فاريزا اپامنىڭ قاسىندا ءجۇرىپ, ءابىش اعامەن جاقىن ارالاسۋ باقىتى بۇيىردى. ول كىسىنىڭ قول استىندا ەڭبەك ەتپەسەم دە, جەرلەس نە زامانداس بولماسام دا, سىرتتاي شىعارماشىلىعى ارقىلى اتىن بىلەمىن. ءبىر كۇنى فاريزا اپامدى ىزدەپ اباي كوشەسىندە ورنالاسقان پارلامەنت ۇيىنە باردىم. اپام ءبىر شارۋالارى شىعىپ, اياق استىنان الماتىعا جول ءجۇرىپ كەتىپتى. جايشىلىقتا كولدەنەڭ كىسىنى كىرگىزە بەرمەيتىن عيماراتقا كىرگەن سوڭ, ء«ابىش اعاعا سوعىپ, سالەم بەرەيىنشى» دەگەن وي كەلە قالدى. تۇسكى ۇزىلىسكە شىعاتىن ۋاقىت تا تاياپ قالعان. ۇزىن كوريدوردى جاعالاپ ءجۇرىپ ء«ا. كەكىلباەۆ» دەگەن جازۋى بار كابينەتتىڭ ەسىگىن قاقتىم. توردە ءتۇرى شارشاڭقىلاۋ تارتىپ اعا وتىر ەكەن. سالەمدەستىم. مەنى جىعا تانىمادى عوي دەيمىن, تۇرىنەن شارشاعاندىق پەن قاۋىرت جۇمىستىڭ كوپتىگى كورىنەدى, «شارۋام بولسا, تەزدەتىپ ايتۋىمدى» سۇراعان كەسكىن كوردىم. «اعا, مەن ەلەنا دەگەن قارىنداسىڭىزبىن, ازداپ ءان جازام, ولەڭ جازام», دەپ ەدىم, ءابىش اعانىڭ باعاناعى ءتۇرى جادىراپ سالا بەردى. «باسە, ءتۇرىڭ تانىس, قايدان كوردىم دەسەم, ەي, اينالايىن», دەپ اينالىپ-تولعانىپ جاتىر. «فاريزا اپاما كەلىپ ەدىم, اپام الماتىعا كەتىپ قالىپتى, سوسىن سىزگە سوعىپ سالەمدەسەيىن دەدىم» دەيمىن. مەنەن باسقا قۋلاۋ بىرەۋ بولسا, «اعا, سىزگە ارنايى سالەم بەرە كەلدىم, مىناۋ ءبىر سىباعاڭىز» دەپ قالتا-قۇلتاسىن ۇستاي كىرەر ەدى. قاپەلىمدە «فاريزا اپام جوق بولعان سوڭ, سىزگە سوعا سالدىم» دەگەندەي بولدىم-اۋ دەپ ءوزىم قاتتى قىسىلىپ قالدىم. مەنىڭ قىسىلىپ قالعانىمدى ءابىش اعام بايقاعان بولۋى كەرەك: «فاريزا الماتىعا كەتىپ قالىپ پا؟ «تەنتەكتەن – تەز حابار» دەگەن وسى. كەشە عانا جۇمىستا ەدى», دەپ ك ۇلىپ الدى دا, «قۇدايدى دا كۇنىگە ءتورت رەت جاقسى كورىپ, ءتورت رەت جەك كورىپ قالاتىن فاريزا سەنى اينىماي جاقسى كورىپ كەلە جاتىر, سوعان قايرانمىن», دەدى. مەنىڭ دە قىسىلعانىم سەيىلىپ سالا بەردى. استاناعا جۇمىسقا كەلگەنىمدى ايتىپ, از-ماز اڭگىمەدەن كەيىن: «جالپى, كابينەت جاعالاپ جۇرەتىن ادەتىم جوق ەدى, بىراق سىزگە كەلدىم», دەدىم. ونىمنىڭ دا «سالەمىمدى