعانى ءۇشىن ءوزىن كىنالى سەزىنگەندەي بولدى. ءتىپتى وزىنە دەگەن كەي كوزقاراستان «تىنىش وتىرماي, سەندە ءبىر» دەگەن لەپتى دە سەزگەن سياقتى. قاپەلىمدە نە ىستەرىن بىلمەي, ساستى.
«قانە, بەرى كەلە عوي», دەدى ءپان مۇعالىمى. توقپاقتاي بۇرىمىن بۇلعاڭداتىپ, تاقتاعا شىققان گۇلنيسا ال, كەپ اقتارىلسىن.
«وزەن دە جوق سىيماعان ارناسىنا,
جىلعا دا جوق دالامەن جالعاسۋعا.
تاستا تۇنعان جاڭبىردىڭ تامشىسىنداي,
قالاي بىتكەن مىنا كول تاۋ باسىنا».
ونىڭ ساڭقىلداعان داۋىسى وسىلاي سىنىپ ءىشىن قاق ءتىلىپ, وزگەشە ءبىر الەمگە باستاپ بارا جاتتى. نە دەگەن تۇيسىك؟ نە دەگەن نيەت؟ ءبارىمىز سىلتىدەي تىنعان ورتادا ولەڭنىڭ قۇدىرەتىنە باس ءيىپ, سونىمەن بىرگە قالىقتاپ, سونىمەن بىرگە «سويلەگەندەيمىز». گۇلنيسانىڭ ءۇنى وسىلاي دامىلداپ بارىپ, باسىلدى. ءون-بويىنا ءبىر عاسىردىڭ, بەلگىلى ءبىر عالامنىڭ قاسيەتىن سىيعىزعان ۇلى شىعارمانى شىنايى دا بار سەزىممەن جاتتاپ العانىنا ونىڭ ءوزى دە سەنبەگەندەي. «اينالايىن, گۇلنيسا, سەن امان بول! بۇل شىعارمانى سەن عانا جۇرەكپەن تۇسىنگەندەيسىڭ», دەپ ماقتاۋ ايتتى مۇعالىم.
سوسىن بىزگە بۇرىلىپ: «كوردىڭدەر مە؟ ادامدا نامىس دەگەن بولادى. سونى تۇسىنىڭدەر. باسقا ۇلتتىڭ وكىلى بولسا دا, گۇلنيسادا جۇرەك بار ەكەن. «اققۋلار ۇيىقتاعاندانى» سەزىنىپتى, ءتۇسىنىپتى. ال سەندەردى بىلمەيمىن», دەدى دە, اسىعىس باسىپ سىنىپتان شىعا جونەلدى. سودان بەرى اتتاي جەلىپ جيىرما ەكى جىل وتە شىعىپتى. بىراق وسى ءبىر وقيعا مەنىڭ كوز الدىمدا ماڭگى قالىپ قويدى.
وتكەن جازدا اۋىلعا بارعاندا, انادايدان گۇلنيسانى كوردىم. كىشكەنتاي ۇلىن جەتەلەپ كەلە جاتىر ەكەن. بۇرىلىپ امانداستىم. ارەدىكتە «اققۋلار ۇيىقتاعاندانى» ۇمىتقان جوقسىڭ با؟», دەپ سۇرادىم. ءالى ۇمىتپاپتى.
«جەتىم كولدىڭ» باسىندا جىلقى جاتقان,
دوڭگە شىعىپ قارت تۇرعان جىلقى باققان.
«...اپىر-اي, بۇل كىم بولدى, تاڭسارىدە,
كورگەنسىز, كول باسىندا مىلتىق اتقان؟!»
دەپ شۇبىرتا جونەلدى.
«شىنىمەن ءالى ۇمىتپاپتى», دەپ كۇبىرلەدىم ىشتەي. گۇلنيسا بالاسىن ەرتىپ انادايدا كەتىپ بارادى. دۇكەننەن گۇل ساتىپ الىپ, وعان اپارىپ بەردىم. «بۇل نە ءۇشىن؟», دەدى. «اققۋلار ۇيىقتاعاندا» ءۇشىن», دەدىم. سول ءسات ونىڭ كوزىندە بەيتانىس ءبىر ۇشقىن لاۋلاپ تۇرعانداي بولدى.