«سەن نەتكەن باقىتتى ەدىڭ كەلەر ۇرپاق, قارايمىن كەلبەتىڭە مەن تاڭىرقاپ» دەپ, داۋىلپاز اقىن قاسىم امانجولوۆ ايتقانداي, بولاشاقتىڭ باياندى بولۋى مەن ۇرپاعىمىزدىڭ امان-ەسەن ءومىر كەشۋىنىڭ كەپىلى – تىنىشتىق پەن بەيبىتشىلىكتە ءھام بەرەكە مەن بىرلىكتە. ۇلكەن قالامگەر ءابىش كەكىلباەۆ: «باعالاي بىلمەگەنگە باق قونبايدى, قۋانا بىلمەگەنگە قۇت قونبايدى, بارىمىزدى باعالاي بىلەيىك, جوعىمىزدى تۇگەندەۋگە كىرىسەيىك, اعايىن. تاۋەلسىزدىگىمىزدى باياندى ەتۋ ءۇشىن تاۋبەمىزدەن جاڭىلمايىق, تاۋەكەلىمىزدەن تايىنبايىق!» دەگەن ەكەن. قانداي كەرەمەت ءسوز!
راسىندا باعىن باعالاي بىلمەگەننىڭ سورى الدا. ەرتەرەكتە ءومىر سۇرگەن اتاقتى قابليسا جىراۋدان بىزگە: « – باق, قايدا باراسىڭ؟ – ەلىمەن بولعان بىرلىگى, تاعات, عيبادات تىرلىگى, ۇيىمشىل ەلگە بارامىن» دەپ كەلەتىن اسا قۇندى ءتامسىل جەتكەن. سول سياقتى, ءاز-تاۋكەنىڭ زامانىندا ءومىر سۇرگەن دالا دانىشپانى انەت بابادان باتا الۋعا كەلگەن جاس بالا تولە: «بابا, بىرلىكتىڭ بەلگىسى قانداي؟» دەپ سۇرايدى. قارت بي جاۋاپ ايتپاس بۇرىن اۋەلى ءبىر بۋما شىبىق الدىرىپ, «بالام, مىنانى سىندىر؟» دەيدى. تولە جورگەمدەپ بۋىلعان بۋما شىبىقتى سىندىرا المايدى. سودان قارت بابا شىبىقتاردى بۋمادان سۋىرىپ, تولەنىڭ قولىنا ءبىر-بىرلەپ ۇستادى دا «ال, ەندى سىندىر!» دەيدى. تولە تۇگەل سىندىرادى. انەت بابا:
– بۇدان نە ءتۇسىندىڭ, بالام؟ – دەيدى. سوندا تولە بالا:
– بىرلىگى بەكەم جۇرتتى جاۋ المايدى, دەگەنىڭىز عوي.
– بارەكەلدى, ۇلىم ەل بيلەۋ ءۇشىن الدىمەن ەلدى اۋىزبىرلىككە, ىنتىماققا شاقىرا ءبىل. «باق قايدا باراسىڭ, ىنتىماققا بارامىن» دەگەننىڭ ءمانىسى وسى, – دەپتى انەت بابا.
بىرلىك ماسەلەسىندە اباي اتامىزدىڭ دا ەرەكشە پايىمى بار. التىنشى قاراسوزىندە: «ونەر الدى – بىرلىك, ىرىس الدى – تىرلىك» دەگەندى كولدەنەڭ ۇستاي وتىرىپ, «بىرلىك – اقىلعا بىرلىك, مالعا بىرلىك ەمەس. بىرلىك مالعا ساتىلسا, انتۇرعاندىقتىڭ باسى وسى» دەيدى. اباي اتامىز ايتىپ وتىرعان بۇل تۇسىنىكتى تاپسىرلەسەك, اقىلعا باعىنباعان بىرلىكتى ءناپسى بيلەپ الادى.