بۇلداعانداي» ءسال ىڭعايسىزداۋ شىققانىن, ءسوز-وق اتىلىپ كەتكەننەن كەيىن ءتۇسىنىپ, دەرەۋ قوبالجىپ قالدىم. ءابىش اعا: «مەنىڭ دە ونداي ادەتىم جوق», دەدى. ۇزىن-ىرعاسى ءسۇت ءپىسىرىم ۋاقىتتان كەيىن تۇسكى اس ۋاقىتىنىڭ بولىپ قالعانىن, اعانىڭ شارۋاسى قاۋىرت ەكەنىن ويلاپ, قوشتاسىپ شىعا بەردىم. اعا دا راحمەتىن ايتىپ, تىلەگىن جاۋدىرىپ جاتىپ, ءوزى دە جينالىپ ىلەسە شىقتى. كوريدوردا ىزىنە ەرىپ كەلەمىن. شىعاتىن ەسىگىمنىڭ قايدا ەكەنىن ۇقپاي, اداسىپ قالعاندايمىن. ءابىش اعا دا سول ەسىكتەن شىعادى دەپ ويلاعان بولۋىم كەرەك. ۇزىن كوريدوردىڭ اياعىنا جەتكەندە قاسىندا ەمپەڭدەي باسىپ كەلە جاتقان ماعان ءابىش اعا جالت قارادى دا: «ۇيگە ءجۇر, كلارانىڭ شايىن ىشەيىك», دەدى. سول كەزدە ەسىمدى جيعانداي بولدىم دا, «راحمەت, اعا, مەنىڭ دە جۇمىسقا بارۋىم كەرەك», دەپ كەيىن بۇرىلدىم. ءابىش اعاعا ىلەسىپ, مۇلدە باسقا شىعىس ەسىككە بارا جاتقانىمدى سوندا ءبىلدىم.
سول ساتتەن باستاپ ءابىش اعامەن ءجيى ۇشىراساتىن بولدىم. فاريزا اپام ۇيىمداستىرعان استاناداعى العاشقى شىعارماشىلىق كونتسەرتىمدە جارتى ساعات سويلەپ, ءسوزىن مەرەيىمدى كوككە كوتەرە «بەس جىگىتتىڭ جۇگىن كوتەرگەن نارلىعىڭا راحمەت, بۇل دۇنيەدە بارلىعىڭا راحمەت» دەپ اياقتادى. ءابىش اعانىڭ وسى سوزىنەن كەيىن ماعان ەشقانداي ناگرادا, وردەن كەرەك ەمەس ەدى. ءار سوزىنەن ۇلىلىق پەن جىلىلىق ەسەتىن, ءاربىر ويى ادامزات بالاسىنا باعىشتالاتىن عۇلامانىڭ كوزىن كورىپ, باتاسىن الۋ ەكىنىڭ بىرىنە بۇيىرا بەرمەيتىن باق.
ءابىش اعا ەر-ازامات بولعان سوڭ ءارى مەملەكەتتىك جاۋاپتى قىزمەتتە جۇرگەن سوڭ, مازاسىن المايىن دەپ كوپ بارا بەرمەيمىن. فاريزا اپايعا ىلەسىپ, جيىن-تويدا جولىعامىن, اندا-ساندا ۇيىنە بارامىن. ەسىكتەن كىرگەننەن كوزىنەن مەنىڭ ىشكى كوڭىل كۇيىمدى لەزدە وقىپ قوياتىنداي, جان-جۇرەگىنەن ەشكىمگە ۇقسامايتىن ءبىر راقات جىلىلىق ەسە جونەلەدى. ونداي جىلىلىقتى ءابىش اعادان باسقا ادامنان كورۋ مۇمكىن ەمەس. كلارا اپامنىڭ داستارقانى ارقاشان دايىن. مەنىڭ سىرتتان توڭىپ كەلگەنىمدى سەزىپ, ءابىش اعام ءوز قولىمەن باۋىرساققا قايماق جاعىپ بەرىپ «جەي عوي» دەپ, مەنى بالاداي وبەكتەيدى. ونى كورىپ وتىرعان فاريزا اپام: ء«اي, لەنا, جەي بەرمەسەڭشى, ودان سايىن تولىپ كەتەسىڭ عوي», دەيدى. ءابىش اعام: «قايتەسىڭ, جەپ ال», دەپ ودان سايىن ەركەلەتەدى. داستارقان باسىندا نەبىر اڭىز, ءاپسانا, تاريحي اڭگىمەلەر اعىتىلادى سوسىن. ۇلىلاردىڭ ۇلىلىعى سول, ەشقاشان بىرەۋدى مانسۇقتاعان, كىسىنى كەمسىتكەن, باسقانى كەلەكە ەتكەن ءبىر ءسوز ەستىمەيسىڭ. قايتا «قايتكەندە ەل بولامىزدىڭ» قامىنداعى بىرىكتىرۋ, ۇلت ساپاسىن ارتتىرۋ, ءبىلىم دەڭگەيىن كوتەرۋ, الەۋمەتتىڭ قيىن دا كۇردەلى ماسەلەلەرى ءسوز بولادى. اراسىندا, اسقار سۇلەيمەنوۆ, ەسەنجول دومباەۆ سياقتى بەلگىلى اقىن-جازۋشىلاردىڭ باسىنان وتكەن قىزىقتارى دا ەسكەرۋسىز قالمايدى…
بىردە فاريزا اپام: «قازىر ءابىش پەن كلارا تۇسكى اسقا كەلەدى, سەن دە كەل», دەپ شاقىردى. باردىم. ءابىش اعام ەسىكتەن كىردى. تۇرىنەن ءتۇر جوق. بەت-اۋزى قاراقوشقىلدانىپ, قان قىسىمىنىڭ جوعارى بولىپ تۇرعانى بىلىنەدى. تورتەۋمىز داستارقان باسىنا جايعاستىق. فاريزا اپام قۋىرداقتى, كىسەناندى, باۋىرساقتى وتە ءدامدى پىسىرەدى. بۇل جولى قۋىرداق قۋىرىلىپتى. شاي كەلدى, ءابىش اعا ەشتەڭە دەمەدى. اپام انانى-مىنانى ايتقان بولىپ وبەكتەپ ءجۇر. كلارا اپام ەكەۋى الىس-جاقىن اعايىندى ءسوز ەتىپ وتىر. ءابىش اعام وي ۇستىندە. ءبىر مەزەتتە فاريزا اپام: «لەنا, دومبىرامەن ءان سال, «ماڭعىستاۋدى» ايت», دەدى. مەن «ماڭعىستاۋ» دەگەن ءانىمدى ايتا باستادىم. ءبىر ءسات ءابىش اعامنىڭ كوزىنەن بۇرقىراپ جاس اعىپ بارادى, كەمسەڭدەپ ەڭىرەپ قويا بەردى. مەن دە ءاندى اياقتاي بەردىم. «وسى جەر, وسى دالا كەتتى عوي كوزدەن بۇلبۇل ۇشىپ» دەدى وكسىگىن باسپاعان كۇيى. سول كۇندەرى پارلامەنتتە «جەر تۋرالى» زاڭ قابىلدانىپ, ءابىش اعانىڭ جالعىز ءوزى قارسى داۋىس بەرىپ كەلىپ وتىرعان ءساتى ەكەن. مەملەكەت تاريحىنداعى ەڭ اۋىر, ەڭ قاستەرلى دە قاتەرلى ساتتەردە ءاربىر ىسكە ۇرپاق كوزىمەن قاراپ, ۇلىلىق تانىتقان, ءدال سول مەن كورگەندەي جۇرەگىن ەزە ەڭىرەگەن قاتەپتى قارا نارىم-اي! جالپى, ءابىش اعا جۇرەگى ۇلپىلدەگەن, جانى وتە نازىك ادام ەدى. اۋىلداستارى: ء«بىزدىڭ ءابىش ءۇندى فيلمىنە سولقىلداپ جىلاپ وتىرادى» دەيتىن. بۇل تۋراسىندا ءابىش اعانىڭ ءوزى دە اناسى ايساۋلە اجەمىزگە: «ماما, فاريزا ۇلىڭ دا, مەن قىزىڭ سياقتىمىن», دەيدى ەكەن. فاريزا اپام جامان اۋرۋعا شالدىعىپ, بىرنەشە رەت شەتەلگە ەم-دومعا قاتىناپ جۇرگەندە, ءابىش اعام قاتتى كۇيزەلدى. ءبىر كۇنى ءابىش اعانىڭ ۇيىندە شاي ىشتىك. سوندا كلارا اپام: «فاريزا, مىنا ابىشكە ۇرىسشى, سەن اۋىرعالى ءالسىن-ءالسىن جىلاي بەرەدى, قان قىسىمى مەن قانتى كوتەرىلىپ كەتتى», دەدى. سوندا فاريزا اپامنىڭ ء«اي, ءابىش, بىزدەر شامامىز كەلگەنشە ەڭبەك ەتتىك, حالىققا بارىمىزدى بەردىك, بارلىعىنا دا شۇكىر دەۋىمىز كەرەك. ماڭگىلىك ەشتەڭە جوق قوي» دەپ, ءوزىنىڭ اۋىرعانى ءۇشىن ءابىش اعاعا باسۋ ايتىپ وتىرعان ۇستامدىلىعىنا, ىرىلىگىنە قايران قالدىم. ءابىش اعامنىڭ كوزى جاساۋراعان كۇيى ءۇنسىز قالدى. ءابىش اعام اۋىرىپ قالسا, فاريزا اپامنىڭ دا كوڭىلى قاشىپ, ۋايىمداپ قالاتىنىن تالاي كوردىم.
ءابىش اعام مەملەكەت ىسىندە كەمەڭگەر تۇلعا, زاڭعار جازۋشى, ءتۇپسىز ءبىلىم يەسى بولعانمەن, قاراپايىم ومىردە وتە ەپسىز ەدى. كلارا اپاي ايتپاقشى, «بالالارىنىڭ تۋعان كۇنىن, ءۇيدىڭ مەكەن-جايىن, تەلەفون ءنومىرىن, ۇيىنە كىرەبەرىس ەسىكتىڭ كودىن, تەلەديداردىڭ ءپۋلتىن باسۋدى» بىلە بەرمەيتىن. ءتىپتى, قانشا ايلىق الاتىنىنا, كولىك ماركاسى مەن نومىرىنە, ىسساپارعا شىققانداعى شىعىندارعا, جۇمىسى مەن ءۇيى قاي قاباتتا تۇراتىنىنا دا ءمان بەرمەيتىن. ءابىش اعامنىڭ وسى «قوجاناسىرلىعىن» بىلەتىن فاريزا اپام ۇنەمى پارلامەنتتىڭ ەسەپ-قيساپ بولىمىنە تەلەفون سوعىپ: «ابىشكە ءىسساپار شىعىندارىن بەرىڭدەر, قاسىنا كلارانى ەرتىپ جىبەرىڭدەر», دەپ بالاشا قاداعالايتىن.
ماحامبەت وتەمىس ۇلىنىڭ 200 جىلدىعىنا وراي اتىراۋدا يۋنەسكو كولەمىندە ۇلكەن حالىقارالىق جيىن ءوتتى. فاريزا اپام مەن ءابىش اعا باس بولعان جيىننىڭ سالماعى دا, مارتەبەسى دە جوعارى بولدى. فاريزا اپامنىڭ ۇيىمداستىرۋ شارالارىنا بار ىنتى-شىنتىسىمەن ارالاسقانىنان حابارىم بار. كەشكىسىن جۇمىستان: «ابىشكە بارىپ كەلدىم, جازىپ جاتىر», دەپ مارقايا كىرەدى ۇيگە. كوپ ۇزاماي ءابىش اعانىڭ «شاندوز» اتتى تاريحي زەرتتەۋ ەڭبەگى جارىق كوردى.
