قازاقستان • 29 مامىر, 2018

اياعى اۋىر كەلىنشەكتىڭ ءتۇسى

45551 رەت
كورسەتىلدى
11 مين
وقۋ ءۇشىن

ء«تۇس وڭالماي – ءىس وڭالمايدى» دەگەندە اتام قازاق نەنى مەڭزەدى ەكەن؟ ءتۇستىڭ تىلسىم قۇپيالارىن عالىمدار تىنىمسىز زەرتتەۋمەن كەلەدى.

اياعى اۋىر كەلىنشەكتىڭ ءتۇسى

ادامنىڭ ءتۇس كورۋى تۋ­رالى ءتۇرلى بولجامدار كوپ بول­عانىمەن, كورگەن ءتۇستىڭ اينىماي كەلۋى, تۇسىڭدە كورگەن وقي­عا­لار­دىڭ وڭىڭدە قايتالانۋى سي­ياقتى قۇبىلىستاردىڭ قايدان پاي­دا بولاتىنىنا تۇرلاۋلى تۇجى­رىم ءالى دە جوق. ال بىراق تا­­ريحتا بولعان ايگىلى ادام­دار­دىڭ وڭىن­دە شىندىققا اينال­عان تۇس­تەرى تۋرالى مىسالدار جەت­كى­لىكتى. مى­سالى, حارون ار-ءرا­شيد­تىڭ, شىڭ­عىس حاننىڭ قاي­ىن اتاسى دەي شە­شەننىڭ ءتۇسى, ابى­لاي حاننىڭ ءتۇسى, بابىر مىر­زا­نىڭ سامارقان قالاسىن الار ال­دىن­داعى جانە ونىڭ ولىمگە باس بايلاعانداعى كورگەن ءتۇسى, ءوزى­نىڭ وگەي شەشەسىمەن نەكەلەسىپ ابى­رويسىزدىققا دۋشار بولعان دوست-مۇحاممەد حاننىڭ جانە باس­قالاردىڭ تۇستەرى ءالى كۇنگە دەيىن ۇرپاقتان ۇرپاققا ۇمى­تىل­ماي كەلەدى.

ماعان دا وسى جولداردى جا­زۋ­عا ءبىر تانىسىمنىڭ اڭگىمەسى سە­بەپ بولدى. بۇل كەلىنشەك تۇر­مىسقا شىققان سوڭ كوپ جىلدار بويى بالا كوتەرە الماي قي­نا­لىپ جۇرەدى. بويىنا بىتكەن بى­رەر شارانا قۇرساعىندا كوپ تۇر­ماي, ءتۇسىپ قالاتىن. بالا تاپ­پاعان ايەلدىڭ ءحالى بەلگىلى, بەي­شارا كەلىنشەكتىڭ كۇنى-ءتۇنى تاڭىردەن تىلەگەنى تەك ءبىر پەرزەنت بولادى. ءوستىپ جىلاپ جۇرگەندە جا­ڭا­عى كەلىنشەكتىڭ تاعى دا اياعى اۋىر بولىپ, اۋزى كۇيىپ قالعان بەي­شارا قورىققانىنان دارىگەر مەن ەم­شى جاعالاپ شىعا كەلەدى. دا­رى­­گەرگە بارسا ىشىنە بىتكەن بالا ەگىز ەكەنىن ايتادى. بالگەر «بال­پا­ناقتاي ءبىر ۇل تاباسىڭ» دەيدى.

سول كەلىنشەك اراعا بىرنەشە جىل عانا سالىپ بارىپ, ءوزىنىڭ جاس­­تاۋ كەزدە كورگەن ءتۇسىنىڭ ءما­نىن كەيىن تۇسىنگەنىن ايتادى. ول ءتۇس وعان كينوداعىداي قانىق بوياۋ­­لارىمەن, قولمەن قويعانداي انىق كورىنگەن جانە ەسىندە كوپ جىل­دار بويى وڭىندەگىدەي ساقتا­لىپ قالىپتى. سونىمەن ونىڭ ءتۇسىن باياندايىق.

