مەن سياقتى قۇرمەتتى دەمالىسقا شىققان بىرەۋ: «قول بوسادى, قىزمەت دەپ ءجۇرىپ ءبىر-اق كىتاپ ءبىتىرىپ ەدىم, ەندى قوماقتى بىرەۋىن بىتىرمەسەم» دەگەندە, قۇربىسى: «وي, ءسىز نە, كىتاپ جازۋشى ما ەدىڭىز؟» دەپ تاڭعالادى: «ە, جوق-ا, قايداعى جازعان, عۇمىرىمدا ءبىر كىتاپ وقىعانمىن, ەندى ەكىنشىسىن وقىسام دەگەنىم عوي» دەگەندەي, بىزدە جازۋشى بولماساق تا, جۋرناليست بولىپ ءبىراز قاعاز-قالام شيمايلاعانبىز. قول بوسادى, عۇمىرىمدا جازعانداردى توپتاپ-ىرىكتەپ, سۇرىپتاپ بىتىرگەنمىن. ونداعى ويىم, مەن دە ءبىر كىتاپ شىعارسام دەپ ەدىم.
وسىندايدا وڭعاق قۇدانىڭ ءبىر ايتقانى ەسكە تۇسەدى. وڭەكەڭ عۇمىرى اۋىلدا تۇردى دەمەسەڭ, جازعاندارى جالپاق جۇرتقا جاعىپ, ەسىمى ەلگە بەلگىلى جازۋشى بولىپ تا العان. سول وڭەكەڭ ەگدە تارتىپ ەلۋگە تاقاعاندا جازعان اڭگىمەلەرىن بىرىكتىرىپ ءبىر كىتاپ شىعارا قويايىن دەپ, «العاشقى كىتاپتى «جالىن» باسپاسى شىعارادى» دەگەن نۇسقاۋمەن سول باسپانىڭ تابالدىرىعىن اتتاماي ما. ونداعىلار وڭەكەڭدى اسا ىلتيپاتپەن قابىلداپ, كەلگەن بۇيىمتايىن ءبىلىپ: ء«سىزدىڭ شىعارماشىلىعىڭىزعا ايتارىمىز جوق, تەك ءبىز «جالىن» باسپاسى بولعاندىقتان, تەك جالىنداعان جاستاردىڭ عانا كىتابىن شىعارامىز, ءسىزدىڭ بارار جەرىڭىز «قالامگەر» باسپاسى دەپ شىعارىپ سالىپتى.
سودان وڭەكەڭ «قالامگەر» باسپاسىنا باس سۇقپاي ما. ونداعىلاردا اسا ىلتيپاتپەن قارسى الىپ, شىعارماشىلىعىنا قۇلدىق ۇرا وتىرىپ: «بىزدەن تەك بۇرىن بىرنەشە كىتابى شىققان, ەسىمى كىتاپتارىمەن كوپشىلىككە تانىمال تارلانبوزدار عانا كەلەسى كىتابىن شىعارا الادى» دەپ شىعارىپ سالىپتى...
نەدە بولسا دەپ, جازعاندارىمنىڭ جارامدىسىن بىرىكتىرىپ بەلىن بۋىپ, عۇمىر بويى شارۋاشىلىقتىڭ پۇشپاعىن يلەگەندىكتەن, وسى يگىلىكتى شارۋاعا يە بولىپ وتىرعان «قازاقستان» باسپاسى «شارۋا» ءبولىمىنىڭ ەسىگىنە تاقاپ ەدىم, ءبولىم باستىعى قىزمەتكەرى بولسا كەرەك, بىرەۋگە بۇرق-سارق زەكىپ جاتىر.
«قانشا ايتامىن, قازىر جازعىشتار كوپ, اكەلگەن شيماي-شاتپاعىن ەش الىپ قالۋشى بولما. نە كوپ, سىلتاۋ كوپ, قايتسەڭ دە قولجازبا قابىلداماي قايتار», دەپ توپەلەپ-اق جاتىر ەكەن, ساڭلاۋىم بار ساققۇلاق ەمەسپىن بە, الگىنى «كەلىنىم, ساعان ايتامىن, قىزىم, سەن تىڭدا» دەپ قابىلداپ, اقىرى كەلىپ قالعان ەكەنمىن, جىعىلساڭ ناردان قۇلا دەپ, ءدويىنىڭ وزىنە ءبىر-اق تارتتىم.
قابىلداۋىنداعى قىزى جوق, كىدىرمەي وزىنە كىرىپ بارىپ ەدىم, تەلەفونمەن سويلەسىپ وتىر, وتىرۋىمدى ىمدادى.
قالقان قۇلاعىمدى قايشىلاپ امالسىز تىڭداپ وتىرمىن.
«جارايدى, بولادى, اعا, – دەگەنگە قاراعاندا, ار جاقتاعى وسال بولمادى. – جاتىپ قالعانىن بىلەمىز, ۇياتتى دا بولىپ ءجۇر ەدىك, كىتابىڭىز مىندەتتى تۇردە شىعادى اعا؟» دەپ تەلەفون تۇتقاسىن قويىپ كىجىنىپ وتىرىپ: «وتتاعان نەمە, قايداعى شيماي-شاتپاعىن كىتاپ ەتىپ شىعارماق!» دەپ, بولمەسىندە مەن بارىنا كىبىرتىكتەپ بارىپ: «كەپ قاپسىز, شارۋا ايتىڭىز, اعا...» دەيدى.
ءلام-ءليمسىز ۇندەمەي كەرى قايتتىم.
بەرىك سادىر