ونەر • 27 ناۋرىز، 2020

ءبىز دە ءارتىس بولعانبىز...

277 رەتكورسەتىلدى

تەاتر – قىزىق الەم. ونەر قانداي كوركەم بولسا، ساحنا سىرتىنداعى سىر ودان دا اسەرلى، شىتىرمان. تەاتر ولكەسىنىڭ ەسكىرمەيتىن ەستەلىككە تولى شىمىلدىق سىرتىنداعى سونداي سان قىرلى سىرلارىنىڭ ءبىر پاراسىن كەزىندە ع.مۇسىرەپوۆ اتىنداعى اكادەميالىق بالالار مەن جاسوسپىرىمدەر تەاترىنىڭ بەلدى ءارتىسى بولعان، بۇگىندە ەلوردالىق جاستار تەاترىنىڭ كوركەمدىك جەتەكشىسى، رەجيسسەر، قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى نۇرقانات جاقىپبايدىڭ ءوز اۋزىنان حالىقارالىق تەاتر كۇنى قارساڭىندا ارنايى بارىپ جازىپ العان ەدىك. قالىڭ كورەرمەن ءۇشىن جۇمباققا تولى الەمنىڭ ءبىراز قۇپياسى تارقاتىلعان ەستەلىك-سىرلاسۋ سۇحباتى گازەتىمىزدىڭ وقىرماندارىن دا بەيجاي قالدىرمايدى دەپ سەنەمىز.