بالنۇر تۇسىندە ساۋداسى قىز-قىز قايناپ جاتقان ۇلكەن ءبىر شىعىس بازارىنا بارادى. بازار­دا نە جوق دەيسىز, قاپتاعان حا­لىق, كوز­دىڭ جاۋىن العان تاۋ­ار­-
لار مەن جەمىستەر. ول ءجۇ­رىپ-ءجۇرىپ تىر­سىلداپ پىسكەن ەكى قاربىزدى تاڭ­داپ الىپ, قوس قول­تىعىنا قىسىپ, وزەن بويى­مەن ۇيىنە قا­راي اياڭدايدى. جۇر­گەن سايىن اۋىر تارتقان قار­بىزداردىڭ ءبىرى قو­لى­نان سۋسىپ شىعىپ كەتىپ, وزەن­گە اعىپ كەتەدى. كەلىنشەك قولىن­دا­عى ءبىر قاربىزدى قاپ­سىرا قۇ­شاق­تاپ الىپ, ەكىنشى قار­بىز­دى ۇستاپ الۋ ءۇشىن, وكپەسى ءوشىپ, وزەن بويىمەن جۇگىرەدى. قار­بىز جەتكىزبەيدى. بىراق سۋعا اعىپ كەتكەن قاربىزداردىڭ ءبا­رى ءبىر تورعا بارىپ تىرەلەدى ەكەن دەيدى. بالنۇر تۇسىندە سول تۇسقا دەيىن جۇگىرىپ جەتىپ, تورعا تىرەلىپ تۇرعان قاربىزداردى الاي­ىن دەسە – شەتىنەن ءشىرىپ كەتكەن. قولىنا ۇستاعاندا شىرىگەن قار­بىزدار سۋسىپ اعىپ كەتەدى. سو­نىمەن ول جالعىز قاربىزبەن جابىرقاپ ۇيگە قايتادى.

­راسىندا بالنۇر دارىگەرلەر ايت­قانداي ەگىز ۇل تابادى. وكى­نىشكە قاراي, بالگەر ايت­قان­داي, جالعىز ۇلمەن قالادى. شا­را­نا­نىڭ ءبىرى ناشار تۋىپ, دارى­گەر­لەر ءسابيدىڭ ءومىرى ءۇشىن ءبىراز الىس­سا دا شەتىنەپ كەتە­دى. ارينە, ارەڭ تاپقان قوس نا­رەس­تەنىڭ كورەر جارىعى ءۇشىن الىس­قان كەلىنشەكتىڭ ول كەزدە تۇسپەن شا­رۋاسى جوق قوي.

ول بۇل ءتۇستى ءتۇس تۋرالى اڭگى­مە قوزعالعاندا عانا ەسىنە ءتۇسى­رىپ, سول ءتۇسىن اراعا جىلدار سالىپ بارىپ ءوزى جورىپ, تاڭدانىپ قال­دى.

سول سەكىلدى كوپشىلىگىمىز ومىر­ى­مىزدەگى ءبىر ارەكەتتەر مەن وقي­عالاردى, بولماسا ءبىر جەر­لەر­دى بۇرىن تۇسىمىزدە اينىتپاي كورگەنىمىزدى ەسىمىزگە ءتۇسىرىپ, تاڭدانىپ ايتىپ جاتامىز. مۇن­داي تۇسىنىكسىز سەزىمدەردى زەرت­تەگەن فرانتسۋز عالىمى فلورەنس ارنو وعان «دەجا ۆيۋ» دەپ ات بەرىپ كەتكەن. بۇل تەرمين «بۇرىن كەزدەستىرگەن, تانىس» دەگەن ماعى­نا بەرەدى. تىرشىلىگىمىزدە ءجيى قايتا­لاناتىن تىلسىم قۇبى­لىس­تاردى دارىگەر-پسيحياتر زيگ­مۋند فرەيد دە كوپ زەرتتەگەن عوي.

ء«تۇستى كورۋىنەن ەمەس – جو­رۋى­ن­ان قورىق» دەگەندى دە بۇرىن­عىلار تەگىننەن تەگىن ايتپاعان. جايسىز ءتۇس كورگەندە اجەلەرىمىز ء«تىفا-ءتىفا, ءتۇس – تۇلكىنىڭ بوعى» دەپ جاتاتىن.

وسىندايدا ۇلكەن كىسىلەردىڭ ء«تۇستىڭ باسى بۇلعاق كەلەدى, جاق­­سىلىققا جورىساڭ – جاق­سى­لىق­­قا, جاماندىققا جورىساڭ  جا­­ماندىققا قاراي بۇرىلىپ كە­­تەدى» دەپ ايتىپ جاتاتىنى تۇ­سە­­دى. سوندىقتان دا ءبىزدىڭ شى­عىس حالىقتارى ءتۇستى كەز كەلگەن ادام­عا جورىتپايدى. رەتى كەلسە نيەتى ءتۇزۋ, پاراسات-پايىمى تە­رەڭ جاندارعا ءتۇس جورىتىپ جا­تاتىنى بەلگىلى. قازاق جاقسى تۇسكە دە كوز تيەدى دەپ ەسەپتەيدى. سونداي-اق ءتۇستى جاقىن ءبىر جاناشىر, ءجون بىلەتىن كىسىگە جورىتىپ جاتقاندا تىڭداپ وتىرعان ەكىنشى كىسىنىڭ جاعالاسىپ, جورۋى دا ايىپقا سانالعان ەكەن.

