باۋىرجان مومىش ۇلى: مەن حالقىمنىڭ ۇلىمىن!

تاۋەكەل. باۋكەڭنiڭ ۇيiنە ­تەلەفون سوقتىم. ءوزiمدi تانىستىرىپ, الداعى كەلە جات­­قان جەڭiس كۇنiمەن قۇتتىقتادىم. ودان ­سوڭ گازەتكە سۇحبات بەرۋگە كەلiسۋiن ءوتiن­دiم.

– سەن مەنەن سۇحبات العىڭ كەلە مە؟ – دەگەن باۋكەڭنiڭ گۇرiلدەگەن داۋسى ەستiلدi.

– ءيا, ءيا.

– وندا تەز جەت, ەگەر تەز جەتپەسەڭ اينىپ قالۋىم مۇمكiن.

مەن باۋكەڭنiڭ ءۇيiنiڭ ادرەسiن سۇرادىم.

– ماسساعان, تاعى دا سۇحبات العىڭ كەلەدi, – دەدi كەكەسiندi ۇنمەن. – تىڭداپ ال! ودان سوڭ ۇيگە قالاي كەلەتiندiگiمدi ءتۇسiندiردi.

مەن باۋكەڭ ءدال قازiر شاقىرادى دەپ ويلاعان جوق ەدiم.

شىندىعىن ايتسام, بۇل كiسiمەن كەز­دەسۋگە دايىن ەمەس ەدiم. اڭگiمەنi نە توڭi­رەگiندە ءوربiتۋ كەرەكتiگiن دە اقىلداس­پاعانبىز. مiنە, تابان استىنان كەزدەسۋگە بارۋعا تۋرا كەلدi. رەداك­تسياداعى­لار مەنi باۋكەڭە ەمەس, ماي­دانعا اتتانعان­داي شىعارىپ سالدى.

ەكi وكپەمدi قولىما الىپ, قازىرگى تولە بي مەن ناۋرىزباي باتىر كوشە­لەرi­نiڭ قيىلىسقان جەرiندەگi باۋ­كەڭنiڭ ۇيiنە دە جەتتiم. پاتەرگە كiر­دiم. باۋكەڭ تورگi بولمەدە تاڭەرتەڭگi شايىن iشiپ وتىر ەكەن. مەنi سالقىن­قاندى, سۇس­تانا قارسى الىپ, قولىنىڭ ۇشىن عانا بەردi. ۇستiندە – قاراپا­يىم عانا قارا شەكپەن. ال باۋكەڭنiڭ وتكiر كوزدەرi وڭمەنiمنەن ءوتiپ بارادى. سۇرعىلت تارتقان مۇرتى تiكiرە­يiپ, تۋرا مiنە, مiنە ماعان قاراي اتىلاتىن سياقتى.

– الگi تەلەفون سوققان بالا سەنسiڭ بە؟

– ءيا, ءيا.

– مىنا جەرگە وتىر.

باۋكەڭ توردەگi مامىق ورىندىقتى نۇسقادى.

– اپا, مىنا بالاعا كوجە بەرمە, تەك قانا شاي بەر, – دەدi (ايەلiنiڭ شەشەسi بىرگە تۇرادى ەكەن).

اجە ماعان شاي قۇيدى.

– قاعاز, قالامدارىڭدى ال. سۇراق­تا­رىڭدى قوي. مەن دايىنمىن.

مەن قويىن داپتەرiمدi الىپ, جازۋعا ىڭعايلانا بەرگەنiمدە:

– جۋرناليست, ىحم, قاعازىڭ جوق, قا­لاي جازباقشىسىڭ؟ – دەپ باۋكەڭ مىس­قىلداي سويلەدi. ودان سوڭ ورنىنان تۇردى دا, كورشi بولمەدەن وتىز شاقتى پاراق اق قاعاز اكەلiپ بەردi.