كىتاپ وقۋ و باستان ءحوببيىم ەدى. 9-سىنىپتا وقىپ جۇرگەنىمدە ءبىر قىزىق جاعداي بولدى. ال­ماتىنىڭ ورتالىق بازارىنان تسۋم-عا دەيىنگى كوشە بويىندا ۇزىننان ۇزاق كىتاپ ساتىلاتىن. تۇپ-تۋرا جايما بازار. قىسى-جازى بىردەي كىتاپ جارمەڭكەسى بولىپ جاتادى. الگى بازاردى سۇمدىق جاقسى كوردىم. ويتكەنى ىلعي سول جەردەن كىتاپ الامىن. قىستىڭ ءبىر كۇنى. بازار جا­عالاپ كەلە جاتىرمىن. كەلە جاتىپ، قالىڭدىعى ەكى ەلى بولاتىن كىتاپ كوزىمە وتتاي باسىلدى. بالا كۇنىمنەن تەك قانا قالىڭ كىتاپتاردى وقيتىنمىن. جۇقا كىتاپتاردى وزىمشە مەنسىنىڭكىرەي قويمايمىن. ىزدەگەنگە سۇراعان دەگەندەي، الگى قازىنا كوپ كى­تاپ­تىڭ ىشىنەن مەنمۇندالاپ تۇر. مۇقاباسىندا «تاۋ مەن دالا حيكاياسى» دەپ جازىلعان. سىرتىندا ايدىڭ سۋرەتى، ونىڭ بەر جاعىندا بيدايدىڭ ساباق­تارى بەينەلەنىپتى. ايەلدىڭ شاشى جايىلىپ كەتكەن، ايدىڭ ۇستىندە وتىر. وسى سۋرەت ماعان سون­داي ۇنادى، ءىشىن وقىپ كورۋگە ىنتىقتىم. كىتاپتىڭ بەتىنە ۇلكەن ارىپتەرمەن «شىڭعىس ايت­ماتوۆ» دەپ جازىلعان. بۇرىن ەستىمەگەن ەسىمىم. باعاسىن قاراسام، قىمبات ەكەن. وقۋشىنىڭ قالتاسىنا ساي ەمەس. اينالشىقتاپ الگى كىتاپتىڭ قاسىنان كەتە الماي قويدىم. كۇنى بويى سول ماڭايدى تورۋىلدادىم. اڭدىعانىم – الگى كىتاپ. «بىرەۋ ساتىپ الىپ كەتەر مە ەكەن» دەپ زارە-قۇتىم قالمادى. قاي­تا-قايتا كەلىپ قاراپ كەتەمىن. كە­لەمىن دە اشىپ، بىرنەشە بەتىن وقىپ الامىن. ەرتەڭىندە، ودان ارعى كۇنى تاعى كەلدىم. اقىرىندا كىتاپتى «ۇرلاپ السام با ەكەن؟» دەگەن ارام وي كەلدى. سول ويمەن كەلەسى كۇنى بازارعا تاعى كەلدىم. ادامدار اجەپتاۋىر جيىلىپ قال­عان. كىتاپتى قولىما الىپ، وقىعانسىپ پاراقتادىم. ەشكىم ءمان بەرە قويمادى. قولتىعىما قىسىپ بىلايىراق شىعىپ ەدىم، ماعان تاعى دا نازار اۋدارعان ەشكىم بولمادى. اركىم ءوز شارۋا­سىمەن اۋرە. بىلدىرتپەي كەتىپ قا­لۋعا تاپتىرمايتىن مۇمكىندىك. بىراق بۇرىن-سوڭدى ۇرلىق جاساپ كورمەگەن سوڭ قيىن بولادى ەكەن. كەتەيىن دەسەم، اياعىم قوزعالمايدى، قاتىپ قالعان. جۇرە السامشى... نە ىستەسەم بولادى؟ بۇل كىتاپتى الماسام، ۇيقىمنىڭ قاشارىن ءبىلىپ تۇرمىن. سودان نە دە بولسا تاۋەكەل دەپ، ال­عا جايلاپ جىلجىپ كورىپ ەدىم، ساتۋشى قارامادى. «الىپ كەل» دەسە، قايتىپ بەرەيىن دەپ تۇر­مىن. تىلەگىمدى تابيعات تا قولداعانداي، ءدال سول كەزدە قىلاۋلاپ قار جاۋا باستادى. قار جاۋعان سوڭ ەشكىمنىڭ ەشكىممەن جۇمىسى بولماي، ابىگەرگە ءتۇسىپ كەتەدى عوي. بازارداعىلاردىڭ ءبارى زاتتارىن اپىر-توپىر جيناستىرىپ جاتىر. مەن بولسام كوپشىلىكتىڭ ورتاسىنان اقىرىن جىلىستاي بەردىم. بايقاعان ەشكىم بولمادى. سوندا دا ارتىمنان بىرەۋ قا­راپ تۇرعان سەكىلدى، جيىرىلىپ العانمىن، دەم الا المايمىن. تەك ال­عا قاراي جۇگىرە باسىپ ءجۇرىپ كەلەمىن، ءجۇرىپ كەلەمىن. ءبىر كەزدە جۇرەگىمدى قولىما ۇستاعانداي بولىپ، جايلاپ ارتىما قاراسام، ءبىراز جەر ۇزاپ كەتىپپىن. بازار الىستا قاراۋىتادى. سودان ەكى وكپەمدى قولىما الىپ ۇيگە قا­راي جۇگىردىم كەلىپ. ءساتىن سال­عاندا مەنى ەشكىم بايقامادى. كەلدىم دە، كىتاپتى باس الماي وقىپ شىقتىم. مەن كۇتكەننەن دە قىزىق كىتاپ ەكەن. ىشىندەگى كەيىپكەرلەرىنىڭ بارلىعىن جاتتاپ الدىم. شىعارمانىڭ باۋ­راپ العانى سونشالىق، وزگە ءبىر الەمدە جۇرگەن سياقتىمىن. سودان كەيىن-اق قۋانسام دا، قايعىرسام دا الگى كىتاپتى اشىپ وقي باستايمىن، جاستىعىمنىڭ استىنا جاستانىپ جاتامىن. بۇل – مەنىڭ ومىرىمدەگى العاشقى جانە ەڭ سوڭعى ۇرلىعىم بولدى (كۇلدى).

 

* * *

بەلگىلى اكتريسا عازيزا ابدى­نابيەۆا – مەنىڭ كۋرستاسىم. ستۋ­دەنت كەزىندە ول وتە نازىك ءارى قورقاق ەدى. جاتاقحانادا مايا دەگەن قىز ەكەۋى ءبىر بولمەدە تۇراتىن. قوناققا ءجيى باراتىنبىز. كەيدە قارنىمىز شۇ­رىلداعاندا ادەيى تۋرا تاماق پىسكەن كەزدە ارنەنى سىلتاۋراتىپ كەتپەي قويامىز. قيپاقتاپ وتىرىپ الامىز. «كەت!» دەي قويماسىن بىلەمىز. ءبىر كۇنى ەكى قىز ەت اسىپ جاتىر ەكەن. بۇل حابار كەل­گەسىن تۇرامىز با؟ دەرەۋ ىسكە كى­رىستىك. قىرسىققاندا بىرەۋى – بولمەدە، ەكىنشىسى ەتتى قاراۋىلداپ، اس پىسىرەتىن بولمەدە ءجۇر. ءانۋار بورانباەۆ دوسىم قىلجاقباس ەدى. اس بولمەدەن جوعالعان تاماقتى جۇرت ءانۋاردان كورەتىن.

