***
تاڭەرتەڭ جۇمىسقا شىعىپ بارا جاتسام ەكىگە ەندى اياق باسقان بالام ەتەگىمە جابىسىپ جىلايدى, قالعىسى كەلمەيدى. ءدال وسى كەزدە ءدال وسىنداي كەزىم ەسىمە تۇسەدى. اكەم سىرتقا شىعىپ بارا جاتسا, مەنى دە الا كەتسە ەكەن دەپ سوڭىنان جۇگىرۋشى ەدىم. سۇرىنە-قابىنا تابالدىرىقتان اتتاي بەرگەنىمدە ءبىر قۋاتتى قول ەكى قولتىعىمنان الا ارتقا قاراي كوتەرە جونەلەتىن. ەكى اياعىمدى تىپىرلاتىپ شىڭعىرىپ-شىڭعىرىپ جىبەرۋشى ەدىم. «شىركىن-اي, ەرتە كەتسە عوي...» دەگەن ارمان وكسىكپەن عانا تارقايتىن. ەندى قازىر ەسىككە كەلىپ ەتەگىمە جابىسىپ تۇرعان بالامدى ءبىر قۋاتتى قول قولتىعىنان كوتەرىپ ارعى بولمەگە اپارا جاتقانداعى شىڭعىرىپ جىلاعان داۋىسىنان الىستاپ بارا جاتىپ, تۋرا سول باياعىداعى ءوزىمدى كورگەندەي بولام...***
5 جاسار قىزىم كۇندە جاتاردان جارتى ساعات بۇرىن «اكە, ءوز ورنىما ەرتەڭ جاتام, بۇگىن ءسىزدىڭ قاسىڭىزعا جاتايىنشى» دەپ قىڭقىلدايدى. مەن دە وسىنداي كەزىمدە اپكەم, اعام, ءىنىم بار (ارامىز ءبىر-ءبىر جاس ەدى) ءبارىمىز اكەمىزدىڭ قاسىنا جاتۋعا تالاساتىنبىز. «كەشە سەن جاتتىڭ, بۇگىن مەنىڭ كەزەگىم!». اكەم: «ال كوزىمدى جۇمىپ سان سانايمىن, قايسىسى بۇرىن ءوز ورنىنا بارىپ جاتا قالار ەكەن؟» دەيدى. ءبىر-ەكەۋىمىز بارىپ جاتا قالامىز. اكەم باسىن كوتەرىپ قاراپ الىپ, ماقتايدى. دەگەنمەن... ورنىنا بارىپ جاتپاي قاسىندا قالىپ قويعان ءبىر-ەكەۋ بار عوي, «انە, اناۋ كەتپەپتى...» دەپ ەرنىمىزدى ۇشكىرەيتىپ قايتا كەلىپ قاتارعا قوسىلامىز. ەڭ سوڭىندا «اياق جاعىڭىزعا, اياعىڭىزعا جاستىق بوپ جاتايىنشى» دەپ جالىناتىنبىز...***
بالا كۇنىمدە ءتىسىم كوپ اۋىردى. ءتۇن ىشىندە زار قاقساتادى. اكەم تۇزبەن شايعىزىپ, اناۋ-مىناۋ ەم-دوم جاسايدى. ازداپ باسىلعانداي بولادى. كەيدە قاسىما اكەلىپ بىلتە شامدى جاعىپ قويىپ ءوزى دە وتىرادى. سولقىلداتىپ تۇرعان ءتىسىم كىشكەنە سايابىر تاپقانداي بولادى سول كەزدە. ال مەنەن بۇرىن ءوزى ۇيىقتاي باستاسا, ءتىسىم قاقساپ بارا جاتقانداي سەزىلەتىن. ونى دەڭىز, جالپى ءتىس اۋرۋ كۇندىز باسىلىپ تۇندە قوزادى عوي, ال مەنىڭ ءتىسىم كۇندىز اكەم ۇيدە بولسا عانا اۋىرماي جۇرەدى دە, ءبىر جاققا كەتۋگە ىڭعايلانسا سىزداپ قاقساي باستايدى, كادىمگى شىن قاقساي باستايتىنى انىق ەسىمدە. كوز دە بوتالاي باستايدى ول كەزدە... قىزىق, ۋايىم با, ەم-دوم جاسايتىنى ەس بولا ما ەكەن, بىردەڭە دەپ انىق ءتۇسىندىرۋ قيىن. ەندى بيىل ءبىرىنشى سىنىپقا بارعان ۇلىم ءدال ءوزىم بولدى. ءتىسى قاقسايدى. مەن ماڭىندا بولسام, ءسال دە بولسا باسىلىپ قالادى. مەن سىرتقا شىعۋعا ىڭعايلانسام ءتىسى قايتا زىرلاپ قويا بەرەتىن سەكىلدى, ىڭقىلداپ تۇرىپ اۋىرا باستايدى. جاۋدىرەپ, كوزى بوتالاپ...***
ايعا جۋىق ءبىر ساپاردا ءجۇرىپ بالالاردى قاتتى ساعىنعانىم بار-دى. سول كەزدە ويلادىم, «ە-ە-ە, اكە-شەشەمىز ءبىزدى وسىلاي ساعىنادى ەكەن عوي» دەپ. ورتا مەكتەپتى اۋداننان وقىپ, ارى قاراي كۇتىپ الار ەش تۋىس جوق شەكارا اتتاپ كەتكەن ءبىزدى قانشا تۇندەر ۋايىمدادى ەكەن؟ جاستىق جەلىك, تىرشىلىك اعىسى, جۇمىس بابى, ودان قالدى ءوز وتباسى كۇيبەڭىمىزبەن بولىپ اتا-انامىزدى ءجيى ويلاۋعا, سويلەسۋگە, بارۋعا ۋاقىت تاپپاي جاتامىز عوي. سىرتقا ابدەن بوي ۇيرەتىپ العان ءوز باسىم ول كىسىلەردى وتە قاتتى ساعىنباعانىممەن, ولاردىڭ مەنى قاتتى ساعىناتىنىن سول كەزدە تولىق ءتۇيسىندىم. سول ءۇشىن دە و كىسىلەرگە ءجيى حابارلاسىپ تۇرۋ كەرەك دەپ ويلادىم, سول كىسىلەردىڭ ماڭگى سارقىلماس, ەرەكشە ساعىنىشتارى ءۇشىن... ۇلاربەك نۇرعالىم ۇلى, «ەگەمەن قازاقستان» سۋرەت: moldir-bulak.kz-تەن الىندى