لەۆ تولستوي – ءومىر باقي وزىمەن كۇرەسىپ وتكەن جان. پەندەلىك مۇسىنىنەن كىسىلىك قاشالعانشا, جازۋشى جانى مازا تاپپاعان. كۇندەلىكتەرىندە ءوزىن جەرمەن-جەكسەن ەتەدى. مۇنىڭ ءبارى, ارينە, ءوزىن تاربيەلەۋدىڭ امالى. اقىلدىڭ كەرمەسىنە ات بايلاعان اقساقالدىڭ مىنا ءبىر ادەتىن ءبىز دە ۇيرەنسەك عاجاپ بولار ەدى...
جازۋشىنىڭ مىناداي قىزىق ارەكەتى بولىپتى. ەگەر ونىڭ كوزىنشە الدەكىم بىرەۋدى «اقىماق», «وڭباعان» دەپ بالاعاتتاي باستاسا, «سەنەن دە وتكەن اقىماق پا؟» ياكي «سەنەن دە وتكەن وڭباعان با؟» دەپ وزىنە سۇراق قويادى ەكەن. وسى تاجىريبەسىن ول ءوزىنىڭ بالالارىنا دا تاربيە رەتىندە قولدانىپ وتىرعان.
كىشكەنتاي قىزى تاتيانا كۇنى-بويعى قىزىقتارىن ايتىپ, سوڭىندا «سۇيكىمسىزدەۋ» ءبىر بالانى كورىپ قالعانىن جەتكىزگەندە, اكەسى ەسكى ادەتىنشە انىقتاپ: ء«يا, سەنەن دە سۇيكىمسىز بالا ما ەكەن؟», دەپ سۇراعان ەكەن.
دۇنيەنىڭ ديدارىنا قاراپ تۇرساق, سان مىڭداعان دۇمشەلەر ادامداردى وزىمشىلدىككە تاربيەلەپ جاتقانىن بايقاۋعا بولادى. وسى ارقىلى كىسىلىكتى تاكاپپارلىقپەن شاتاستىرىپ العاندار از ەمەس. «وزگەنىڭ ءبارىن وزىندەي كورگەن ساتتە عانا, ادام ءومىرىن تۇسىنە باستايدى», دەيدى ىلگەرىدەگى دانىشپاندار. ەشتەڭە تۇسىنە الماي جۇرگەنىمىز وسىدان بولسا كەرەك...