– باۋكە, بالالار ەرلiك جاساعىسى كە­لەدi. بەيبiت كۇندە قانداي ەرلiك جا­ساۋعا بولادى؟ – بۇل مەنiڭ العاشقى سۇراعىم ەدi.

باۋكەڭ مەنiڭ بۇل سۇراعىما ونشا ريزا بولمادى بiلەم, بiراز بۇرقانىپ الدى دا:

– ەرلiك اسپاننان تۇسپەيدi. ەرلiكتiڭ ءار ءتۇرi بار. ەڭبەكتەگi ەرلiك سونىڭ بiر ءتۇرi, – دەدi.

– جالقاۋلار ارامىزدا ءالi دە كەز­دەسەدi. سودان كەيiنگi بiر ەرلiك بار. مەن ويلايمىن, بارiنەن جوعارى سول ەرلiك – سەمياداعى ەرلiك. اكەڭدi, شەشەڭدi سىيلاي بiلۋ دە ەرلiك. كەيبiرەۋلەر سىي­لا­مايدى. جۇبايىنىڭ قادiرiن بiلۋ, بالا­لاردى ءوسiرۋ, تاربيەلەۋ – ول دا ەرلiك. بالانى تاربيەلەي بiلۋ اركiم­نiڭ قولىنان كەلە بەرمەيدi. قازاقتا بiر تاماشا ماقال بار: «ۇيادا نە كورسەڭ, ۇش­قاندا سونى ىلەسىڭ», «تەكتi جەردiڭ بالاسى» دەگەن. بۇگiنگi كۇننiڭ ەرلiگi وسى...

مەن باۋكەڭنiن بالالىق شاعى تۋرالى ايتىپ بەرۋiن ءوتiندiم.

– «جەتiگە كەلگەنشە بالا جەردەن تاياق جەيدi» دەپ تەگiن ايتىلماعان عوي. سول جەتiگە تولعان كۇنi ورەن اياعىن جەرگە نىق باستى دەپ سانايدى. ازا­ماتتىققا اتتانار جولدىڭ العاشقى قادامى دا وسى جەردەن باستالسا كەرەك... ال ءوز بالالىق شاعىم تۋرالى كiتابىمدا تولىق جازعانمىن. سودان وقىپ الارسىڭ. تاعى سۇراعىڭ بار ما؟

قاپەلiمدە نەندەي سۇراق بەرەرiمدi بiلمەي كiدiرiڭكiرەپ قالدىم. باۋكەڭ ءسوزiن قايتا جالعاپ كەتتi.

– مەن ساۋ سيىردىڭ بوعى ەمەس­پىن. ساعان سىرىمدى ايتىپ وتىرمىن. قىزىق­سىز بولسا, ءوزiڭ بiل. ايتپاي-اق قويامىن.

– جو-جوق, باۋكە.

– مەنiڭ جاسىم بيىل 68-گە كەتiپ بارا جاتىر (بۇل 1977 جىلدىڭ 3 مامىرى ەدi). سونىڭ 25 جىلىن اسكەر قاتا­رىندا وتكiزدiم. 25 جىل سولدات بولدىم, – دەدi ءسوزiن جالعاستىرىپ. – سول جىلدار iشiن­دە 207 رەت ۇرىسقا قاتىستىم. ليۋبايا شالنايا پۋليا موجەت ۋبيت نە تولكو سول­داتا, نو ي گەنەرالا. مەنi اتتى. جاۋ سول­داتتارى دا اتۋعا مiندەتتi. مەنiڭ وتە جو­لىم بولدى. جەتi رەت جاراقاتتاندىم. قاي­تادان سوعىسقا كiردiم. ساۋ-سالامات قايت­تىم. جاسىراتىنى جوق, جاس كەزiم­دە ولاردى بايقاماپپىن. قازiر سول وقتار «پومنيش, ستاريك!» دەپ قويادى. بۇل بiر قورلىق ەكەن. وق تيگەنi راس, جا­رىقشاقتىڭ تيگەنi راس, «نە پومنيۋ» دەپ ايتۋعا اۋزىم بارمايدى. سونداعى جارىقشاقتار كۇندiز-ءتۇنi مازالايدى...