اڭدىپ جۇرگەنىن سەزىپ قوي­سا كەرەك، قىزدار دا كۇزەتتى كۇ­شەيتىپ، پەشتىڭ قاسىنان شىقپاي قويدى. ايتەۋىر ءبىر كەزدە ەكەۋى بولمەلەرىنە بۇرىلا بەرگەندە، ءانۋار ەتتى لىپ ەتكىزىپ ىدىسى­مەن قوسا الا جونەلدى. بۋى بۇر­قىراعان تاماقتى داستارقانعا قويىپ، ەندى جەۋگە ىڭعايلانا بەرگەنىمىز سول ەدى، ەسىك قاعىلدى. عازيزانىڭ داۋسى. «اش تا، اش!» دەپ دۇڭكىلدەتىپ جاتىر. ساس­قانىمىزدان ەتتى تاباعىمەن توسەكتىڭ استىنا تىعا سالىپ، ۇستىنە وتىرا كەتتىك.

– قايدا كاسترول؟ – دەپ كىرە ايعايدى سالدى عازيزا. ءبىز: «تۇك بىلمەيمىز»، دەپ بوي بەرمەيمىز. داۋلاسىپ توقتاماس پا ەدىك، توسەكتىڭ استىنان بۋى بۇرقىراعان ەتتىڭ ءيىسى تاناۋدى جارىپ بارا جاتىر. ال مويىنداماي كور؟!

 

* * *

تولەندى دەگەن كۋرستاسىمىز اۋىلدان قازى الىپ كەلدى. قازى بولعاندا دا كەرەمەت قازى. قىس كەزى ەدى. تولەندى ونى «كوكتەم شىققاندا جەيمىز» دەپ كوزىمىزدى قىزارتىپ، تەرەزەنىڭ تەمىرىنە ءىلىپ قويدى. اۋزىمىزدىڭ سۋى قۇرىپ، قارادىق تا قويدىق.

كوپتەن كۇتكەن كوكتەم دە شىق­تى. ءالى كۇتىپ ءجۇرمىز. تو­كەڭنىڭ ەت اسىپ بەرەتىن ءتۇرى جوق. ءبىر كۇنى قاراساق، قازىنىڭ مايى تامشىلاپ تۇر. باياعى تورسىقتاي قالپىنان كىشىرەيىپ، شوگىپ قالىپتى. اقىرى... بولماعان سوڭ ۇرلاۋعا كوشتىك. تولەندى ۇيىقتايتىن كەزدى كۇتىپ ءجۇرىپ، اقىرى ۇرلادىق. دەرەۋ قازانعا سالىپ، استىق. بالبىراپ تۇ­رىپ بابىندا ابدەن ءپىستى. «پورت­ۆەين-12» دەگەن شارابىمىز دا بار. ول كەزدە «پورتۆەين» ءىشۋ ەكىنىڭ ءبىرىنىڭ قولىنان كەلە بەرمەيتىن. ادەمىلەپ داستارقان جاسادىق. ماكارونىن سالىپ، «دايىن بولدى-اۋ» دەگەندە تو­لەندىنى شاقىردىق.

– توكە، كەلە قال، ازىن-اۋلاق داستارقان جايىپ ەدىك، ءدام تاتسىن دەپ شاقىردىق، – دەپ بايەك بولىپ ەرتىپ كەلدىك. تورگە وتىرعىزدىق. شاراپتان ءبىر رومكە قۇيىپ: «تاعامنىڭ الدىندا ءبىر الىپ قوي»، دەپ ىشكىزىپ جىبەردىك. «ال ەندى باتا جاسا» دەپ داستارقانعا قازىنى اكەلدىك. بەتىن اشىپ قالىپ ەدىك، توكەڭ تۇنەرىپ تۇردى دا قالدى. ءتۇرى وزگەرىپ سالا بەردى. قازىعا قاراپ سىلەيىپ ءالى وتىر. ءبىر كەزدە ستاقاندى الا سالىپ انۋارعا لاقتىرىپ ەدى، ول بۇعىپ قالدى دا، شىنى ىدىس قابىرعاعا ءتيىپ كۇل-پارشا بولدى.

