اباي بابام: «قارتايدىق, قايعى ويلادىق, ۇيقى سەرگەك», دەگەن ەدى. جەتپىسكە كەلگەن بىزگە دە سول كۇن تۋدى. «قالالىقتارى شۇلدىرلەيتىن, ءدىن «العىرلارى» ءداستۇردى مويىندامايتىن جاعدايدىڭ سوڭى قالاي بولار ەكەن؟» دەپ, قام جەپ, ۇيقىمىزدان اداسىپ, دوڭبەكشىپ, ماقتا توسەك تاسقا اينالىپ جايسىز جۇرگەندە, اللا ەلدىڭ بىرلىگىن سىنايىن دەدى مە, الدە ءبىز قارتتارعا سەنىمدى حالىق كۇشىن بىلدىرەيىن دەدى مە, ءبىراز وڭىردەگى سۋ تاسقىنى ەلىمىزدىڭ ەلدىگىن سىناعانداي.
«ەر ەتىگىمەن سۋ كەشكەن» بۇل كۇندە قۇتقارۋشىلار مەن سۋ رەسۋرستارى جانە يرريگاتسيا مينيسترلىگى وكىلدەرى, كولىك مينيسترلىگى وكىلدەرى, جەرگىلىكتى اكىمدەر جانىندا ەڭبەككە قۇلشىنعان ەرىكتى جاستار, اسكەريلەر, ەلدى مەكەندەردى ۇرى-قارىدان قورعاعان پوليتسيالار, حالىققا دەم بەرۋشى پارلامەنت دەپۋتاتتارى ت.ب. ءجۇر. اۋىزبىرلىككە سۇيسىندىك, قۋاندىق!
سۋدا قالعان وتانداستارىمىزعا ەلدىڭ تۇكپىر-تۇكپىرىنەن جىبەرىلىپ جاتقان گۋمانيتارلىق كومەكتەردى, اسىرەسە «...وسىدان باسقا ەشتەڭەم بولماي تۇر» دەپ ۇيىندە تۇرعان ءبىر كيلوگرامم كۇرىشىنە دەيىن اكەلگەن اجەيدىڭ...» («مىڭ بولعىر ءماريا», «Egemen Qazaqstan», 19.04.2024.) كورىپ-ءبىلىپ, قارتايعاندا ەرىك بەرمەيتىن, بوركەمىك كوڭىل, ىشكى قۋانىشتى جاناردا كىلكىتىپ قانا قويماي, قولعا قالام دا الدىردى.
اينالايىن, بارىڭنەن, اينالايىن!
اينالايىن, قازاعىم, ايماق-ايىم!
ەل باسىنا وسىنداي كۇن تۋعاندا,
قارتتاردى قويار ما ەكەن, جايعا ۋايىم.
مۇندايدا كەتە الماسسىڭ ەلدەن ەرەك,
سىن ساعاتتى كارى-جاس ءبارى كورەت.
قولدا بارىن بەرىپ تۇر كارى اجەي دە,
تار وتكەلدە ارقانعا ءجىپ تە كومەك.
بىرلىگىڭدى, پەيىلىڭدى كوردىم, ەلىم,
جيناعان ءبىر كىندىككە ەتەك-جەڭىن.
باياندى بولاشاققا كوزىم جەتتى,
وتارعا اينالماسقا ارتتى سەنىم.
ءبىر بولىڭدار, ارقاشان بولىنبەڭدەر,
ول-بۇل دەپ,ء بىر-بىرىڭنەن جەرىنبەڭدەر.
قازاق ەلى – قازاققا جالعىز وتان,
ال مەنىڭ «ەل!» دەپ جۇرگەن ەلىم – سەندەر!
ءبىر بولىڭدار, بىرىگىڭدەر, ەلىم! دانالارىمىز «كۇش – بىرلىكتە!» دەگەن. پرەزيدەنتىمىز ەكى ءسوزىنىڭ بىرىندە, سونداي-اق وسى بيىل قاڭتار ايىندا باس گازەتىمىز «Egemen Qazaqstan»-عا بەرگەن سۇحباتىندا دا, ءتىپتى تۇتقيىلدان سۋ كەلگەن 28 ناۋرىزدان بەرگى جەردە دە ەلدى تەك بىرلىككە شاقىرىپ وتىر.
ءدىني قۇندىلىقتارىمىزدا, قاسيەتتى قۇران كارىمدە باسشىنى سىيلاۋدى تاپسىرعان. ال مۇنداي تاپسىرمانى ورىنداعان ەلدى اللا جاقسى كورەدى. سول ءۇشىن پرەزيدەنت توڭىرەگىنە بىرىگۋ شارت.
باسىنان تالاي الماعايىپ زاماندى وتكەرگەن حالىق «جۇت جەتى اعايىندى» دەپ ايتىپ كەتكەن. سول جەتى اعايىندىنىڭ ءبىرى, ەڭ جامانى – الاۋىزدىق. قۇراندا قاشاندا تۇزەۋشىدەن بۇزۋشى كوپ بولاتىنىن ەسكەرتكەن. ءبىزدىڭ ارامىزدا دا تۇزەۋشىدەن بۇزۋشى كوبى – قىزىل بۇرىشتىڭ اششىلىعىنداي شىندىق.
«قازاقستان» تەلەارناسىنداعى «اشىق الاڭدا» پارلامەنت ءماجىلىسىنىڭ دەپۋتاتى سۋ باسقان جەرگە ءبىر بۇزىقتار بارىپ, ەرىكتىلەرگە: «مۇندا نەعىپ جۇرسىڭدەر؟ مۇنى ۇكىمەت ىستەۋى كەرەك! سەندەردىكى نە؟..», دەپ ايتىپ جۇرگەنىن دايەكتەدى. بۇلار – ەلبۇزارلار. ونداي قارا نيەتتى بۇزىقتارعا قۇلاق سالۋدىڭ ءوزى ۇيات. ولار قاشاندا ازعىرۋشى, ەلدىڭ كوزىنە وزدەرىن وتانشىل, جاناشىر كورسەتىپ, يگىلەردى ىزگىلىكتەن قايتارىپ, بىرلىكتى ىرىتەدى دە, ەل باسىنا كۇن تۋعاندا جەردىڭ «استىنا كىرىپ» كەتەدى دە, جوعالادى.
سوندىقتان ونداي پىسىقتاردان اۋلاق ءجۇرىپ, پرەزيدەنت ۇندەۋىنە بىرىگەيىك. سوندا ارقانداي سالماقتى دا, سىناقتى دا جەڭەمىز. ەلدىگىمىزدى ساقتاپ قالامىز جانە ۇلتتىعىمىزدى دالەلدەيمىز.
نارباي تاعاي ۇلى,
قارت جۋرناليست
قاراعاندى وبلىسى,
ساران قالاسى