قوعام • 23 شىلدە، 2021

الاسارعان ارمان

76 رەت كورسەتىلدى

اۋىلدان اناسى دايىنداپ جىبەرەتىن قۇرت-مايدى تابىس كوزىنە اينالدىرىپ، از ناپاقامەن ەكى ءۇيلى جاندى باعىپ جۇرگەن وتىزدىڭ ىشىندەگى كەلىنشەك تىر­شىلىك تاۋقىمەتى جاسىتقان داۋسىمەن وتكەن ءومىرى مەن بولاشاقتا بولۋى ىقتيمال قورقىنىشى تۋرالى ايتىپ وتىر.

سەزىنە المايتىن بولۋى كەرەك، وسى شاق­تاعى ءومىرى تۋرالى مۇلدە ايتپايدى. كەنەت «شىركى-ءى-ءى-ءىن-ن» دەدى الىس اسپانعا كوزىن قا­داپ. – «شىركىن، اۋىلدان كەلەتىن قىمىزدى باتىر اتانىڭ باسىندا وتىرىپ ساتسام عوي». وسىنى ايتقاندا وتىزداعى كەلىنشەكتىڭ جانارىنان وت كورىنىپ، ارمانىنىڭ ۇيىعىنا باتقانداي، الدە تابان استىندا كول-كوسىر تابىسقا كەنەلگەندەي، وتتىڭ تابى بىرتە-بىرتە جۇقا جۇزىنە جايىلىپ، جىلى شۋاق ەسىپ قويا بەردى. «باتىر اتا» دەگەنى تۇسىنىكتى، الماتىداعى الىمساقتان تاشكەنتسكي اتالعان ۇزىن كوشەنىڭ بويىنداعى كەسەنەدە جاتقان رايىمبەك باتىردى بۇل اۋىلدىڭ ادەپتى كەلىندەرى تۋرالاپ اتاي المايدى. باتىردىڭ اتىن تىكە ايتۋدان تايساقتاپ تۇراتىن ۇلكەن ەنەلەرىنىڭ ەسكى ادەبىمەن تەرگەپ ايتقان ءتۇرى قۇرمەت تۋدىرعانىمەن، ونىڭ قىمىزعا قانداي قاتىسى بارىن اڭداي الماي، اڭتارىلىپ بەتىنە قارادىم. «كۇن سايىن كەسەنەگە زيارات ەتىپ كەلەتىن كىسى كوپ قوي، قىمىز دا قىمبات تۇرادى، تابىس تا مول»...

كۇنى كەشە كانن فەستيۆالىن دۇركىرەتىپ، جۇلدەمەن ورالعان سەرگەي دۆورتسەۆويدىڭ «ايكاسىنداعى» باس كەيىپكەردىڭ ارمانىنا نازار اۋداردىق پا؟ قىرعىز ەلىنەن كەلىپ نان تاۋىپ جۇرگەن ميگرانت قىزدىڭ بار ارمانى – مەيرامحانانىڭ مەنەدجەرى بولۋ. وتباسى، وقۋ، پاتەر، كولىك  ەمەس، مەيرامحانا مەنەدجەرى بولىپ، ماسكەۋدە تابان تىرەپ قالسا بولدى، بۇدان باقىتتى ادام بولماس. قاراپ تۇرساڭ، قاراپايىم تىلەك،  قالىپتى وي، بىراق سونشالىقتى قورقىنىشتى.