– ءوزىم اسىپ بەرەيىن دەپ ءجۇر ەدىم، – دەپ وكپەلەپ تالاي كۇن جۇرگەنى بار توكەڭنىڭ...

* * *

تەاترعا اعاش كەلگەن جىلى اسكەرگە شاقىرىپ، بورىشىمدى وتەۋگە كەتتىم. نە كەرەك، ۆلا­ديۆوستوكتان ءبىر-اق شىقتىم. اسكەري تەاترعا شاقىرىلىپ، سوندا باردىم. كىلەڭ ورىستاردىڭ اراسىندامىن. قاراتورى بولعان سوڭ، گرۋزين، وزبەك، تۇرىك سياقتى رولدەردە مىندەتتى تۇردە وينايمىن. كوبىنەسە گاسترولدىك ساپاردا جۇرەمىز. سونداي ءبىر ساپاردا پويىزدىڭ دالىزىندە تۇرعان ءجۇزى تانىس بىرەۋ جىلىۇشىراي قارادى. كوزىمە وتتاي باسىلدى. ءوزىمىزدىڭ قازاق ەكەن دەسەم، وزبەك ەكەن. تانىسا كەلە، ولاردىڭ ءبىر ۆاگون قاۋىن-قاربىز اكەلگەنىن، ونى ساتۋ كەرەك ەكەنىن ءبىلدىم. ساتۋعا كومەكتەسۋىمدى سۇرادى. كەلىستىم.

ول جاقتا قاۋىن-قاربىز دەگەن تاڭسىق. جۇرت ءبىر كۇن بۇرىن كەزەك الىپ، ساتىپ الادى. كومەكتەسىپ جاتقانمىن. ادامداردىڭ بەتىنە دە قارامايمىن. تارازىعا ولشەي سالىپ، ساق-ساق سالىپ بەرەمىن. سونداي قىزۋ جۇمىس ۇستىندە بىرەۋ قاتقىل داۋىسپەن: «سكولكو ستويت؟» دەدى.

تانىس داۋىس. اياعىنان باسىنا قاراي اقىرىن كوز اۋدارىپ قاراسام، تەاتر باستىعى. ول دا ماعان تەسىلە قاراپ قا­لىپتى. «قايدان كوردىم؟» دەپ تا­ڭىرقاپ تۇرعانى بەلگىلى. قالاي ولشەگەنىمدى بىلمەيمىن، ايتەۋىر قاربىزدى قولىنا ۇستاتتىم. ارتىنا قاراعىشتاي-قاراعىشتاي كەتتى باستىق. تانىپ قويسا، ۇيات ءارى ىڭعايسىز بولعالى تۇر.

باستىق كەتە سالىسىمەن 5-6 ۇلكەن قاربىزدى كوتەرگەن بويدا ونىڭ بولمەسىنە كەلدىم. باسقا كىلتپەن اشتىرىپ، داستارقانعا الگى اكەلگەندەرىمدى قويىپ شى­عىپ كەتتىم دە، بۇرىشتا باقىلاپ تۇردىم. باستىق كەلدى. ەسىگىن اشتى. سوسىن ارتقا قايتا شەگى­نىپ، ەسىكتىڭ نومىرىنە قارادى. «باسقا بولمەگە كىرىپ كەتتىم» دەپ ويلاسا كەرەك. مەن شىعا كەل­دىم دە، قولىن الىپ امانداس­تىم. ىشكە كىردىك. «باعانا مەنى تانىمادىڭىز با؟» دەدىم دەرەۋ.

– جوق، – دەدى باستىق تاڭدانا.

– سىزگە قاربىز ساتقان مەن ەدىم...

– سەن نە ىستەپ ءجۇرسىڭ وندا؟

– جەرلەستەر كەلىپ قالىپتى، سولارعا كومەكتەسكەنىم عوي، – دەدىم قىزارا.

باستىق بىرازعا دەيىن مەنى كورسە ك ۇلىپ ءجۇردى.

