ول تويدان قايتىپ كەلە جاتقان بولاتىن. ارينە ەپتەپ قىزۋلاۋ ەدى. بىراق... ونىڭ نە سوكەتتىگى بار دەيسىز. توي بولعان سوڭ, ونداعى جۇرت: ء«ىش, جە, تويىپ ال!» دەپ تۇرادى عوي.
ءيا-ءا, سولاي. بىراق ونىڭ كوڭىلى الدەنەدەن سەكەم الىپ كەلە جاتتى. سەبەبى... سەبەبى بۇل توي بارشا مۇسىلمان ۇممەتى قۇرمەتتەيتىن قاسيەتتى قوجا احمەت ياساۋي بابامىزدىڭ سۇيەگى جاتقان كيەلى تۇركىستان قالاسىندا ءوتتى ەمەس پە.
جو-جوق. بولمادى. بولمادى بۇل... ىشپەۋى كەرەك ەدى.
ونىڭ ۇستىنە, ول ورنالاسقان قوناقۇي دە قاسيەتتى كەسەنەگە جاقىن ەكەن. سودان دا بولار, العا باسقان اياعى كەيىن كەتىپ, ازەر ادىمداپ كەلەدى. اي جارىعىمەن قاراۋىتىپ كورىنگەن كەسەنە جاققا قاراۋعا ءتىپتى جۇرەگى داۋلامادى.
كەنەت ونىڭ ەسىنە اقان سەرىنىڭ ايگىلى «مايداقوڭىرى» ورالدى. «جىگىتتىڭ پاديشاسى ءامىر تەمىر,» دەپ شىرقاماۋشى ما ەدى سەرى اتامىز.
ءيا-ءا... ءيا, مىنا كەسەنەنى سالدىرىپ, ۇلى بابامىزعا ماڭگىلىك ەسكەرتكىش ورناتقان سول ءامىر تەمىر وزىنە قارسى شىققانداردىڭ قانىن سۋداي اعىزدى...
«ال ونىڭ جانىندا... ونىڭ جانىندا شاراپ دەگەنىڭىز نە, ءتايىرى؟!» كەنەت وسى ءبىر تەنتەك وي ونىڭ ەڭسەسىن تىكتەپ, كوڭىلىنە قۋات بىتىرگەندەي كەسەنە جاققا كوز سالىپ ەدى, اي جارىعىمەن قاراۋىتىپ, سۇلباسى عانا كورىنگەن كەسەنە بۇعان قىرىن قاراپ, تومسىرايىپ تۇر ەكەن.
سەلك ەتە قالدى. ءوز كوڭىلىندەگى جاڭا عانا بوي كوتەرگەن وي قامالى ءاپ-ساتتە قيرادى.
«اينالاسىنا ءبىلىم شىراعىن جاعىپ, ىزگىلىك جولىنا باستاعان قوجا احمەت ياساۋي بابا, جارتى الەمدى جاۋلاعان ءامىر تەمىر جانە بۇگىنگى توي... قان ءتۇستى شاراپ...».
ول ءوز ويىنان ءوزى شاتاسا باستاعانىن سەزدى. قوناقۇيدىڭ تابالدىرىعىنان ازەر اتتاپ, ىشكە كىرىپ بارا جاتىپ: «بۇل دۇنيە وتە كۇردەلى, – دەدى كۇبىرلەپ. – تەك ءبىزدىڭ ول تۋرالى تۇسىنىگىمىز تىم-تىم قاراپايىم...».
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»