ارينە ادامدار اقىل-وي، ءبىلىم، كۇش جاعىنان بىردەي ەمەس، ەندەشە ساتتىلىك تە ءبارىنىڭ بەتىنە ك ۇلىپ قارامايدى. ۇل­كەندەردىڭ «وسكەندە كىم بولاسىڭ؟» دەگەن سۇراعىنا قيالىندا شەك بولمايتىن كىشكەنتاي ويىن بالالارىنىڭ ءوزى ارمانىن ءبىر-بىرىنەن اسىرا ايتىپ، اسقاقتىعىمەن دارالايتىن. وندايدا وڭ-سولىن تانىماعان بالدىرعان شاماسىن، قابىلەتىن، مۇمكىندىگىن بىلمەسە دە «دارىگەر بولامىن»، «مارسقا با­رامىن»، «ايعا ۇشامىن»، «پرەزيدەنت بولامىن» دەپ قاراپايىم سۇراققا قا­تىرىپ تۇرىپ جاۋاپ بەرىپ جاتاتىن. قىل­دان دا جىڭىشكە ادام ومىرىندەگى ەڭ اياۋ­لى نارسەنىڭ ءبىرى وسى ارمان ەدى. قۇرعاق بولسا دا، بويعا كۇش قۇياتىن. كىشكەنتاي با­لانىڭ وزىندە ۇلكەن ارمان بولاتىن. ونىسى ويىنان، بويىنان دا بيىك بولىپ، ءوز الەمىنىڭ ىشىندە ەركىن ءجۇزىپ، قاس پەن كوزدىڭ اراسىندا ءجۇز مىقتىنىڭ ءومىرىن ءسۇرىپ تاستاۋ تۇككە تۇرمايتىن ەدى. قيالىندا ءوزىن ۇلىق سەزىنىپ ءجۇرىپ، شىنىندا دا ۇلى ادامعا اينالعانداردىڭ دا مىڭداعان مىسالى بەلگىلى. سويتكەن ارماننىڭ اسقاقتىعىنان ايىرىلىپ، الاسارىپ، ايانىشتى كۇيگە تۇسكەنى ءۇشىن وسىنى ايتىپ تۇرعان ادامدارعا جانىم اشۋدىڭ ورنىنا، جەك كورۋ سەزىمى وياندى. وسى سەزىمنىڭ بۇرق ەتىپ باس كوتەرگەنى ءۇشىن ءوزىمدى اياۋسىز جەرلەدىم دە، بىراق پەندە بالاسىنىڭ ىشىندە ەشكىمنەن اقى سۇراماي، ەڭ جىڭىشكە ءۇمىتىن ولتىرمەي، ءوزىن ءوزى الديلەپ، وزىمەن-ءوزى مازداپ تىنىش جاتسا دا، سىرتقى الەممەن جالعاپ تۇرعان كيەسى ولگەندەي، وگەي وي يەكتەپ، ەش اقتاي المادىم.

قۇدىق ءتۇبىن جايلاپ، تاس توبەسىندەگى توستاعانداي كوزىمەن توبەگە قاراپ جاتىپ، اياداي اسپاندى كورىپ، ودان اسقان جەر ءجانناتى بار دەپ بىلمەگەن قۇرباقانىڭ وقيعاسى ويعا ورالدى. القىمى بۇلكىلدەپ، سەكەكتەپ ءجۇرىپ، قۇدىقتىڭ ەرنەۋىنە شى­عىپ، ەن دالانى كورىپ، ەسى شىققان باقا تالىپ قالماي ما؟ كىشكەنتاي ادامداردىڭ كىشىرەيىپ كەتكەن ارمانى ونسىز دا تار دۇنيەنى قۋسىرىپ جىبەرگەندەي، كوڭىل قوڭىلتاقسىدى.

وسىلاي ويلايسىڭ-اۋ، بىراق تىرشىلىك تاۋقىمەتىن تارتىپ جۇرسە دە، ادالداپ نانىن تاۋىپ جۇرگەن ادامدى ارمانى ءۇشىن جازعىرۋ دا قاتەلىك بولار. ماماندىعى جوق بولسا دا، مەيلى قىمىزىن قايدا اپارىپ ساتسا دا، مەملەكەتتىڭ موينىنا ماسىل بولماي، ءوزىن ماتەريالدىق جاعىنان قامتاماسىز ەتىپ جۇرگەن ادامنىڭ ماڭدايىنان سيپاعىڭ دا كەلەدى. «كەدەيدى كەدەي دەمەڭىز، ول ماڭگى ولاي وتپەيدى. بايلاردى باي عوي دەمەڭىز، وعان دا ءبىر زات جەتپەيدى». اقيقاتتىڭ اۋىلىمەن قوڭسى قونباسىن بىلگەن سوڭ، ەشۋاقىتتا ورىندالماس ارماندى ويلاپ باس قاتىرماۋدى وعان دا ءومىردىڭ ۇيرەتكەنى انىق. اقىرى اقتاۋعا تۋرا كەلدى: «ول قالاي بولعاندا دا، كىشكەنتاي ارمانىمەن ۇلكەن ماقساتىنا قادام باسىپ بارا جاتىر»...

 

سوڭعى جاڭالىقتار

قانشا ادام ۆاكتسينا سالدىردى؟

كوروناۆيرۋس • بۇگىن، 09:16

ۇقساس جاڭالىقتار