29 قىركۇيەك, 2010

ۇلكەندىكتىڭ بەلگىسى

764 رەت
كورسەتىلدى
10 مين
وقۋ ءۇشىن
ونى تەكتىلىك دەپ اتايدى. ول وتباسىنان, تابالدىرىقتان, اۋىلدىڭ ىرگەسىنەن باستالادى تىرشىلىگىندە-اق اۋليە اتانعان كورنەكتى مەملەكەت جانە قوعام قايراتكەرى دىنمۇحامەد احمەت ۇلى قوناەۆ رەتى كەلگەندە اتاقتى كەنەن ازىرباەۆ اتاعا ارنايى بارىپ, سالەم بەرىپ, اڭگىمەلەسىپ قايتادى ەكەن. كورگەنى مەن تۇيگەنى مول, كوكىرەك كوزى اشىق كەنەكەڭ شىنىندا دا پىكىر الىسۋعا تۇرارلىق, اڭگىمە­لەسسەڭ ءار نارسەنىڭ ءارىن كەلتىرىپ ايتاتىن, ەستە ساقتاۋ قابىلەتى وتە عاجاپ, دانا كىسى بولسا كەرەك. ولاي دەيتىنىمىز, مۇحاڭ – مۇحتار اۋەزوۆ اقىن اتاعا ونشا نازار اۋدارماي جۇرەدى ەكەن. بىردە كەزدەيسوق كەز­دەسىپ قالىپ, بىرەر ساعات سۇحبات­تاسىپتى دا, قيماي قوشتا­سىپتى. “شىنىندا دا ار­نايى ىزدەپ كەلىپ, جاتىپ اڭگىمەلەسەتىن قاريا ەكەنسىز. اسىعىس كەتىپ بارامىن. ءومىر بەرسە, ارنايى كەلەمىن, سوندا قونىپ جا­تىپ اڭگى­مەلەسەرمىز” – دەپ جانە ءبىر سوعۋعا ۋادە بەرىپ, قيماي قوش­تاسقان دەسەدى. تاعدىر ولارعا قايتا جۇزدەس­تىرۋدى جازباپتى. كەمەڭگەر جازۋشى سول كەزدە قاتتى اۋىرىپ جۇرسە كەرەك. سول كەزدەسۋدەن كەيىن كوپ ۇزاماي قايتىس بولدى دەسەدى جاق­سى بىلەتىن كونەكوز اعا جازۋشىلار. جازۋشى مامىتبەك قالدىباەۆ جوعارى وقۋ ورنىن بىتىرگەننەن كە­يىن مۇعالىم بولىپ قوردايدا, كە­نەن اتانىڭ ۇيىندە جاتىپ, جۇ­مىس ىستەپتى. سوندا ول كىسى جاس مامانعا: – بالام, قاي اۋىلعا بارساڭ سول اۋىلدا ەلگە سىيلى, بەدەلدى قاريالار بولادى. ءبىرىنشى سولارعا بارىپ سالەم بەر. وسىنى ەشقاشان جادىڭ­نان شىعارما – دەپ اقىل ايتىپتى. شىنىندا دا ول كەزدەرى – ءوت­كەن عاسىردىڭ الپىسىنشى جىل­دارى وڭتۇستىك قازاقستان, جامبىل وبلىستارىندا “شەجىرە كەۋدە, تاۋ ءمۇسىن” جاندار كوپتەپ كەزدەسەتىن. دالامىزدىڭ كيەسى ىسپەتتەس ونداي كوكىرەگى وياۋ, كوزى اشىق قارتتارمەن ديدارلاسۋدىڭ ءوزى ءبىر عانيبەت ەدى. ءون بويىنان قازاقىلىقتىڭ ءيسى اڭقىعان تەكتى قاريالار اۋىل-اۋىل­داردا قازىر دە بار. باقاناستا ءبايدىلدا نارباي دەگەن قاريا بول­دى. مەنىمەن كەزدەسىپ, اڭگى­مەلەس­كەندە 94 جاستا ەدى. ءبىر ساعاتتا ەكى جۇزدەن استام ادامداردىڭ اتتارىن اتاپ, ولار تۋرالى كوپتەگەن ماعلۇ­ماتتار ايت­تى. “ياپىر-اۋ, 100-گە جا­قىنداعان­دا مىنانداي. جاس كەزىندە قانداي بولدى ەكەن؟” – دەپ ىشتەي تاڭ قال­دىم. شىنىندا دا ءبايدىلدا ءتارىزدى ەستە ساقتاۋ قابىلەتى كەرەمەت ادام­دار ناقتى عىلىممەن اينا­لىس­سا كوپ نارسەگە قول جەتكىزىپ, ۇلت­قا قاجەت ورتاق ءىستى ءبىرشاما بيىك­تەرگە كوتەرىپ تاستار ەدى-اۋ دە­گەن وي كوپكە دەيىن كوكەيىمدە تۇرىپ الدى. قازىر ونداي قاريالار ازايىپ بارا جاتقان ءتارىزدى. دالانىڭ ءيسى بۇرقىراپ تۇراتىن شەجىرە قارت­تا­رى­مىزدىڭ بويىنان كەيدە با­با­لارىمىزعا ءتان تەكتىلىكتى كورە ال­ماي, كوڭىلىمىزدىڭ قۇلازىپ قالا­تى­نى سيرەك تە بولسا كەزدەسىپ قالادى. وتكەن جىلى ءبىر ۇلكەن قىز­مەتتە ىستەيتىن ادام بوساپ, ورنىنا باسقا كىسى كەلدى. جاڭادان تاعا­يىندالعان بيىك لاۋازىم يەسى قىز­مەت ورنى اۋىسقان سايىن قارتتار­دى شاقى­رىپ, قۇدايى تاماق بەرەدى ەكەن. وسى جولى دا قالىپتاسقان ادەتى بويىنشا داس­تار­قان جايدى. سوندا ۇستەل باسىنا جينالعان ۇلكەندەر: ء“سىز قىزمەت ىستەگەلى بەرى تۇرمى­سىمىز جاق­سارىپ قالدى. ءوزىڭىز كەرەمەت ىسكەر ادام ەكەنسىز”, دەپ جاراپازان ايت­قانداي بارلىعى تۇگەل ءبىر ارنادا سويلەدى. وسىنى اڭعار­عان قاسىمدا وتىرعان ءارىپ­تەسىم مەنى ءتۇرتىپ قالىپ: “مىنا قاريا­لاردا ۇيات جوق. بۇدان جارتى اي بۇ­رىن عانا قىزمەتىنەن كەتكەن كىسىنى دە مىنا داستارقان (وسى مەي­رام­حا­نادا ول دا داستارقان جايعان بولا­تىن) باسىن­دا انا شالدار ءدال وسى­لاي ماقتاعان بولاتىن”, – دەدى. شى­نىندا دا سولاي ەدى. كەتكەن باستىقتى كۇن مەن ايعا تەڭەمەسە دە ءبىراز جەرگە اپا­رىپ تاستاعان-دى. ءتىل جارىقتىقتا بۋىن جوق قوي. بىرىنەن ءبىرى اسىرىپ سويلەگەندە شە­شەندىكتەرىنە ەرىكسىز تاڭ قالا­سىز. بۋىن-بۋىنىڭدى بوساتىپ ءجى­بەرەدى. كوبىسى كەزىندە جوعارى قىزمەت ىستەگەن قاريالار... تىڭداپ وتىرىپ: “قارت­تارى­مىز­دان تەكتىلىك الىستاپ بارا جا­تىر ما, قالاي؟” – دەپ ەرىكسىز ويلادىم. وسى وتىرعان كەز كەلگەن اقساقالدى شا­قى­رىپ الىپ, بيلىك يەسى: “مى­نانداي ساياساتتى قولداپ سويلەڭىز”, – دەپ ۇسىنىس جاساسا, ولار ويلان­­باستان, قوشتاپ ايتا جونەلەدى. سويلەگەندە دە مايىن تامىزىپ, جۇرەك تۇك­پىرىنەن شى­نايى شىعىپ جاتقانداي, ۇتىمدى جەتكىزە الادى. وسىنداي قاريا­لارىمىزدى كەزىندە پاتشا وكىمەتى دە, كەڭەس وكىمەتى دە پاي­دالانعان. ءسوي­تىپ, ويلارىنا كەلگەن “ويىن­دا­رىن” وپ-وڭاي ءىس جۇزىنە اسىرىپ كەلگەن. ءبىز ۇلكەن اڭگىمە قوزعاعاندا كۇندەلىكتى كۇيبەڭ تىرلىكتەگى