ء«اي, يت ءومىر-اي, ونسىز دا شىقپا جانىم شىقپامەن جۇرگەن مىنا زاماندا... قيىندىقتان, جەتىسپەۋشىلىكتەن قاجىپ بىتكەن باسىمىزعا بالا بۇيىرىپ ەڭسە تۇزەلىپ, ەرتەڭگى كۇنگە ۇمىتپەن قاراپ, قيىندىق اتاۋلىعا قاسارىسا تۇرار دەمەۋ بولا ما دەپ ءجۇر ەدىك... ال كەرەك بولسا», بولاشاعىڭ بورداي توزدى, ءۇمىتىڭ ءۇزىلدى دەگەن وسى» دەگەن كۇڭىرەنىسپەن ەس-ءتۇسسىز ەكى جەتى جاتىپ ەس جيسام... ءۇي تولى ادام... سويتسەم ولار پەرزەنتىمنىڭ كورىم كوزىن قىزىقتاۋشىلار ەكەن. اقىرىپ تۇرىپ ايداپ شىقتىم...
كەتكەن سوڭ قاراسام, اشۋمەن بايقاماپپىن – ءسابيىمنىڭ توڭىرەگى تولعان ويىنشىق, ءوزىن كيىندىرىپ ۇلدە مەن بۇلدەگە وراپ-اق تاستاپتى. كۇيەۋىمنىڭ ءجۇزى جايدارى, بالاسىن ويناتىپ باس جاعىندا وتىر.
انا ەمەسپىن بە, ىشتەن شىققان شۇبار جىلان... ەڭىرەنە ەمسىنىپ ەمىزەيىن كەپ...
وبلىستان كەلدىك دەيدى, اكەلگەندەرى اجەپتاۋىر, ۇندەمەي وتىرىپ شىعارىپ سالدىق.
تەلەديداردان كەلدىك دەگەندە, «جەتپەگەنى وسى ەدى» دەپ شات-شالەكەي بولدىم... ولاردىڭ ء«سابي ەرەكشە قامقورلىققا الىنادى, تابيعاتتىڭ «تاماشاسى» ەرەكشە قۇبىلىس بولىپ وتىر» دەپ وزدەرى تاراپىنان تەلەديدار اكەلگەنىن قۇلاعىم شالىپ ءبىر ساتكە ۇنسىزدىك تانىتتىم... ويپىر-اي, كوپ وتپەي «كورىم كوزىمدى» تەلەديداردان كورىپ كوزايىم بولدىم.
كەلۋشىلەر دە كوبەيدى, قۇرقول ەمەس, كورىمدىكتەرى كوڭىل جۇباتادى... جاسىرمايمىن, كەلگەن كىرىستەن اجەپتاۋىر قوڭ دا قوردالانىپ قالىپتى.
ءبىر بيزنەسمەن تابالدىرىق اتتاعاننان اقشا شاشىپ, بالام جاتقان بەسىكتى ءبىر بۋماسىمەن «بۋلاپ» كەتە بارعانىن ايتساڭشى.
تاعى بىرەۋى ارنايى كەلىپتى, بالامدى قۇشاعىنا الىپ تەلەديدارعا تەبىرەنە سويلەپ, بايعازىم بولسىن دەپ كەتەرىندە جەڭىل كولىكتىڭ كىلتىن ءسابيدىڭ موينىنا ءىلىپ كەتكەنى.
قۇداي وڭداپ استانادان دا وكىل كەلىپ, «ەلىمىزدىڭ اتىن ايداي الەمگە الىپ شىققان ءسابيدىڭ اتا-اناسىنا دەگەن قۇرمەتىمىز مىناۋ» دەپ وبلىس ورتالىعىنان تيەسىلى پاتەردىڭ قۇجاتتارىن بەسىكتەگى بالامىزدىڭ ۇستىنە تاستاپ, پاتەر كىلتىن سالتاناتتى تۇردە وزىمە تابىستادى.
...زىمىراعان ۋاقىت-اي, ءوستىپ ءجۇرىپ جىل دا وتە شىعىپتى. نەسىن ايتايىن, كەلىپ كەتكەن ەل-جۇرتتان اينالماسپىسىڭ... وسىندايدا وزىمە-ءوزىم «اتىڭ شىقپاسا جەر ورتە» دەپ مىسقىلداپ, بۇيىرعان بالدىرعانىما تاۋبە دەپ ءجۇرىپ, ءبىر كۇنى «تاعى دا پەرزەنتتى بولسام قايتەدى؟..» دەپ وي ءتۇيىپ, ونى ساناما ساپ سارالاي كەلىپ: «بىزدە عوي پوليگون قۇرىعالى قاشان... نە دە بولسا كۇنى بۇگىندەرى اتومىن سىناۋدان الدىنا جان سالماي وتىرعان انا اتى شۋلى پالەكەت مەملەكەتكە بارىپ تۇراقتاپ, سوندا ءجۇرىپ قۇرساق كوتەرىپ قايتسام» دەگەن دەلق ۇلى ويىمدى قورقا-قورقا كۇيەۋىمە سىزدىقتاتا جەتكىزىپ ەدىم, «دۇرىسى سول! وسىنى ويلاعانىما دا ون ايدىڭ ءجۇزى بولدى. ويىمىز ءبىر جەردەن شىقتى, كەتتىك قاتىن!» دەپ, ءجۇزى جايدارى, جانارى جادىراڭقى, اشەيىندەگى تۇتىقپاسىنىڭ بەلگىسى دە جوق وتىرعان ورنىنان اتىپ تۇرعانى...
بەرىك سادىر
