قالادا اۋىلدىڭ سۇتىنە دەگەن سۇرانىس زور. سارىمايدىڭ ءبىر كيلوگرامىن 2500 تەڭگەدەن ساتىپ الىپ جۇرگەن ءبىز اۋىلداعى پىسىق ايەلدەردىڭ تۇراقتى تۇتىنۋشىسى ەكەنىمىزدى جاسىرىپ قايتەيىك. الا سيىردىڭ اق سۇتىمەن وتباسىن اسىراپ وتىرعان نازىك جاندار بارشىلىق. «اققا بەرەكە بەرسىن!» دەگەن تىلەك وسىندايدا ايتىلاتىن شىعار.
ال اۋىلدا وتىرىپ اۋزى اققا جارىمايتىنداردى قايتەرسىڭ. ت ۇلىكتىڭ جوقتىعىنان ەمەس, جالقاۋلىعىنان وسىرمەي, كورشى ايەلدەن ماي ساتىپ الىپ وتىرعاندار دا بار ەكەن. بۇل جايلى ءجيى ەستىسەم دە, اسا سەنە قويماۋشى ەدىم. ىسساپارمەن اۋىل-ايماقتا ارالاعاندا كوزىم جەتتى. ءار اۋداندا اۋىلدىق وكرۋگتىڭ اكىمدەرى جەرگىلىكتى حالىقتىڭ ءال-اۋقاتىمەن تانىستىرىپ وتىرىپ, سيىر ۇستامايتىنداردىڭ جانە ساۋماي, بۇزاۋىنا ەمىزەتىندەردىڭ قاراسى قالىڭداعانىن ايتىپ ءجۇر. «ساۋىپ ىشسەڭ – مىڭ كۇندىك, سويىپ جەسەڭ ءبىر كۇندىك بولاتىن سيىردى نەگە ۇستامايدى؟» – دەپ سۇراسام: «ەرىنشەكتىكتىڭ سالدارى عوي. ءسۇتتى دە, ناندى دا دۇكەننەن ساتىپ الادى. مالدى تەك ەتكە وتكىزۋ ءۇشىن ۇستايتىندار كوبەيدى», دەيدى. ءبىر جىلدارى جامبىل اۋدانىنداعى اۋىلداردىڭ ءبىرىنىڭ جولىن قار الىپ قالعاندا تۇرعىندار نانعا زارىققان ەكەن. سەبەبى كورشى اۋىلعا بارىپ, نان ساتىپ الىپ جۇرگەن ولاردىڭ ۇيلەرىندە ۇن دا بولماعان.
باستاۋىش سىنىپقا ساباق بەرەتىن اپكەم: «ناندى قايدان الامىز؟» – دەگەن سۇراعىنا وقۋشىلارى: «ناۋبايحانادان ساتىپ الامىز», دەپ جاۋاپ بەرگەننەن كەيىن قۇمىراعا بيداي ءوسىرىپ ەدى. ونداعى ماقساتى – وقۋشىلارعا نان ءپىسىرۋ ءۇشىن الدىمەن بيداي ەگۋ كەرەك ەكەنىن كورسەتۋ-تۇعىن. بارلىق تاماق ۇيگە دايىن كۇيىندە كەلگەندىكتەن, بالا ءسۇت سيىردىڭ, نان بيدايدىڭ ءونىمى ەكەنىن قايدان ءبىلسىن. كورگەنى – دۇكەننىڭ ءسۇتى, ناۋبايحانا نانى.
وتكەن جولى سول اپكەم ايتادى: «قازىرگى بالالارعا ارا, بالتا, بالعا سياقتى قۇرالداردى ايتۋدىڭ قاجەتى جوق سياقتى. ساباقتا ۇستىنە وتىن قويىپ كەسەتىن قۇرىلعىنى كورسەتىپ: «بۇل نە؟» دەسەم ەشكىم بىلمەيدى. «وتىندى وسىنىڭ ۇستىنە سالىپ, ارامەن كەسەدى», دەسەم: «ونىڭ قاجەتى قانشا, دايىن وتىندى ساتىپ الامىز عوي», دەپ جاۋاپ بەردى», دەيدى. ويلاپ وتىرسام, ادامدى ەڭبەككە باۋليتىن قاراپايىم ۇيدەگى جۇمىستى دا اتقارمايدى ەكەنبىز.
كوكتەمدە قۇسقا جۇمىرتقا باستىراتىندار قاتارى دا سيرەگەن. ويتكەنى ينكۋباتوردان شىققان بالاپانداردى ساتىپ الاتىن بولدىق. جازدىڭ ورتاسىندا اقشاسىن تولەپ, ءشوپ, وتىن تۇسىرەمىز. پىسىق ايەلدەر ماي-قايماق, جيدەك ساتىپ تابىس تاپسا, جالقاۋلارى ساتىپ الىپ, شىعىندانىپ جاتىر.
ەرلان ەسىمدى ۇيلەنبەي جۇرگەن دوسىم بار. وعان تۋىس-تۋعانى, دوس-جاراندارى: «نەگە ۇيلەنبەيسىڭ؟» دەسە: «سيىر ساۋ بىلەتىن قىز ىزدەپ ءجۇرمىن», دەپ ازىلدەيدى. بۇل ءازىلدىڭ دە استارىندا شىندىق جاتىر. بۇگىن دە اكەسىنە قاراپ – ۇل, اناسىنا قاراپ قىز ءوسىپ كەلەدى. ال تالاي اتا-انانىڭ بالاسىنا كورسەتىپ جاتقان «ونەگەسى» – اقساۋساقتىق.
بازاردا ءبىر تۇرىكتەن تون ساتىپ الىپ تۇرعانىمدا ول: «كەزىندە تەرى يلەۋدى قازاق باۋىرلارىمىزدان ۇيرەنىپ ەدىك. ەندى سىزدەرگە سونى قايتا ۇيرەتىپ جاتىرمىز», دەپ قالجىڭداپ ەدى. قالجىڭ بولسا دا استارىندا اششى شىندىق جاتىر, مويىنداماسقا امال جوق. ەندەشە, بىلگەنىمىزدى ۇمىتقاننان گورى, بىلمەگەنىمىزدى ۇيرەنىپ, ىرىسىمىزدى ەسەلەمەيمىز بە؟
ارايلىم بەيسەنباەۆا,
جۋرناليست
سولتۇستىك قازاقستان وبلىسى
