ەل-جۇرتىمىزعا قايعىرىپ كوڭىل ايتا وتىرىپ, سابىرلىققا شاقىرامىز.
جىل سايىن الماتى ماڭىنداعى جاڭالىق قورىمىنا بارىپ, 1937-1938 جىلدارى ساياسي قۋعىن-سۇرگىنگە ۇشىراعان ساكەن, ءىلياس, بەيىمبەتتەي تۇلعالارىمىزعا تاعزىم ەتىپ, قۇران وقىپ, ازا تۇتىپ قايتاتىن ەدىك. مىنا ازا تۇتۋ كۇنى دە سونىڭ جالعاسىنداي بولىپ تۇرعانى جانىمىزعا باتادى. باسپاسوزدە, الەۋمەتتىك جەلىلەردەگى جانتۇرشىگەرلىك قارالى حابارلاردى قاي-قايسىمىز بولساق تا بەي-جاي قابىلداي الماي وتىرعانىمىز انىق. امال قانشا. بىرنەشە جاقىنىنان ايىرىلىپ جاتقان شاڭىراقتار بار. اللا قايعىنىڭ ارتىنىڭ قايىرىن بەرسىن. بۇل حالقىمىز ءۇشىن قاسىرەتتى كۇن. سۋىت حابار كەلمەسە ەكەن دەگەن تىلەك بارشامىزعا ورتاق. ەلىمىز ءۇشىن ءاربىر ازاماتتىڭ ءومىرى قىمبات. سوندىقتان وزىمىزگە-ءوزىمىز بەكەم بولىپ, ىرگەمىزدى بەكىتىپ, كارانتين تالاپتارىن قاتاڭ ساقتاپ وتىرۋعا ءتيىسپىز. سانيتارلىق-گيگيەنالىق تالاپتاردى ساقتاعاننان باسقا امالىمىز قالمادى. ەل ۇكىمەتى دە قاراپ قالماي, قولدان كەلگەن شارالاردى ۇيىمداستىرۋدا. ازىرگە ناتيجەسى بولماي تۇر.
ءجۇرسىن ەرمان,
قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى
