شاشتاراز كۇندەلىگىنەن
وتە مازاسىزدانعان ءبىر ايەل كەلدى دە:
– شاشىمدى تاپ سونىكىندەي ەتىپ قيىپ بەرىڭىزشى, – دەدى.
- كىمدىكىندەي؟ – دەپ مەن تاڭقالدىم.
- كىمدىكىندەي بولسىن؟! كۇيەۋىمنىڭ مەنى ايىرباستاعان ايەلدىكى قانداي بولسا, تاپ سونداي ەتىپ.
***
قىز جىلاپ تۇر ەكەن, قاسىنا كەلدىم دە:
– نەگە جىلايسىڭ, بىردەڭە بولىپ قالدى ما؟ قازىر شاشىڭىزدى جوندەپ بەرەمىن, – دەدىم.
– كەش قالدىڭىز, – دەپ بۇرىنعىنىڭ ۇستىنە وكسىگىن ۇدەتە ءتۇستى.
مەن نە ىستەرىمدى بىلمەي ساسقالاقتاپ, جانىمدا تۇرعاندارعا جالتاقتاي قاراپ, ولار تاراپىنان كومەك كۇتتىم. ءبىر مەزگىلدە كوز جاسى اعىل-تەگىل بوپ ەڭىرەپ تۇرعان قىزىم ءماز-مەيرام بولىپ:
– سەندىڭىز بە؟ سەندىڭىز عوي. مىنە, ەندى اكتريسا بولاتىنىما كوزىمدى ابدەن جەتكىزدىم, – دەدى.
***
شاشىن جوندەتۋگە كەلگەن ءبىر ايەل:
– تەرىس قاراپ تۇرسامدا – ەگەر ءبىر ەر ادام ماعان نازار اۋدارسا, جەلكەمنەن سەزىنەم, – دەدى.
ونىڭ وسى ءسوزى ەسىمدە قالعان ەكەن, ول ساندەلۋگە ءبىر كەلگەندە جەلكەسىنەن كوز المادىم. بىراق ول سەلت ەتەر ەمەس. سويتكەن سوڭ ءوزىنىڭ ايتقانىن ەسىنە سالىپ ەدىم, ول:
– ءسىز ەركەك ەمەسسىز عوي, ءسىز شاشتارازسىز, – دەپ بەتىمە اڭتارىلا قارادى
***
ء بىر ايەل ورىندىققا وتىرا بەرىپ:
– اقىلدى بولۋ قيىن ەكەن – ۇزاقتى كۇنگە ءتىس جارىپ, دىبىس شىعارماۋىڭ كەرەك, – دەپ وكىندى.
