تسۋم-نىڭ...
كەشىرىڭىزدەر, وسى ءبىر جىپ-جيناقى, ءسۇپ-سۇيكىمدى, ساۋلەتتى عيماراتتى باسقاشا قالاي اتارىمدى بىلمەي وتىرعانىم. سەبەبى, ونىڭ ەسكى اتاۋى قۇلاعىمىزعا ابدەن ءسىڭىپ قالعان. ءتىلىمىز ۇيرەنىپ كەتكەن. كوزگە دە, كوڭىلگە دە ىستىق ساۋدا ءۇيى.
مىنە, بۇگىن وسىناۋ عيماراتتىڭ جانىنان, كۇتپەگەن جەردەن باياعىدا-ا كازگۋ-ءدىڭ جۋرناليستيكا فاكۋلتەتىندە بىرگە وقىعان كۋرستاس جولداسىمدى كەزدەستىرىپ قالىپ, قۋانعانىمنان قالپاعىمدى اسپانعا اتىپ جىبەرە جازدادىم.
– وۋ, – دەدى ول دا قولىنداعى سومكەسىن جەرگە قويا ساپ, ماعان قاراپ قۇشاعىن ايقارا اشىپ, – سەن قايدان ءجۇرسىڭ-ەي؟!
ءبىر قىزىعى مۇندايدا ءوزىڭنىڭ ويىڭا دا كەلمەگەن قاي-قايداعى قۋاقى ازىلدەردىڭ ءتىل ۇشىنا قايدان ورالا كەتەتىنىن بىلمەيسىڭ.
– پاي, پاي, الماتىعا ءسىز كەلەدى دەگەندى ەستىپ, تاڭ اتقالى بەرى وسى جەردە كۇتىپ جۇرگەن جوقپىز با! – دەيمىن قىلجاقتاپ.
– قويشى-ەي! – دەپ ىرجيادى ول. تاپ سول كەزدە ءتۇ-ۋ باياعى جاپ-جاس, ءسۇپ-سۇيكىمدى ستۋدەنت جىگىتكە ۇقساپ كەتەدى.
– ءيا, قايدا باراسىڭ؟ – دەيمىن مەن ونىڭ سومكەسىنە ءبىر كوز سالىپ قويىپ.
– مىنە, مىناۋ, – دەپ ول كوشەنىڭ ارعى بەتىن نۇسقايدى, – «جەتىسۋ» قوناقۇيىنە توقتايىن دەپ ەدىم.
ەندى مەنىڭ ەزۋىمە كۇلكى ۇيىرىلەدى.
– سەن وندا توقتاي المايسىڭ, – دەيمىن قۋتىڭداپ.
– نەگە؟
– سەبەبى سەن تۇسەتىن «جەتىسۋ» قوناقۇيى جوق قازىر.
– قالايشا؟ – دەيدى ول اڭ-تاڭ بولىپ. – قايدا؟..
– ونى... – وسى ساتتە ءوز انا تىلىمىزدەگى «بۇزىپ تاستاعان», ءيا بولماسا, ء«سۇرىپ جىبەرگەن» سەكىلدى سوزدەردى ايتۋدىڭ قانشالىقتى قيىن ەكەنىن بار بولمىسىممەن سەزىنگەندەي بولامىن. سويتەمىن دە, «سنوسقا كەتكەن» دەي سالامىن.
– قا... قالاي؟ – دەيدى ول تۇتىعىپ.
– سولاي...
ول ەندى ءۇن قاتپايدى. «جەتىسۋدىڭ» «سنوسقا» كەتكەنىن كوڭىلىنە تىم-تىم اۋىر الىپ قالعانداي قايتا-قايتا باسىن شايقاي بەرەدى.
– ە-ە, – دەيدى الدە-ە-ەن سوڭ دەمىن تەرەڭنەن الىپ. – مەن ىلعي دا سوندا ورنالاسۋشى ەدىم. كوزتانىس, كوڭىلگە ىستىق جەر ەدى...
– ءيا-ءا, تالاي-تالاي حيكايالاردى باستان كەشكەن بولارسىڭ؟, دەيمىن مەن.
– ول دا بار... – دەيدى ول مۇڭايىپ. سونسوڭ: – قوي, – دەپ ايدالادا جالعىز قالعانداي جان-جاعىنا قاراپ الاڭدايدى. – باسقا جاققا بارايىق...
– ۇيگە ءجۇر, دەيمىن مەن ونىڭ قاقپاقتاي جاۋىرىنىنان قاعىپ.
– جو-و, – دەپ ول باسىن شايقايدى. – اۋەلى ءبىر جەرگە ورنالاسىپ الايىن.
– قالادا قازىر نە كوپ, قوناق ءۇي كوپ, – دەپ جۇباتامىن مەن ونى.
– ءاي, – دەيدى ول ءبىر كەزدەرى «جەتىسۋ» قوناقۇيى بولعان جاققا قاراپ. – ءبىز ءۇشىن «جەتىسۋدىڭ» ورنى بولەك ەدى عوي...
سويتەدى دە سومكەسىن قولىنا الىپ, مەنىڭ سوڭىمنان ەرىپ جۇرە بەرەدى.
ءيا, ايتپاقشى, جولدا كەلە جاتىپ وزىمەن-ءوزى:
– ءاي, ءوستىپ-ءوستىپ ءبىر كۇنى مىنا تسۋم-دى دا ءسۇرىپ تاستاماساڭدار بولعانى... – دەپ قويادى كۇبىرلەپ.
– جو-جوق, ونى ەشكىم دە سۇرمەيدى, – دەيمىن مەن سەنىمدى تۇردە. – قاراسايشى, قانداي مىقتى عيمارات!
– ءا-ءا, – دەيدى ول ەكىۇشتىلاۋ كۇيدە. – «جەتىسۋ» دا مىقتى عيمارات بولاتىن! اسىرەسە ءبىزدىڭ كوزىمىزگە ەرەكشە ىستىق كورىنۋشى ەدى...
وسى ساتتە نەگە ەكەنى بەلگىسىز, مەنىڭ دە كوڭىلىمدە ءبىر كۇمان ويانىپ, كوزىم اشىلا باستاعانداي بولادى.
نۇرعالي وراز,
«Egemen Qazaqstan»
