«ەكەۋمىز اۆتوبەكەتتە قوشتاسىپ تۇردىق. ول وبلىس ورتالىعىنا جاقىن قالاعا – ۇشتوبەگە بارادى. ال مەنىڭ الماتىعا قايتۋىم كەرەك. كاسسادان بيلەت الاتىن كەزدە ەكەۋمىزدىڭ ارامىزدا كۇتپەگەن ءبىر ساۋال تۋدى. «كىم كىمدى شىعارىپ سالۋى كەرەك؟..»
ويتكەنى ەكى قالاعا دا اۆتوبۋس ءجيى قاتىنايدى. الماتىعا ساعات سايىن, ال ۇشتوبەگە ءاربىر جارتى ساعاتتا...
«ارينە, مەن سەنى شىعارىپ سالۋىم كەرەك», دەيمىن وعان. سەبەبى بۇل قاي زاماندا دا ەر جىگىتتىڭ مىندەتى ەمەس پە.
بىراق, ول باسىن شايقاپ, كەلىسپەيدى.
«مەن ءسىزدى شىعارىپ سالايىنشى», دەپ سىبىرلايدى قۇلاعىما.
«نەگە؟»
«ەگەر مەن كەتىپ قالسام... ءسىز وسىندا قالىپ قويعانداي بولاسىز دا تۇراسىز. سونسوڭ تالدىقورعانعا كەلگەن سايىن ءسىزدى ىزدەپ, اۆتوبەكەت جاققا قاراپ الاڭداي بەرەمىن...»
ول كەزدە ءبىز جاپ-جاس ەدىك. بىراق مەنىڭ وتباسىم, ەكى بالام بار بولاتىن. قارا باسىپ ەرتەرەك ۇيلەنىپ قويعام عوي. ەھ!.. كەش كەزىككەن ماحاببات... ەستەن شىقپايدى...»
ماعان بۇل حيكايانى ايتىپ وتىرعان اعايىمنىڭ جاسى الپىس ەكىدە. سوندا دا بولسا, ونىڭ كوڭىلىندە قازىر كوكتەم تۋىپ, قۇستار شۋلاپ جاتقانداي...
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»