باۋكەڭ ورنىنان تۇرىپ, بولمەدە ەرسiلi-قارسىلى ءجۇردi دە قويدى. اس تا iشiلمەي قالدى.

مەنiڭشە, ول كiسi بۇرىنعىسىنان دا سۇستانا, قايسارلانا تۇسكەن سياقتى.

– مەنiڭ باقىتجان مومىش ۇلى دەگەن ۇلىم بار. ءوزi جۋرناليست, جازۋشى. كiتابى شىققان. جۇرتتار ماعان ونى تاماشا اۋدارماشى دەپ ماقتاپ تا ءجۇر. شىنىمدى ايتسام, قاراعىم, باقىتجاننىڭ بiر كiتابىن دا وقىعان جوقپىن. نەگە دەيسiڭ عوي. تۋعان بالاڭ نە ويلامايدى دەيسiڭ؟ وقىسام, جاقسى جەرiن ماقتاپ, جامان جەرiن جامانداپ, پiكiر ايتۋىم كەرەك قوي. سول ەكەۋiنەن دە اۋلاق بولايىن دەپ ويلادىم. «باسقا ەشكiم ەمەس, پاپام ايتتى» دەپ ويلاپ قالماسىن دەپ.

مەنiڭ بiر ۇلكەن كەمiستiگiم بار: ءوزiم­دi-ءوزiم جازۋشى دەپ ەسەپتەمەيمiن. ويت­كەنi ەشقانداي ادەبي بiلiمiم جوق. ماماندىعىم – ينجەنەر, ينجەنەر-قۇرىلىسشى. ديپلومىمنىڭ بار ەكە­نi راس. بiراق تا ينجەنەر جاعىن­دا تاجi­ريبەم جوق. جۇمىس iستەۋگە ءساتi تۇسپەدi. مەنi سولداتقا الىپ كەت­تi. الارىن الدى دا, بوساتقان جوق. 25 جىل ۇستادى. شي­رەك عاسىر. ونىڭ ءبى­راز جى­لىن سوعىستا وتكiزدiم. قاتار­داعى جاۋىنگەر بولعانىم راس, ەفرەي­تور, سەرجانت بولعانىم دا راس. كiشi لەي­تەنانت, لەيتەنانت, اعا لەيتەنانت, كاپيتان, مايور, پودپولكوۆنيك, پولكوۆ­نيك بولعانىم راس. بۇل جاعىنان جامان­دى-جاقسىلى تاجiريبەنiڭ بار ەكەنi راس. مەن بiلiمدi اسكەري قىزمەتكەرمiن. بiر ەمەس, ەكi جوعارى بiلiمiم بار. فرۋنزە اتىنداعى اسكەري اكادەميا, سودان كەيiن باس شتابتاعى جوعارى اكادەميانى بiتiردiم. سول اكادەميادا بەس جىل اعا وقىتۋشى بولدىم. پروفەسسور اتاعىن الدىم. 6 لەكتسيا جازىپ, جوعارى تاكتيكا جانە وپەراتيۆتiك ونەر پانiنەن ساباق بەردiم. 5 جىل. مەن شارشادىم. 13 جىل گەنەرالدىق قىزمەتتە جۇمىس iستەپپiن.

بiراق...

باۋكەڭ قالشىلداپ كەتتi. سالدەن سوڭ سiرiڭكە جاق دەگەن بەلگi بەردi. مەن اقسا­قالدىڭ ءسونiپ قالعان تەمەكiسiن تۇتاتتىم. باۋكەڭ ۇزاق ءۇنسiز وتىردى.

