تاعزىم

ءتاڭىر ماعان... تاعدىر بەردى, وت بەردى, سول وتپەنەن جالىن-سەزىم كوككە ءوردى; سول وتپەنەن ولەڭ جازدىم ورتەنىپ, جىرعا قوسىپ قارادالا, بوكتەردى.   كوزدە تۇنىپ وزەن مەن كول, قىر, باعىم, جۇرەگىمدى تەربەدى ءبىر نۇرلى اعىن; سول وتپەنەن تاڭىرتاۋعا ءتاۋ ەتىپ, الاتاۋدى, الماتىمدى جىرلادىم. اياۋلىمنىڭ ۇستاپ العاش بىلەگىن, سول وتپەنەن كۇيدىم, جاندىم, تۇلەدىم; جىرعا قوسىپ بۇتىندىگىن قازاقتىڭ, ۇل-قىزىمنىڭ اماندىعىن تىلەدىم.   كوك پەن جەردىڭ شەرتىپ, تەربەپ كۇيىن مىڭ, التاي مەنەن اق ەرتىسكە قۇيىلدىم; سول وتپەنەن اق جايىققا شومىلىپ, كارى سەيحۇن... قاراتاۋعا سىيىندىم...   عاسىرلاردى ويشا كەزىپ مەن وتكەن, بابالاردى تۇگەندەدىم سول وتپەن. سول وتپەنەن سارىارقانى ايقارىپ, اتىراۋدى ءسۇيدىم كەلىپ جەل وپكەن.   سول وتپەنەن ەرەۋىلگە تاس ءۇيدىم, سول وت بولىپ تامىرىمدا تاسيدى ءۇن. ۇلىتاۋدى... كەزىپ ءۇنسىز كوكشەنى, سول وتپەنەن تۇركىستانعا باس ءيدىم.   جۇرەگىمدە – ءبىر ءتاتتى مۇڭ, كەرمەك ءۇن, سول وتپەنەن بوز دالانى تەربەدىم; سول وتپەنەن جىرعا قوستىم ىلەنى, شارىن مەنەن شەرقالانىڭ ورنەگىن. بار قازاققا تارتۋ ەتكەن ءسوز باسىن ەلەستەتسەم... قالاي قانىم قوزباسىن؟! ۇلى ابايعا, شىڭعىستاۋعا ورالىپ, ءسۇرتتىم جىرمەن تامشالىنىڭ كوز جاسىن.   مايقى بيدەن جەتكەن امان ءسوز بار-دى, تۇركىلەردەن قالعان امان كوز بار-دى... الاشىمنىڭ اتا جۇرتى كەۋدەمدە سول وتپەنەن قۇلپىرىپ سان قوزعالدى.   قارقىنىمەن جالت قاراتار جۇرتىمدى, سىلكىندىردى قاقىراتىپ جىر ءتۇندى. يا, جاساعان! ماڭگى ەتە گور ەلىمدى, سول وتپەنەن كوكىرەگىم جىرتىلدى.   سول وتپەنەن قولدى جايىپ ورىمە, ساۋلىق تىلەپ استاناداي تورىمە; تاڭىرىمە... تاعدىرىما باس ءيدىم, تاعزىم ەتتىم ۇلى قازاق جەرىنە! نۇرلان ورازالين, قازاقستان رەسپۋبليكاسى مەملەكەتتىك سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى.