1727 جىلى بۇلانتىدا باستالعان جەڭىس اڭىراقايدا اياقتالدى. بۇل ۇلتىمىزدىڭ تاعدىرىن شەشكەن ۇلى جەڭىسى ەدى. بابالارىمىزدىڭ عاجايىپ ەرلىگى ۇلتىمىزدى, ەلدىگىمىزدى ساقتاپ قالدى. ەگەمەن ەل, تاۋەلسىز مەملەكەت بولۋىمىزدىڭ نەگىزىن قالادى. جاستار, كەلەر ۇرپاق مۇنى بىلۋگە ءتيىس.
ءبىزدىڭ حالقىمىز جاندى جاتىرقامايتىن, ەشكىمدى جاۋ سانامايتىن, ءوزى ەشكىمگە تيىسپەيتىن دارقان دالاسىنداي پەيىلى كەڭ, اقكوڭىل, باۋىرمال, اڭقاۋلىعى دا بار حالىق. 1721 جىلى قالماقتىڭ حانى قالدان سەرەن باستاعان قالىڭ قول توسىننان شابۋىل جاساپ, قازاقتى «اقتابان شۇبىرىندى, القاكول سۇلاماعا» ۇشىراتتى. بۇل ۇلتىمىزعا كەلگەن الاپات اپات, تەڭدەسى جوق اۋىر قاسىرەت ەدى. بوسىعان جۇرت كوكتوبەنى بەتكە ۇستاپ جوسىدى. ولارعا شىلدەنىڭ مي قايناتار ىستىعى دا جاۋ بولىپ ءتيدى. ءبىر جاعىنان جاۋ, ءبىر جاعىنان ىستىق, وعان ءشول مەن اشتىق قوسىلىپ, ميلليونداعان قازاق قىرىلدى.
ەبىل-تەبىل بولىپ, كوكتوبەگە ( ۇلىتاۋعا) جەتكەندەرى امان قالدى. بۇل قىرعىن ادام ايتقىسىز اۋىر قاسىرەت اكەلۋمەن بىرگە ۇلتتىڭ ساناسىن ساپىرىپ, نامىسىن وياتىپ, جىگەرىن شىڭدادى. بۇل جاۋدان و دۇنيەلىك بولعان باۋىرلارىنىڭ كەگىن الۋعا, بولەك-بولەك بولىپ كوشىپ-قونىپ جۇرگەن قازاقتاردى بىرىگۋگە جۇمىلدىردى. ۇلى ءجۇزدىڭ ءبيى تولە بي, ورتا ءجۇزدىڭ ءبيى قازداۋىستى قازىبەك, كىشى ءجۇزدىڭ ءبيى ايتەكە بيلەر جاۋدان كەك الۋدىڭ, ۇلتىن ساقتاپ قالۋدىڭ باستى شارتى – ءۇش ءجۇز بىرىگۋ كەرەك دەگەن شەشىمگە كەلىپ, ۇلىتاۋعا, ارعاناتى باۋىرىنداعى «بالبۇلاققا» ءۇش ءجۇزدى جيناپ, ەل تاعدىرىن شەشەتىن, جاۋدىڭ جولىن كەسەتىن القالى جيىن وتكىزىپ, سول جيىندا ەلدىك پەن بىرلىك, ەرلىك تۋى كوتەرىلىپ, ءۇش ءجۇز ءبىر تۋدىڭ استىنا توپتاسىپ, ۇلكەن كۇشكە اينالدى. ءسويتىپ, ۇلت تاعدىرىن شەشەتىن اقتىق ايقاسقا دايىندالدى. بۇل كەزدە قالماقتاردىڭ حانى «قازاقتاردى ءبىرجولاتا تۇقىرتىپ جەڭۋ ءۇشىن, ولاردىڭ كوكتوبەسىن باسىپ الۋىمىز كەرەك. بۇل قازاقتارمەن سوڭعى جورىعىمىز بولۋ كەرەك. كەڭ بايتاق جەرىن يەلەنىپ, بايلىعىن پايدالانۋعا ءتيىسپىز», دەپ قالىڭ قولمەن ۇلىتاۋعا بەتتەپ كەلە جاتتى. قازاقتار دا سوعىسقا ساقاداي ساي بولىپ ەدى. ساربازداردىڭ الدىندا باۋىرلاردىڭ كەگى, ۇلتىمىزدىڭ تاعدىرى تۇردى. ءار سارباز مۇنى جاقسى ءتۇسىنىپ, تەرەڭ سەزىندى. بۇل ۇلت تاعدىرىن شەشەتىن قالماقتارمەن اقتىق ايقاس ەدى. ءسويتىپ, اتا جاۋمەن ايقاس بىلەۋتى مەن بۇلانتى وزەندەرىنىڭ اراسىندا باستالىپ, قازاق ساربازدارى, باتىر بابالارىمىز جاۋدى جاۋساتىپ قىرىپ سالدى. ەكى وزەننىڭ اراسىنداعى الاڭقايدا قالماقتاردىڭ باسىنان بولىنگەن قاڭقالارى قالدى. بۇل تۇپكىلىكتى جەڭىستىڭ باسى بولدى. اڭىراقايدا قالماقتاردىڭ تالقانىن شىعارىپ, سوعىسقا سوڭعى ۇلكەن نۇكتە قويدى. ءسويتىپ, باتىر بابالارىمىز ۇلتىمىزدى, جۇرتىمىزدى, ار-نامىسىمىزدى, ەلدىگىمىزدى قورعاپ قالدى. بۇل ماڭگىلىك ەستە قالاتىن ۇلتىمىزدىڭ ابىرويىن اسقاقتاتقان, رۋحىن اسپانداتقان ۇلى جەڭىسىمىز.
ماعزۇمبەك ماشايىق ۇلى,
قازاقستاننىڭ قۇرمەتتى ءجۋرناليسى,
ۇلىتاۋ اۋدانىنىڭ قۇرمەتتى ازاماتى