– مەن سوۆەت ۇكىمەتىنە رەنجىمەي­­مىن. اعا لەيتەنانت كەزىمدە پارتيا قاتا­رىندا بولماسام دا پولك كوماندير­لى­گىنە تاعايىندادى. مەنەن باسقا شەنى ۇلكەن – مايور, پولكوۆنيكتەر تولىپ ءجۇردى. ال 33 جاسىمدا 9 گۆارديالىق ديۆيزيا­نىڭ كومان­ديرى بولدىم. مەنەن باسقا پول­كوۆنيك, گەنەرالدار كوپ ەدى. بىراق جو­عارى سەنىم ماعان عانا جۇكتەلدى. ودان سوڭ ­باس شتابتىڭ اكادەمياسىنا قابىل­دان­دىم. ساباقتاردى نۇقىل بەسكە وقى­­دىم. بىتىرگەن سوڭ سىبىرگە جىبەردى. وندا ەكى جىل بريگادا باسقاردىم. ماس­كەۋ­گە شاقىرتتى. كسرو قورعا­نىس ءمينيسترى­نىڭ ءبىرىنشى ورىنباسارى, باس شتاب­تىڭ باستىعى, كەڭەس ودا­عىنىڭ مارشالى ۆاسيلەۆسكي­دىڭ قابىلداۋىندا بولىپ, اكادەمياعا جۇمىسقا قابىلداندىم...

باۋكەڭ وسى ءبىر سوزدەردى ايتتى دا تەرەزەنىڭ جاقتاۋىنا جاقىنداپ, الىسقا – الاتاۋ جاققا كوز جۇگىرتتى. ءۇنسىز ۇزاق تۇردى. ءدال سول ساتتە باۋكەڭ ماعان قازاق­تىڭ قاراپايىم شالىنداي كورىندى. ول ماعان بۇرىلىپ, وت شاشقان جانارىن وڭمەنىمە قاداعاندا اقساقالدىڭ جۇزىنەن باتىلدىقتىڭ, دانالىق پەن دارالىقتىڭ ساۋلەسىن سەزگەندەي كۇيدە بولدىم.

الىپتىڭ ادەتتە قاراپايىم كەلە­تىنى قاشاننان...

– مەن شارشادىم, – دەدى باۋكەڭ ءۇزى­لىپ قالعان ءسوزىن قايتا جالعاستىرىپ.

– گەنەرالدىق اتاقتى ماعان بەرگەن جوق. يا بىل ستراشنو وبيجەن. راپورت بەرiپ, ەلگە كەتكiم كەلدi. مەنi جiبەرگiسi كەلمەدi. كەڭەس وداعىنىڭ مارشالى باگ­را­مياننىڭ قابىلداۋىندا بولدىم. ول كiسi مەنiڭ كاۆكازدا, نە قىرىمدا, قالاعان جە­رiمدە, قالاعان ۋاقىتىم­شا ەمدەلiپ كەلiپ, قايتادان جۇمىسقا كiرiسۋiمدi تالاپ ەتتi. كەڭەس ارمياسىنا ءالi دە كەرەك ەكەنiمدi ەسكەرتتi.

بiراق مەن جازۋشىلىقپەن اينا­لىس­قىم كەلەتiنiن ايتتىم. ءسويتiپ, كەڭەس ارمياسى قاتارىنان 25 جىل­دىق قىزمەتتەن سوڭ عانا بوسادىم. سول كەز­دە شامامەن 45-46 جاستامىن. دەن­ساۋلىعىم مىقتى ەدi. تەپسەم تەمiر ۇزەتiنمiن...

باۋكەڭ ەندi الماتىعا كەلگەنiن, جەر­لەستەرiنiڭ قالاي قارسى العانىن, جازۋ­شىلىق قىزمەتكە كiرiسكەنi تۋرالى ايتتى. ءجۇزi دە مەيiرiمدەنە ءتۇستi.