 

* * *

كارىس رەجيسسەرى مەن دون ۋكتىڭ رەجيسسەرلىگىمەن «قار قىزى» قويىلىمى ساحنالاناتىن بولدى. اۋەلدە نۇرجان دەگەن جالعىز-اق كەيىپكەر بولاتىن. سوڭعى نۇسقاسىندا ورالحان بوكەي نۇرجاندى باقىتجان، امانجان، نۇرجان ەسىمدى ءۇش كەيىپكەر ەتىپ شىعاردى. ماعان بۇيىرعانى – باقىتجان بولدى. نۇرجان مەن امانجاندى ويناۋ مىندەتى – دوسحان جول­جاقسىنوۆ پەن التىنبەك كەن­جەكوۆكە جۇكتەلدى. قار قىزىن شولپان سىرگەباەۆا وينادى. ال قوڭقاي شالدىڭ بەينەسى قاسىم جاكىباەۆتىڭ نۇسقالاۋىندا قازاق ساحناسىنداعى جاڭالىق كەيىپكەر بولدى. تىنباي ىز­دەنۋدىڭ ارقاسىندا سپەكتاكل سونداي ۇتىمدى شىقتى. ارتىس­تەردىڭ راقاتتانىپ وينايتىن قويىلىمداردىڭ بىرىنە اينالدى. ىشىنە نە سالساڭ دا سىيىپ جاتاتىن تىنىسى كەڭ، اۋقىمى الاپات قويىلىم ەدى عوي. سوندا ءبىر تاڭعالعانىم، سپەكتاكل ساح­نادا قانشا رەت وينالسا، ورالحان سونشا رەت ءوزى قاتىسىپ، قويىلىمنىڭ بەل ورتاسىندا جۇرەتىن. ارتىق-كەم تۇسىن ايتىپ، اكتەرلەر ويىنى جايىنداعى ءوز پىكىرىمەن ۇنەمى ءبولىسىپ وتىراتىن. ءبىزدىڭ اكتەرلىك ءانسامبلىمىز دە قىزىق ەدى. ءار قويىلىم سايىن ءبىر-بىرىمىزگە ايتپاي، وزىمىزشە ىشتەي دايىندالىپ كەلەمىز دە، ساحناداعى سەرىگىمىزدى تىعىرىققا تىرەيمىز. كوبىنەسە، مەن جاسىرىن دايىندالىپ كەلىپ، ويىندى توسىننان باستاپ كەتەمىن. ادەتتەگى دايىندىقتان بولەك، الدىندا نە كۇتىپ تۇرعانىنان بەيحابار اكتەر اۋەلدە نە ىستەرىن بىلمەي اڭىرىپ تۇرىپ قالاتىن دا، وزىنشە ءبىر ارەكەتكە كوشەتىن. سونداي قىزىق بولاتىن. التىنبەك نۇسقالايتىن كەيىپكەر – نۇرجاندى ۇسىك شالىپ، ءال ۇستىندە جاتاتىن تۇسى بار. سوندا دوسحان ەكەۋمىز التىنبەك-نۇرجاننىڭ ءۇستى-باسىن ىسقىلاپ، قارمەن ۋقالاي باستايمىز. ول بولسا، ءبىزدىڭ الداعى ۋاقىتتا نە ىستەمەك ويىمىزدان بەيحابار. ارپالىسقان بولىپ ءجۇرىپ، التىنبەكتىڭ كيىمدەرىن شەشە باستادىق. شەشىندىرە كەلە، شالبارىنا كەلگەن تۇستا التىنبەك شىنداپ ساسا باستادى. ءبىرىنشى پلانداعى اكتەر عوي. نە ىستەرىن بىلمەي، امالسىزدان: «قويا قويىڭدار، شىققاننان كەيىن ايتقاندارىڭدى ورىندايمىن»، دەپ ەندى جالىنۋعا كوشتى. زالدا وتىرعان وراعاڭنىڭ كەڭكىلدەپ كۇلگەن داۋسى شىعىپ جاتىر. وسى ەپيزود ورەكەڭە سۇمدىق ۇنادى. «قار قىزى» ءبىزدىڭ تەاتر­دا ۇزاق ءجۇردى. جاقسى، ءساتتى، ۇتىمدى، دۇرىس قويىلعان كەيبىر قويىلىمدار ءبىر قويىلعاننان كەيىن سول ساحناسىنان وزگە تەاترلارعا كوشپەي قالىپ قويادى. «قار قىزى» سونداي سپەكتاكل بولدى.