بىردە اپام ەكەۋمىز ءابىش اعانى تۋعان كۇنىمەن قۇتتىقتاپ ۇيىنە باردىق. اپام قولىنا ەندى عانا شىققان ون تومدىق شىعارمالار جيناعىن الىپ باردى. ونى كورگەن ءابىش اعام: «اينالايىن! مىنە, مىناۋ فاريزانىڭ تولىق شىعارمالار جيناعى ەمەس, تاڭدامالى شىعارمالارىنىڭ ون تومدىعى. قۇداي قالاسا, ءالى تالاي جيناقتارى شىعادى. قۇتتى بولسىن!» دەپ اپامنىڭ كىتاپتارىن قولىنا ۇستاپ تۇرىپ ءماز بولدى. سول ساتتە اشەيىندە اساۋداي تۋلاپ وتىراتىن فاريزا اپامنىڭ ت ۇلىمى جەلبىرەگەن ءجاسوسپىرىم قىزداي ەلجىرەي قالعانىن كوردىم. ءابىش اعانىڭ سول سوزىنە قالاي قاناتتانعانىن كورەرگە كوز, سەزەرگە جۇرەك كەرەك ساتتەر ەدى. ءابىش اعام فاريزا اپامنىڭ ءارى سەرىگى, ءارى دوسى, ءارى تۋىسى, ءارى اعاسى بولا ءبىلدى. ەشكىمگە بەت قاراتپايتىن اپامدى ءابىش اعا عانا ازىلمەن توسىپ, اپامنىڭ جۇرتقا تۇسىنىكسىزدەۋ كورىنەتىن «مىنەزدەرىن» قالجىڭعا اينالدىرىپ, «جۇمسارتىپ», ء«بىزدىڭ فاريزا» دەپ بيىككە كوتەرىپ وتىراتىن.
ءابىش اعانىڭ ءومىر جولى دا قىزدارعا كوپ بايلانىستى. كەكىلباي اقساقال سوعىستان ورالماي, اناسى ايساۋلە مەن ءتورت قىزدىڭ ىشىندە وسكەن ءابىش اعاداي قىز بالانىڭ قادىرىن ءبىلىپ, قىزداردى قاستەرلەپ وتكەن قازاق سيرەك بولار. سول قاسيەتىمەن مەنى دە تۋعان قارىنداسىنداي كورىپ, باۋىرىنا تارتتى. دەنساۋلىعىنىڭ ناشارلاپ جۇرگەنىنە قاراماستان, 2014 جىلى استانادا وتكەن شىعارماشىلىق كەشىمە كەلدى. كونتسەرتتىڭ سوڭعى جاعىندا ورنىنان تۇرىپ كەتە بەرمەي, ساحنانىڭ سىرتىنا كەلىپ: «سەنىڭ بۇگىنگى كەشىڭدە ەسىمە مۇقاعالي, فاريزا, قادىر, تولەگەن, تابىل ءتۇستى. سەن بۇگىنگىنىڭ ادامى ەمەسسىڭ, سەن دە سولاردىڭ ءبىرىسىڭ» دەپ اق باتاسىن بەردى. كەش بويى ويىنا ءار نارسە ورالىپ, كوڭىلى دە بوساعان سىڭايلى. شارشاپ تۇرسا دا, ماعان باتاسىن بەرىپ بارادى. قايران ابىز اعام-اي! مەنىڭ اندەرىمدى دە جاقسى كورىپ, ىلعي: «سەنىڭ بار ايىبىڭ قىز بولىپ تۋعانىڭدا. جىگىت بولساڭ, باياعى شامشىلەر, نۇرعيسالار قۇساپ شالقىپ جۇرەر ەدىڭ. اندەرىڭمەن ءالى ءبىراز جەرگە باراسىڭ», دەپ باعالايتىن. بىردە ءبىر اڭگىمە اراسىندا: «نەگىزى, قۋاتىن ونەر مۋزىكا مەن جيۆوپيس ەكەن. ءسوز ونەرىندە دەرتتەن باسقا ەشتەڭە جوق, ادامدى اسىرامايدى ەكەن. جاسىمدا سول ءيا مۋزىكانى, ءيا ءجيۆوپيستى قۋىم كەرەك ەدى», دەدى. الەمدىك ونەر بىتكەننىڭ تاريحى مەن باعىتىن بىلەتىن اعانىڭ بۇل سوزىندە دە ۇلكەن استار بار ەدى. ءابىش اعا ومىرىندە كىسىدەن بىردەڭە دامەتىپ, ات مىنبەدىم, شاپان كيمەدىم دەگەن ادام ەمەس. قايتا الدىنا كومەك سۇراپ كەلگەن ۇلكەننىڭ دە, كىشىنىڭ دە شارۋاسىن شەشىپ, دۇرىستالىپ كەتۋىنە بارىن سالاتىن.