– وتستاۆكاعا شىققاننان كەيىن, ون جىلدان سوڭ ماسكەۋدە گەنەرال-پول­كوۆ­نيك م.پ.ميلوۆسكيمەن كەزدەسiپ قالدىم. ول ماعان: «سiزگە ۇلكەن العىس ايتقىم كەلەدi. سول كەزدەردە جازعان لەكتسيالارىڭىزدىڭ كەيبiرiن ءالi كۇنگە دەيiن پايدالانىپ ءجۇرمiز», – دەدi. گەنەرال-پولكوۆنيكتiڭ ءسوزiن ەستۋ ماعان ۇلكەن عانيبەت ەدi...

كۇن باتتى. باۋكەڭ ابدەن شارشادى. بiراق سەزدiرگiسi كەلمەدi. ءالi دە بۇ­رىنعى قاتال قالپىن ساقتاپ, اندا-ساندا قاتۋلانىپ قويادى. مەنiڭ قىرىن قاراپ, سول ورنىمدا قوزعالماي وتىرعانىما شامامەن 8 ساعاتتاي بولدى. بiر كەزدە جۇمىستان باۋكەڭنiڭ ۇيiندەگi جەڭگەي كەلدi. داڭقتى قولباسشى مەنi تانىستىرىپ, ۇناپ قالعانىمدى ايتتى.

– گازەتiڭ بار بولعانى الاقانداي عانا, وسىنشاما ۋاقىت ناۋقاس شالدى مازا­لاۋعا بولا ما؟ – جەڭگەي اشۋلانىپ ءجۇر. باۋكەڭ مەنi قورعاپ, جەڭگەيدi سوزiمەن قاعىپ تاستادى. مەن ەڭ سوڭعى سۇراعىمدى قويدىم.

– بۇگiنگi جەتكiنشەكتەرگە قانداي باتا بەرەر ەدىڭىز؟

– بۇل سۇراققا مەن جاۋاپ بەرمەيمiن, جاۋاپ بەرەتiندەر بەرە بەرسiن!

باۋكەڭ شىندىعىندا دا شارشاعان ەكەن.

اڭگiمەمiزدiڭ سوڭى وسى بولدى عوي دەگەن وي كەلدi.

– جاز. جاڭا جولدان! – دەدi باۋكەڭ ءسال ۇنسىزدىكتەن سوڭ.

مەن 43-بەتتi باستادىم...

– بۇگiنگi جاس ۇرپاق – بiزدiڭ بولا­شاعىمىز. ولارعا تiلەگiم: بiزدەن اسىپ كەتسەڭدەر ەشقانداي داۋىم جوق. وعان قۋانام. بiزدەن كەم بولمايدى دەپ ويلايمىن. اعا ۇرپاقتىڭ ءوز زاماندارىندا iستەگەن ەڭبەكتەرiن ءتۇسiنiپ, باعالاپ, بۇدان بىلاي دا تابىستىڭ ۇستiنە تابىس قوسىپ, ادال ازامات, ەڭبەكقور بولا­تىن­دىقتارىڭا سەنەمiن...

باۋكەڭ تiلەگiن ايتتى دا, مەنەن كەيىنگى جازىلعان سويلەمدەردi قايتالاپ وقىپ بەرۋiمدi بۇيىردى. وقي بەرگەنiم سول ەدi, سوڭعى بەتتi سۇراپ الدى دا:

– مەن بۇلاي دەپ ايتقان جوقپىن! – دەدi.

نە iستەرiمدi بiلمەي, اڭتارىلىپ تۇ­رىپ قالدىم.

– دۇرىستاپ جاز, تۇسىنبەيدى دەپ ويلاما!

بۇل جولى باۋكەڭنiڭ داۋسى قى­رىلداپ, قاتقىل شىقتى. ورنىنان تۇ­رىپ, بولمەدە تەڭسەلiپ, سۇستانا, ەرسiلi-قارسىلى ءجۇردi دە قويدى. ءتۇسى سۇپ-سۋىق, مۇزداي. ماسكەۋگە دەيىن توقتاۋسىز جەتكەن فاشيستەردىڭ باۋكەڭنەن سەسكەنگەنى راس-اق ەكەن!