ۇساق-تۇيەكتەردى دە اينالىپ وتە الماي­مىز. ويتكەنى ول ءوزىمىزدىڭ ءومىرىمىز. دەسەك تە قىنجىلا­تى­نى­مىز, كەيبىر قا­ريالارىمىز­دىڭ ءبىلىمى جەت­پەي­تىن, ساناسىنا مۇلدە جات اڭگىمە­لەرگە دە ارالاسا بەرەتىنى. ءوزى ءۇل­كەن, پاي­عامبار جاسىنان الدەقا­شان اسقان قاريا دەپ القالى جيىن­دارعا شا­قىرسا, ۇساق ءبىر اڭگىمەلەردى ايتىپ تۇرا­دى. ەلدىڭ اراسىنداعى كۇرمەۋى شەشىلمەگەن كوپتەگەن ماسەلەلەر جەكە كوز­قاراسىنىڭ, وتباسى ءتىر­لىگىنىڭ تاساسىندا قالىپ قالادى. قازىردىڭ وزىندە كەز كەلگەن اۋىلدا شەشىلمەي جاتقان ءما­سە­لەلەر شاش ەتەك­تەن. بىراق, القالى جيىنداردا ولار تۋرالى كوبىنەسە ءسوز بول­مايدى. ءتىپتى, كەيىنگى ۋا­قىتتا ءداس­تۇرگە اينالعان وبلىس, اۋدان اكىمى وزدەرىنىڭ ات­قارعان جۇ­مىس­تارى تۋرالى ەسەپ بەرىپ جاتسا, بىراق قاريا­لا­رىمىز ساقالدا­رىنا قاراماي, ىستەلىنبەي, ات­قارىل­ماي جاتقان جۇمىستاردى ىسىرىپ تاستاپ, بيىك لاۋازىم يەلەرى اتتارىنا كەرەمەت مارا­پاتتاۋ سوزدەر ايتادى. سوندا­عىسى رەتى كەلگەندە كوزدەرىنە ءتۇسىپ, وزدەرى تۋرالى جىلى پىكىر قالىپتاس­تىرىپ قالۋ. كەيىنىرەك ولاردان بالالارىنا قولايلى قىز­مەت, باسقا دا جەكە باسىنىڭ ءمۇد­دەسىن كوزدەگەن نارسەلەر سۇرايدى. ...بىردە, بەس-التى قاريامەن اڭگىمەلەسىپ قالدىم. اۋداننىڭ بەلدى اقساقالدارى. ولار اسقار اقاەۆتان باستاپ, قۇرمانبەك باكيەۆ, ونىڭ بالالارى جونىندە كەڭىنەن ءسوز ەتتى. تاقىرىپ اۋانى ءوز رەسپۋبليكامىزعا اۋىسىپ بارا جاتىر ەدى مەن بۇگىن اۋداننان شىققان ءبىر جازۋشىنىڭ تۋعان كۇنى ەكەنىن ايتتىم. سول-اق ەكەن ولار ونىڭ جازعان شىعارما­لارىنا كوڭىلدەرى تولمايتىن­دىق­تارى تۋرالى ايتا جونەلدى. وتكەن جىلى قازان ايىندا سول قالام­گەرمەن بولعان شىعارما­شىلىق كەزدەسۋدە ءدال وسى كىسىلەر مىنبەگە سۇرانىپ شىعىپ, ونى ماقتاپ قويماي قويعان بولاتىن. ء“سوزدى قىسقار­تىڭىز”, دەپ جا­تىپ, ارەڭ توقتاتقان ەدىك. ءتۇسىن­بەي قالدىم. نە دەرىمدى بىلمەدىم. بۇل قاريالاردىڭ ءومىربايان­دارىن دا جاقسى بىلەمىن. ءارىسى جەتى سىنىپ وقىعان. بارلىعى دا شارۋاشىلىقتاردا قارا جۇمىس ىستەپ, زەينەتكە كەيىننەن شىققان ادامدار. سوعان قاراماستان قان­داي تاقىرىپتى ورتاعا تاستاساڭ تار­تىن­باي ويلارىن ايتادى. وندا دا بيىك مىنبەدەن تىس جەردە باسشى­لاردى دالەلدى, دالەلسىز سىناي الا جونەلەدى. قاريا­لا­رى­مىزعا مۇن­داي ءۇردىس قايدان