ءابىش اعانىڭ وتباسىمەن دە ارالاس-قۇرالاس بولىپ, بالالارىن ءوز باۋىرىمداي سەزىنىپ كەتتىم. اسىلدىڭ سىنىعى عوي, ءبارى دە جارقىن, جاقسى, شىنايى, تاربيەلى. اسىرەسە ۇلكەنى اۋلەت اعانىڭ بولمىسى, مىنەزى, كىسىنى سەزگىشتىگى ءابىش اعادان اۋمايتىن. جاسى مەنەن ۇلكەن بولعاسىن, ونى دا اعا تۇتتىم. بىردە اۋلەت اعا فاريزا اپامدى, ءابىش اعالاردى مەيرامحاناعا شاقىرىپ, تۇستىك ۇيىمداستىردى. ادەتتەگىدەي, اپام مەنى ىلەستىرە باردى. بارعاسىن: «اۋلەتجان, قالىڭ قالاي؟ جاعدايىڭ جاقسى ما؟» دەپ ءبىر ءۇيدىڭ جاندارىنداي اڭگىمە باستالدى. اۋلەت اعا دا اكەسى ءابىش قۇساپ: «پود ۆاشەي كرىشەي كرۋچە نە بىۆاەت» دەپ ءجۇرمىز عوي», دەپ كۇلە جاۋاپ بەردى. ءابىش اعام دا جايدارى ك ۇلىپ, راقاتتانىپ وتىر. اپام كەنەت: «وسى سەن مىنا ەلەنانى بىلەسىڭ عوي», دەدى تاعى ادەتىنە باسىپ, «اينالايىن اۋلەتجان, ەرتەڭ ءبىز ءابىش ەكەۋمىز كەتەمىز, سوندا مىنا قىزدارعا, قارىنداستارىڭا قاراپ ءجۇر, قامقورلاپ ءجۇر. ساعان پورۋچايۋ» دەپ مەنى تاپسىرىپ جاتىر. اۋلەت اعادا دا اكەگە ءتان نازىكتىك پەن جىلىلىق بار جىگىت ەدى. سويتكەن اۋلەت اعانىڭ عۇمىرى قىسقا بولىپ, ءابىش اعام مەن فاريزا اپامنان بۇرىن كەتتى. اعا ورنىنا اعا تۇتار اۋلەت اعا سەكىلدى ازاماتتار ءتىرى بولسا, تاپ بۇگىنگىدەي جەتىمسىرەمەس ەدىم-اۋ دەپ ءجيى ويعا باتامىن.
ماڭعىستاۋ وبلىسىنىڭ استاناداعى ونەر كۇندەرى اياسىندا ءابىش كەكىلباي ۇلىنىڭ «كۇيشى» حيكاياتى جەلىسىمەن تۇسىرىلگەن «كەك» ءفيلمىنىڭ تۇساۋكەسەرى ءوتتى. قازاقتىڭ كينو ونەرى تاعى ءبىر كلاسسيكالىق تۋىندىمەن تولىققانىنا كۋا بولدىق. اعانىڭ تۋعان جەرىنەن قانشاما ونەرپازدار كەلىپ, استانانى ءدۇر سىلكىندىردى. ەرتەسىنە اۋەجايدا شىعارىپ سالۋعا ءابىش اعا مەن فاريزا اپام باستاپ كەلىپ, ەلدەن كەلگەن ونەرپازدارعا قۇرمەت كورسەتتى. شىعارىپ سالۋ ءراسىمى بىتكەن سوڭ, بىرنەشە كۇنگى اسەردەن ارىلا الماي, جىگىتتەر جاعى قايتادان مەيرامحانادا داستارقان جايدى. اعىلا سول جەرگە باردىق. باس-اياعى ونشاقتى ادامبىز. ءبىر ءسات «كەك» ءفيلمى تۋرالى جۇرت ءوز پىكىرىن ايتا باستادى. ءفيلمنىڭ كوركەمدىگى, ارتىستەردىڭ شەبەرلىگى, تاريحي وقيعانىڭ جاي-جاپسارى ايتىلا باستاعاندا, ءبىر جىگىت اعاسى: «ابەكە, شىعارماڭىزدا ءبىزدىڭ ادايلاردان تۇرىكمەندەردى مىقتىراق ەتىپ جىبەرگەنسىز بە, قالاي؟ فيلمدە دە سولاي سەزىلەدى», دەپ قالدى. ءابىش اعا دا كۇرت بۇزىلدى: «سەن تۇرىكمەندى وسال جاۋ دەپ پە ەدىڭ؟ قازاقتىڭ باسىنان وڭاي تاعدىر ءوتتى دەپ پە ەدىڭ؟ مىنا ەلدىك, ەگەمەندىك ساعان وپ-وڭاي كەلىپ تۇر ما؟ اربىردەن سوڭ, ەل بولۋ ۇلىڭنىڭ قانىمەن, قىزىڭنىڭ ارىمەن كەلەتىن دۇنيە» دەپ باستىرمالاتا جونەلدى. كۇنۇزاققا دۋىلداسقان توپ سىلتىدەي تىندى. «اڭداماي سويلەگەن اۋىرماي ولەدىنىڭ» كەرى كەلىپ, الگى جىگىت اعاسى كىرەرگە تەسىك تاپپاي جەرگە قارايدى. ال ءابىش اعانىڭ ەلدىك تۋرالى ايتقان ءاربىر سوزىمەن بىرگە ءبىزدىڭ جانارىمىزدان تىرس-تىرس ەتىپ تامشى قوسا ۇزىلەدى…
ءابىش اعا تاۋەلسىزدىك العان ۋاقىتىمىزدان بەرى قاراساق, ەلدىڭ باس ابىزى بولدى. باسقاسىن ايتپاعاندا, ءابىش اعانىڭ قازاق تىلىنە مەملەكەتتىك مارتەبە بەرەردەگى ۇلان-عايىر ەڭبەگى نەشە عاسىر وتسە دە, تاسقا باسقانداي ەرلىك بولعانىن بۇگىن مويىنداماعانىمىزبەن, ءتۇپتىڭ تۇبىندە, ەسىمىز كىرگەندە تۇسىنەتىنىمىز ايدان انىق.
اعانىڭ ومىرگە كەلگەن كۇنى – 6 جەلتوقسان. تۋعان كۇنىندە ۇيىنە باردىم. قىس مەزگىلى بولسا دا كۇن بورانداتىپ تۇرعان جوق. ءبىرشاما كىسى جينالىپ, اعانى قۇتتىقتاۋعا كەلىپتى. داستارقان باسىندا تىلەك ايتتىق, ءان سالدىق. اعانىڭ ءازىلىن, اڭگىمەسىن ەستىدىك. بار قازاقتى باۋىرىنا تارتىپ «اينالايىن» دەيتىن كەڭ پەيىلىنە ماسايىپ تا, مارقايىپ تا وتىرمىز. سول كۇنى ءابىش اعادان ءبىرىنشى رەت كىتابىنا قولتاڭبا جازىپ بەرۋىن ءوتىندىم. ءىشى لىق تولعان كىتاپ سورەسىنەن «دۇنيە عاپىل» كىتابىنىڭ ءبىر داناسىن الىپ, قولتاڭبا جازىپ, ۇسىنىپ تۇرىپ, ماڭدايىمنان «اينالايىن» دەپ ءسۇيدى. ەڭ سوڭعى رەت اعادان ەستىگەن ءسوزىم ەكەن. اراعا ءتورت كۇن سالىپ ءابىش اعادان ماڭگىلىككە ايىرىلدىق...
ءابىش اعانىڭ قازاسىن ەستىگەندە ىشىمدە بىرنارسە ءۇزىلىپ كەتكەندەي بولدى. دۇنيەنىڭ ەڭ جارىق, ەڭ پاراساتتى, ەڭ شۋاقتى, ەڭ ءتاڭىري كەلبەتى لايلانىپ, قاراۋىتىپ كەتتى... سول دۇنيە سودان بەرى سول ءتۇسىن وزگەرتكەن جوق...
ەلەنا ابدىحالىقوۆا,
قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى