ءوزىڭ ءبىل
اۋىل اتى – توگىلدىر
وعان ءسۇيىپ قارايسىڭ با,
ك ۇلىپ قارايسىڭ با,
اياپ قارايسىڭ با,
جاي-اق قارايسىڭ با,
ءوزىڭ ءبىل!
ويتكەنى, ءبارى كەش,
وسى اۋىلدان,
كوشىپ كەتكەندەردىڭ ءوزى,
ۇزاق سونار كوش...
بۇرىن بۇل ەلدىڭ كلۋبىنان,
ءان توگىلىپ تۇراتىن.
قوتانعا كىرگەننەن-اق,
كۇتىمى كورىنىپ تۇراتىن.
ال, قازىر اڭعال-ساڭعال,
مەيلى, توسىل,
مەيلى, تاڭ قال,
ءبارىبىر كۇيى كەتكەن.
ياعني, تۇبىنە,
«پريحۆاتيزاتسيا» دەگەن جەتكەن.
سودان بەرى,
«جەبىر» اتتى فيرمانىڭ,
يەلىگىندە.
ايت-ايتپا,
باسىنا توقپاق تيەدى كۇندە.
قايدا قۇرمەت, قايدا ىزەت,
القاپقا دەيىن كۇزەت؟!.
وتكەن كۇزدە ءتاپي شال,
ات ارباسىمەن وتىنعا كەتەدى,
ال, وعان جول ەگىنمەن وتەدى.
سوعان قارتتى كىرگىزبەگەن,
اتا-بابا جەرىمەن جۇرگىزبەگەن.
كىم بۇعان ءتوزسىن,
ءوزىڭدى-ءوزىڭ قورعاي الماساڭ,
ەزسىڭ.
مىناۋ دا سونى سەزسىن, –
دەپ قامشىمەن ىزالى قارت,
سالىپ قالادى.
اناۋ نوكداۋن الىپ قالادى...
سودان مىلتىعىن تاقاپ:
–شۇرىپپەنى باسامىن,
قانىڭدى سۋداي شاشامىن.
قازىردەن باستاپ قۇريسىڭ,
ادام ەمەس, تىريسىڭ, –
دەپ قۇزعىنشا شۇيىلەدى.
شال بايعۇس, يمانىن ۇيىرەدى...
تەررورعا ۇقساس پوشىمى,
اۋ, قالاي تۇسىنەمىز وسىنى؟!.
* * *
اۋىل اتى – توگىلدىر,
سول باياعى «جەبىر» ءدۇر.
التىن بەسىك ەلمەنەن,
وسىلاي دا بولىپ ءجۇر.
نە ويلاپ, نە قوياسىڭ,
وقىرمانىم, ءوزىڭ ءبىل!..
قايىرباي تورەعوجا
كوكشەتاۋ