– ماقالانى جازىپ بولعان سوڭ زاڭ­دى تۇردە كورسەتەسىڭ. ەسىتتىڭ بە؟ كورسەتەسىڭ!

قۋانىپ كەتتىم.

– البەتتە كورسەتەمىن!

ەرتەڭiنە باۋكەڭنiڭ كiتاپتارىن تاعى بiر شولىپ شىقپاقشى بولىپ, ورتا­لىق كiتاپحاناعا كەلدiم. جەڭگەي سوندا جۇمىس iستەيدi ەكەن. ول كiسi باۋكەڭنiڭ اب­دەن شارشاعانىن, تۇنiمەن جايسىز ۇيىقتاعانىن ايتتى.

ماقالانى جازىپ, ماشينكاعا باس­تىرعان سوڭ, باۋكەڭنiڭ ۇيiنە قايتا تەلەفون سوقتىم.

– قوناققا بارايىن دەپ جاتىرمىن. تەز جەتپەسەڭ كەتiپ قالامىن! – دەدi.

مەن باۋكەڭنiڭ ۇيiنە جەتۋگە اسىقتىم.

باۋكەڭ جاقسى قارسى الدى. ماقا­لانى وقىپ بەردiم. اقساقال ابدەن ريزا بولدى.

– قاراعىم, ەندiگى ەرiك وزiڭدە, سەن جۋر­ناليسسiڭ, قالاي جازساڭ دا ءوزiڭ بiل. رۇق­ساتىمدى دا, باتامدى دا بەردىم, – دەدi.

بiز كەشەگi اڭگiمەمiزدi قايتا جال­عاس­تىردىق. بۇل جولى باۋكەڭ ادەبيەت, مۋزىكا تۋرالى, ەڭبەك جولى تۋرالى كوبiرەك ايتتى. جاسى جەتپiستi ال­قىم­داپ قالسا دا, ءوزi جاقسى كورەتiن اقىن­داردىڭ ولەڭدەرiن جاتقا وقىدى. اۋىزبەن ايتىپ, قاعازعا ءتۇسiرiپ جەت­كiزە المايتىن سىر شەرتتi... شىندىعىن­دا دا, باۋكەڭنiڭ بۇل سوزدەرi جۇرەك­تiڭ تورiندە ساقتالاتىن ۇلاعاتتى مول دۇنيە ەدi.

بiز تۇسكi استى بiرگە iشتiك. اڭگiمەمiز تاعى دا ۇزاققا سوزىلدى. اندا-ساندا رەداك­تسياداعى جىگىتتەردىڭ اسىعا كۇتiپ وتىر­عانىن ەسiمە الىپ قويامىن. گازەت­تىڭ ەرتەڭگى ءنومىرى دايىندالىپ جا­تىر. ال مەنىڭ ماقالام ءالى باسپاحا­ناعا تاپ­سىرىلعان جوق. بiراق باۋكەڭنiڭ دە كوڭi­لiن قيمايمىن. ءسوزىن دە بولگىم كەلمەيدى.