اقىرىندا بىرلىگىن ءناپسى قالاۋىنا ايىرباستاعان قاۋىم – جامان مەن جاقسىنى, زياندى مەن زيانسىزدى اجىراتا المايدى. ناتيجەسىندە, ءبۇتىن قوعام ب ۇلىنەدى. وسىنداي الماعايىپ وقيعا تۋعان جاعدايدا, حالىق اق پەن قارانى اجىراتىپ تۇسىنسە – پايداسى وزىنە, ەگەر دە اجىراتا الماسا, پايداسى جاۋىنا. بەرەكەسىزدىك نەمەسە ب ۇلىككە قۇمارتۋشىلاردىڭ دەنى – جۇيە وزگەرسە, باقىتقا كەنەلەمىز دەپ ارماندايدى. تۇك تە ولاي ەمەس.
جالپى ب ۇلىكتىڭ تامىر جايا باستاعانىن اڭعارۋ ادامداردىڭ سۇڭعىلالىعى مەن اڭعارىمپازدىعىنا بايلانىستى. ابايدىڭ سوزىمەن ايتقاندا, «جۇرەك كوزى» بارلار ەرتەرەك اڭعارا الادى. ياعني ب ۇلىك تۇمان باسقان بيىك تاۋ سياقتى, ونى كورمەي قالۋىڭىز ابدەن مۇمكىن. بۇل ماسەلە جايلى ۇلكەن عالىمدار «ب ۇلىك اقيقات پەن جالعاندى ايىرا المايتىن ادامدارعا كەلەدى» دەيدى.
ءسويتىپ, ادامدار اسىعىستىق تانىتىپ, كۇماندى باستامالارعا ەرىپ كەتەدى دە, تىنىشتىقتان ايىرىلادى. ادام اياعىنا نىق تۇرىپ, اسىعىستىق تانىتپاسا جانە كۇمانسىز دۇرىس شەشىمدەر قابىلداسا, سول قوعام, سول ورتا, سول قاۋىم, سول مەملەكەت ناعىز جەتىستىككە جەتەدى.
اباي اتامىز 14-ءشى قاراسوزىندە: «وسى جۇرتتىڭ كوبىنىڭ ايتىپ جۇرگەن مىقتى جىگىت, ەر جىگىت, پىسىق جىگىت دەپ ات قويىپ جۇرگەن كىسىلەرىنىڭ ءبارى – پالەگە, جامانشىلىققا ەلىرتپەك ءۇشىن, ءبىرىن-ءبىرى «ايدا, باتىرلاپ!» قىزدىرىپ الادى دا, ارتىن ويلاتپاي, ازعىراتۇعىن ءىسى» دەپتى. بابامىزدىڭ وسى پايىمىن قازىرگى كۇن احۋالىنا قاراي تاپسىرلەسەك, الەۋمەتتىك جەلىلەردەگى «تيسە تەرەككە, تيمەسە بۇتاققا» باعىتتالعان ايقاي-سۇرەڭ, بۇگىنگى ومىرىنە رازى-قوش ەمەس اسىرە «باتىرلار» ارەكەتى ءسوز جوق «ايدا, باتىرلاتۋلار». باسقا ەشتەڭە ەمەس. ءسويتىپ, ايدا باتىرلاتامىز دەپ ءجۇرىپ «جامانشىلىققا ءبىر ەلىگىپ كەتكەن سوڭ, بويىن جيىپ الىپ كەتەرلىك قايرات قازاقتا كەم بولادى» (اباي).
ءسوزىمىزدى تۇيىندەپ ايتار بولساق, بەرەكەسىزدىك, ب ۇلىك ەشقاشان جاقسىلىققا اپارمايدى. اتاقتى ايتەكە ءبيدىڭ ء«بىز ءۇش ءجۇزدىڭ بالاسى, كەرىسپەيىك, كەلىسەيىك, ەگەر كەرىسەر بولساق, وندا بىزگە حاندىق تۇگىل, وندىق تا بۇيىرمايدى» دەگەنى سياقتى الاش بالاسى اقىلعا كەلگەنى ءجون.