جابىسقانىن قايدام. وتكەن عاسىردىڭ وتى­زىن­شى جىلدارى ۇلتىمىزدىڭ قاي­ماقتارىن سى­پى­­رىپ الىپ, اتىپ تاستاعاننان كەيىن تەگىمىز اجەپ­تەۋىر تومەندەپ كەتكەن-اۋ, شاما­سى. ء“بىلىمىم وسىنداي عوي, وعان راۋاتىم جەت­پەيدى-اۋ” – دەپ توسى­لىپ قالعان ءبىر جاندى كەز­دەستىرۋ بۇگىندە, ايتەۋىر, سيرەك. قاريالاردىڭ جانە ءبىر توبى بار. ولار كەزىندە نەگىزىنەن ۇلكەن قىزمەت ىستەگەندەرى. رەتى كەلسە, قازىرگى باسشىلار اتىنا اششى سىندار ايتىپ, حالىقتىڭ قامىن ويلاعان ءتارىزدى بوپ جۇرەدى. تىرناق استىنان كىر ىزدەيتىندەرى دە كەزدەسەدى. ولاردىڭ دا تۇپكى ماقساتى – الگى باسشىنى ىق­تىرىپ الۋ. ءسويتىپ, رەتى كەلگەندە جەكە مۇددەسىنە پايدالانۋ. وسىن­­داي اعا ۇرپاق وكىلىن كور­گەندە: “ولار نەگە بىراۋىق وتكەن ءومىر­لەرىنە كوز جۇگىرت­پەيدى؟” دەپ ەرىكسىز ويلاي­مىن. بۇگىنگى ۇرپاققا قانداي مۇرا قالدىردى؟ تاۋەلسىز­دىگىمىزدى الىپ, كوشىمىزدى تۇزەگەندە قولى­مىزعا ۇستالاتىن ەشنارسە تاپپاي, كوپ نارسەنى تاپ-تاقىر جەردەن باس­تادىق ەمەس پە؟ ماق­تانسا گەر­مانيا مەن جا­پونيا­نىڭ اعا ۇرپاق وكىلدەرىنە ماقتانۋ­لارىنا بولادى. ۇلى وتان سوعىسى اياقتال­عاندا ولار قانداي ەدى, ءبىز قانداي ەدىك؟ ولار قازىرگى ەكونوميكا­سىن, قيراعان اۋىلدار مەن قالا­لاردى كۇل-قوقىستاردان ارشىپ الۋدان باستادى. ءسويتىپ, مىنە, قازىر قانداي حالگە جەتكىزدى؟! قازىر بىزدەر سولاردىڭ اعا ۇرپاقتارى شىعارعان, بالالارى ءمىنىپ, ەسكىرگەن سوڭ تاستاعان اۆتو­­ماشينالارىن ءمىنىپ, ءماز بولىپ ءجۇر­مىز. ءتىپتى, ءبىر-ءبىرى­مىزدىڭ جا­نىمىزدان مەنىڭ اۆتو­ماشينام مى­ناداي دەگەندەي شەكەمىزدەن قا­راپ وتە شىعا­تىنىمىزدى قايتەسىڭ؟! تەكتىلىك تە تابالدىرىقتان, اۋىلدىڭ ىرگەسىنەن باستالادى. وتباسىندا وتىرعاننىڭ وزىندە كورشى-قولاڭ, اعايىن-تۋىس, قۇدا-جەگجات تۋرالى تەك جاقسى اڭگى­مەلەر ايتىپ, ەلدى ىنتىماققا, بىرلىككە شاقى­راتىنداي ءسوز ەتىپ وتىرسا, بۇل ارينە ول قاريانىڭ تەكتىلىگى. وت­باسىندا دا ۇلكەن ادامدار تۋرالى, ۇلكەن ساياسات جونىندە جاقسى پىكىرلەر ايتۋ – كەمەل ەل بولۋعا اپاراتىن تۋرا دا اينىماس بىردەن-ءبىر جول. تاۋەلسىزدىك تۋىن جەل­بىرەتكەن, بولاشاعى زور مەملەكەتتىڭ ءاربىر ازاماتى وسىنداي ويدى ءبىر ءسات جادىلارىنان شىعارماسا ەكەن دەگىم كەلەدى. مارات قاشقىنباەۆ. الماتى وبلىسى, بالقاش اۋدانى, باقاناس اۋىلى.
سوڭعى جاڭالىقتار