بۇعان دەيىن مەن ەلىمىزدەگى ەڭ دارەجەلى «اتاق» بولاتىنمىن... ە, ءيا, ەڭبەگى سىڭگەن, ماڭداي تەرى توگىلگەن ازاماتتارعا بەرىلەتىن وكىمەتتىڭ ەڭ جوعارى ناگرادالارىنىڭ بىرەگەيى ەدىم. بىرەگەيى دەپ وتىرعانىم, اناداي ەڭ مىقتى, مىعىمى بولماسام دا مەنىڭ دە ءوز دارەجەم بار, كوپشىلىك, اسىرەسە ادەبيەتى بار, مادەنيەتى بار ونەر سالاسىنىڭ ورەلى اتاق-دارەجەسىمىن.
العاش اتىم بەلگىلەنىپ, جارىق جۇلدىزداي جارق ەتىپ ەلدىڭ ماڭدايالدى ازاماتتارىنىڭ ومىراۋىنا قادالعانىمداعى ماقتانىش سەزىمىمدى جاسىرا المايمىن. ويحوي, ول ازاماتتى كىلەڭ سەن تۇر مەن اتايىندار قۇتتىقتاپ, ومىراۋدا تۇرعان قالپىمدا ايالى الاقاندارىمەن سيپاپ «قۇتتى بولسىن» دەگەندەرىندەگى ءساتتى ءالى ۇمىتا المايمىن.
باسىندا جىلىنا ەكى-ءۇش ەرەن جۇيرىككە عانا بۇيىرىپ, مارتەبەم تاسىعان. مەن بۇيىرار جىلدىڭ مارتەبەلى مەرەكەسىن تاعاتسىزدانا كۇتەتىنمىن.
ويحوي, كوپ وتپەي ماعان دەگەن ۇمتىلىس ارتىپ, جىلىنا ەكى-ءۇش مارتە ماراپاتتالاتىن دارەجەگە جەتىپ, ءبىر بەرىلگەندە وننان اسا پەندەنىڭ ومىراۋىنا تاعىلاتىن بولدىم...
نە كەرەك, مىنە, باس-اياعى بەس-التى جىلدا مەن كىمگە بۇيىرمادىم دەسەڭشى... كىم كورىنگەنگە بارىپ ابىرويىم ازدى, بەدەل-قاسيەت قۇلدىرادى...
ويپىر-اي, ونەرگە ون قايناسا دا سورپاسى قوسىلمايتىن ومىراۋىنا تاققاندا ءجۇزىم جىعىلىپ, ەل-جۇرتقا تىكە قاراۋدان قالىپ, ءجۇنجىپ ءبىتتىم... ال انا ءبىر ساحناعا كەشە عانا شىققان تارسىل-تايراڭ بوزوكپەنىڭ مەنى ومىراۋىنا تاققانداعى كىرەرگە تەسىك قالماعان قالپىمدى كورسەڭ... مىنا ءبىر اۋزىنان ءبوزى تۇسكەن سايقىمازاقتىڭ قورلاعانىن كىمگە ايتىپ كور-جەر بولامىن...
ال اقشانىڭ اشپاس قۇلپى جوق ەكەنىنىڭ ءوز باسىم كۋاسى بولدىم. سول بەيباق مەنى قانشاعا ساتىپ العانىن ايتىپ, قىرلى ۇرەمكەگە ماتىرىپ, سۋسىنىن ءسىمىرىپ بارىپ سۋىرىپ الىپ قايتا ومىراۋىنا تاققانداعى قورلىقتى دۇشپانىڭنىڭ باسىنا بەرمەسىن...
قۇداي كوز جاسىمدى كورگەن بولۋى كەرەك, ايىم وڭىنان تۋىپ, بۇگىن مەنى الماستىرعان, مەنەن دارەجەسى جوعارى اتاق بەلگىلەنگەن قۋانىشتى حاباردى ەستىپ ولگەنىم تىرىلگەندەي بولدى... قۋانعانىمنان كەلەسىلەرگە بەرىلەتىن جەردە جاتقان جەرىمنەن اتىپ تۇرىپ ەڭ العاشقى بولىپ الگى سابازدى «شىن نيەتىممەن» قۇتتىقتاپ, ومىراۋىما باسىپ ساتتىلىك تىلەدىم...
بەرىك سادىر