– ماقتاندى دەپ ويلاما, مەن قا­زاق­تان شىققان تۇڭعىش گۆارديا پول­كوۆنيگi­مiن, 9-گۆارديالىق ديۆي­زيا­نىڭ كومانديرi­مiن, – دەدi باۋكەڭ ويىن قايتا جالعاستى­رىپ. – كوڭiلiڭە كەلسiن, كەلمەسiن, شىراعىم, قازاقتان شىققان بiرiنشi اسكەري جازۋشىمىن. ونىڭ وزiندiك ءمانi بار. بiزدiڭ قازاق ول جاعىنان باي حالىق. مەن اسپاننان تۇسكەن جوقپىن. بiزدە قوبىلاندى مەن الپامىستى اۋىز ادەبيەتiنiڭ باتىرلارى دەپ ءجۇر. ولار مەنiڭ ويىمشا, قاتەلەسپەسەم, تاريحتا بولعان تۇلعالار. ەگەر بولماسا, حالىق ادەبيەتىندە جازىلماس ەدi. مەن وسىعان ماقتانامىن. وعان تولىق حاقىم بار. قازاق قاتاردان قالىپ كەلە جاتقان حالىق ەمەس! بiزدiڭ ۇرپاعىمىز – داڭقتى ۇرپاق...

باۋكەڭ مەنiڭ قايتۋىما تۇستەن كە­يiن عانا رۇقسات بەرiپ, قيماستىقپەن شىعارىپ سالدى.

باۋكەڭمەن قوشتاسىپ, قۋانىشىم قوينىما سىيماي رەداكتسياعا اسىق­تىم. ەنتىگىمدى باسار-باسپاستان باس رەداكتور فاريزا وڭعارسىنوۆانىڭ بولمەسىنە كىردىم.

– باۋكەڭنىڭ ماتەريالىن الىپ كەل­دىم. ول كىسى رۇقساتىن بەردى, – دەگەن ماقا­لام­دى ۇسىندىم. اپاي ءۇنسىز الدى دا, وقىماي-اق قول قويىپ بەردى.

اتى اڭىزعا اينالعان داڭقتى پانفيلوۆشى, باتىر باۋىرجان مو­مىش ۇلى­نان العان سۇحباتىم «قازاق­ستان پيونەرى» (قازىرگى «ۇلان») گازەتi­نiڭ 8 ما­مىر كۇنگi سانىندا جارىق كوردi. كەزىندە ءوزى جەلكەلەپ وتىرعىزىپ جاز­عىزعان, بۇگىن­دە ابدەن سارعايىپ, تاريحي قۇندىلىق­قا اينالعان پاراق­تاردىڭ ءار بەتىندە باۋكەڭنىڭ جۇرەك ءدۇرسىلى, قۋانىشى مەن رەنىشى ساقتالعانداي. قايران, باۋكەڭ-اي! تايعا باسقان تاڭباداي ەتىپ, ءوز ءۇنىن – ءومىربايانىن وسىلايشا قالدىرعانىنىڭ ءوزى ۇلى­لىقتىڭ بەلگىسى عوي!

 

* * *

مiنە, سودان بەرi قانشاما ۋاقىت ءوتتi. قوعام وزگەردى, ومىرگە جاڭا ۇرپاق كەلدى. تاريح ءوز پەرزەنتتەرىن سارالاي دا, دارالاي دا, ۇلىقتاي دا ءبىلدى. باۋكەڭنىڭ سۇراپىل جىلداردا كورسەتكەن ەرلىگىنىڭ بەلگىسى, كەۋدەسىنە تاعا الماي, ارماندا كەتكەن كەڭەس وداعىنىڭ باتىرى اتاعى كوزايىم بولىپ, حالقىنا جەتتى. ال مەنىڭ قۋاناتىنىم, باتىردىڭ مەرەيى كۇن ساناپ اسقاقتاي ءتۇسۋى ەدى. قاس-قاعىم ساتتەي وتە شىققان سول بiر كەزدەسۋلەردەن سوڭ مەن باۋكەڭنiڭ ەسiمiن ۇنەمi وزiممەن بiرگە, جۇرەگiمدە الىپ ءجۇرمiن. بۇل – حالىقتىڭ عاسىردا ءبىر تۋار اياۋلى ۇلىنا دەگەن ۇلكەن قۇرمەت, ساعىنىش, ازاماتتىق بورىشى بولسا كەرەك.

 

بەيسەنباي سۇلەيمەنوۆ,

قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى, پۋبليتسيست, جازۋشى