 

* * *

ماسكەۋدە وقىپ جۇرگەن كە­زىمىز. جاتاقحانامىزدىڭ جا­نىندا مەملەكەتتىك ۇلكەن امبە­باپ دۇكەن بار. سىرتتاي باقىلاپ وتەمىز، ەسىگىنىڭ الدىندا ادام قاراسى ازايعان ەمەس. ۇزىننان ۇزاق شۇباتىلعان كەزەك. سودان «بۇل نە قىلعان قانبازار؟» دەپ دۇكەننىڭ جانىنا جاقىنداپ بارىپ، ءمان-جايدى بىلسەك، زاتتاردى قالا بويىنشا ارزانداتىپ ساتاتىن جالعىز دۇكەن ەكەن. سوندىقتان دا ماسكەۋدىڭ بارلىق حالقى وسىندا كەلىپ ساۋدا جاسايتىن كورىنەدى. مۇنى ءبىلىپ العان ءبىر توپ ستۋدەنت قۋلىققا كوشتىك. كۇن سا­يىن تاڭعى ساعات تورتتەن تۇرىپ، دۇكەنگە كەزەك الامىز. ورتاعا ەكى-ءۇش ادامدى جىبەرەمىز دە، جانە ءبىر كەزەكتى بەلگىلەيمىز. ءسويتىپ دۇكەن الدىندا كەزەك ساتىپ، اقشادان ءبىراز ۋاقىت تاپشىلىق كورمەدىك. قارنىمىز دا توق، كوڭىلىمىز دە كوتەرىڭكى ءجۇردى.

 

* * *

بىردە قاراقالپاقستانعا گاس­ترولدىك ساپارمەن باردىق. ول جاقتا كەشتىڭ باتۋى قىزىق، كۇن تاس توبەگە شىعىپ تۇرىپ الا­دى دا، لەزدە قاس قارايىپ شىعا كەلەدى. ىمىرتتىڭ قاشان ۇيىرىلگەنىن ءتىپتى دە سەزبەي قالاسىڭ. كەلگەن كۇنى بىردەن سپەك­تاكل وينايتىن بولدىق. بىراق مەزگىلدىڭ جاڭاعىداي قىزىعىن تۇسىنبەي، بولمەدە جاتىپ كوزىم ءىلىنىپ كەتكەن ەكەن. الدەن ۋاقىتتا بىرەۋ تەسىلە قاراپ وتىرعانداي سەزىلدى. شوشىپ وياندىم. كوزىمدى اشسام، قارسى الدىمدا شوپىر جىگىت وتىر. تاڭدانعانىمدى جاسىرا الماي: «نەعىپ وتىرسىڭ؟» دەپ سۇراپ ەدىم. الگى جىگىت: «سپەكتاكل باس­تالىپ كەتتى، ار جاقتا سەنى الىپ كەل دەپ جىبەرىپ ەدى. باعانادان بەرى ۇيقىڭدى قيماي وتىرمىن»، دەيدى جايباراقات.

«سپەكتاكلدى مەن باستا­ۋىم كەرەك ەدى، ەندى نە بولماق؟..» توسەكتەن اتىپ تۇرىپ، جالاڭاياق كۇيىمدە تەاترعا قاراي جۇگىردىم. بۇتىمدا – تىزەسى شىققان «تريكو». وعان قارايتىن مەن جوق. زىمىراپ كەلەمىن. قوناق ءۇي مەن تەاتردىڭ اراسى ەداۋىر جەر بولاتىن. ەكى وكپەمدى قولىما الىپ ەنتىگىپ جەتسەم، باس رەجيسسەرىمىز مامان بايسەركەنوۆ ەسىكتىڭ الدىنا تۇرىپ العان، كىرگىزبەيدى.

اينالىپ ەكىنشى ەسىككە جۇگىردىم. شىمىلدىق اشىلىپ، قويىلىم باستالىپ كەتكەن ەكەن. كيىمىمدى دە اۋىس­تى­رىپ ۇلگەرمەستەن، كەلگەن سپورت كوستيۋمىمەن بىردەن ساح­ناعا اتىپ شىقتىم. شىعۋىن شىققانىممەن، ءبىر اۋىز ءسوز ەسىمە تۇسەر ەمەس. تۇرمىن. ۇزاق ۇنسىزدىك. ەل كۇلەدى. نە ىستەرىمدى بىلمەي، سەرىكتەسىم دوسحانعا (جولجاقسىنوۆ – اۆت.) قارايمىن. ونى دا كۇلكى قىسىپ، قىپ-قىزىل بولىپ بۋلىعىپ كەتكەن. سويلەي المايدى. سودان رەجيسسەردىڭ بۇيرىعىمەن شىمىلدىق جابىلدى. پەردە جابىلىپ ەدى، بارلىق ءسوزىم ەسىمە تۇسە كەتتى. قۋانىپ كەتىپ: «شىمىلدىقتى اشىڭدار!» دەگەنىم سول ەدى، «ارمانداپسىڭ، ەندى اشىلمايدى جانە ءبىلىپ ءجۇر سەن بۇگىننەن باس­تاپ تەاتردا جۇمىس ىستەمەيسىڭ!» دەدى قاتقىل ۇنمەن باس رەجيسسەر.

«ەندى نە ىستەمەك كەرەك؟..». ۇزاق ويلانىپ تۇرۋعا ۋاقىت جوق. قاسىمداعىلار اپىل-عۇ­پىل كيىندىرىپ جاتىر. ويىمدى جۇيەلەپ، رەپليكاما ىشتەي دا­يىندالىپ الدىم دا، ساحناعا قايتا جۇگىرىپ شىقتىم. بۇل جو­لى جولىم بولىپ، ماتىننەن مۇ­دىرمەدىم. ءبىر ۋاقىتتا سىرتقا شىعىپ، ۇستىمە قاراسام، سول باياعى ۇيدەن كەلگەن «تريكومەن» تۇرمىن. جالاڭ اياقپىن. بىراق، باستىسى، ۇستىمدە پيدجاگىم بار. گريمم بولمەسىنە كەلىپ، بولعان جايتتى ارىپتەستەرىمە ەكى ەزۋىم جيىلماي بايانداپ بەردىم: «وسىلاي ۇيىقتاپ جاتسام، شوپىر كەلىپ وياتىپ تۇر. «سپەكتاكل باستالىپ كەتتى» دەيدى. سودان اتىپ تۇرىپ، تەاترعا جۇگىرىپ كەلسەم، مامان تۇر، وزىن­شە مەنى ىشكە كىرگىزبەيدى. «وينامايسىڭ!» دەيدى. مەن: «وتتاپسىڭ! ويناعاندا قانداي!» دەدىم دە، ەكىنشى ەسىكتەن كىرىپ، ساحناعا شىعىپ كەتتىم...» دەگەن سياقتى سوزدەر كەتىپ جاتتى. تىڭداۋشىلارىم دا قىران-توپان كۇلكىنىڭ استىندا قالعان. ءبىر ۋاقىتتا كۇلكىلەرى ساپ تى­يىلدى. بىردەڭە دەپ ىمداپ قويادى. تۇككە تۇسىنەر ەمەسپىن. اڭگىمەم تاۋسىلار ەمەس. سويتسەم ءبىز­دىڭ ءسوزىمىزدىڭ بارلىعىن باس رە­جيسسەرىمىز – مامان بايسەر­كەنوۆتىڭ ءوزى جەلكەمىزدە تۇرىپ تىڭداپ تۇر ەكەن. جايلاپ ارتىما قاراسام، «نەمەنەگە جەتىسىپ ك ۇلىپ وتىرسىڭ؟ تەاتردان كەتكەنىڭە مە؟»، دەدى. نە دەرىمىزدى بىلمەي، تومەن قارادىق.

 

جازىپ العان

نازەركە جۇماباي،

«Egemen Qazaqstan»

سوڭعى جاڭالىقتار

الماتى: جولاۋشىلار اعىنى مەن كولىك سانى ازايدى

وڭتۇستىك قازاقستان • بۇگىن، 18:10

بەتپەردە كيگەن كوكتەم - 6

قوعام • بۇگىن، 17:09

د دارۋمەنى - ينفەكتسيالاردىڭ «جاۋى»

كوروناۆيرۋس • بۇگىن، 16:47

شىمكەنت: تسيفرلى وتباسىنىڭ ءبىر كۇنى

وڭتۇستىك قازاقستان • بۇگىن، 15:58

ازيانىڭ احۋالى قانداي بولماق

ەكونوميكا • بۇگىن، 15:23

ولار ءۇي بەتىن كورمەي كۇرەسۋدە

ايماقتار • بۇگىن، 14:42

ۇقساس جاڭالىقتار