ءتىپتى ءتۇس تۋرالى دەرەكتەردى اقتارا بەرسەڭ تاريحتا ايانى بار نىشاندى تۇستەردى ساتۋ نەمەسە ساتىپ الۋ سياقتى وقيعالار دا بولعان. جاقسىلىققا باستايتىن ءبىر ءتۇس كورىپ, ونى ايتىپ وتىر­عاندا ء«تۇسىڭدى سات» دەپ جارماسا كە­تەتىن جايتتاردى «مىڭ ءبىر ءتۇن» سياقتى ەرتەگىلەردەن دە وقىماپ پا ەدىك؟!

بالا كۇنىمىزدە اجەلەرىمىز ءتۇس كورىپ, ۇيگە قانداي قوناق كە­لەتىنىن, بولماسا ءبىر جاقسى­لىق­تىڭ بولاتىنىن بولجاپ, جاعىم­سىز ءتۇس كورسە ساداقا بەرىپ جا­تا­تى­نىن ءبىلۋشى ەدىك. ءتىپ­تى تاريحتا بولعان اۋليە ادامدار وزدەرىنىڭ بۇل دۇنيەدەن قاي كۇنى, قانداي جاع­دايدا وتەتىنىنە دەيىن ءتۇس ايانى ارقىلى ءبىلىپ وتىرعانىن ايتا بەرسەڭ مىسال جەتكىلىكتى. ءبا­رىمىز دە ءتۇس كورەمىز, ءبىر قى-
ز­ى­عى ءتۇس كورمەيتىن ادامدار دا بار ەكەن.

بالا كەزدە كورگەن ءتۇس

سول ءتۇستى كورگەندە جاسىم بەس­­كە دە تولماعان بولاتىن. مەك­تەپ­كە بارماعانىم انىق. بۇل ءوزىم كورىپ, ءوزىم جوريتىن تۇس­تەر­دىڭ تۇڭعىشى ەكەن عوي. وكىنىشكە قا­راي, قارالى ءتۇس بولدى.

تۇسىمدە سارىاعاش جاقتا بولاتىن تويعا قىرقىنان ەن­دى­ شىققان شارانا بالاسىن الىپ قىدىرىپ كەتكەن ناعاشى كو­كەم مەن جەڭگەمنىڭ جاتاتىن تو­سە­گىنىڭ قوس جاستىعىنىڭ ۇستىن­دە جا­ڭا سويىلعان مال ەتى قا­نى­مەن سورعالاپ, ءۇيىلىپ جاتىر ەكەن دەيمىن. جان-جاقتان ابا­لا­عان قاندەن كۇشىكتەر سول ەت­تى تارتقىلاپ جەپ ءجۇر. مىنا جاعى­نان قۋسام, ەكىنشى جاعىنان باس سالادى. ەكىنشى جاعىنان قۋسام كەلەسى جاستىقتىڭ ۇستىندەگى ەتكە انتالايدى. ارپالىسىپ جۇرگەندە جاڭاعى شيبورىدەي شۋلاعان يتتەر ەتتى جەپ بولدى...

اپاما تاڭەرتەڭ تۇسىمدە ايتىپ ەدىم:

– قارشاداي بولىپ الىپ, ءتۇسىڭ جامان ەكەن. ءتىفا-ءتىفا, ءتۇس تۇلكىنىڭ بوعى دە! – دەدى.

جاقسىلىق بولسا ەكەن, جاق­سى­لىق بولسا ەكەن دەپ جولعا قاراپ وتىرعانىمىزدا, ساپ-ساۋ, بالپاناقتاي ەتىپ الىپ كەت­كەن بەرەنبەكتى بىلق-سىلق ەت­كىزىپ كوتەرىپ تويعا كەتكەندەر دە كەلدى. ۇلكەندەردىڭ سوزىنەن تۇ­­سىن­گەنىم, قاسى-كوزى ورنىندا, كو­­رىكتى بولىپ تۋىلعان بوپەمىزگە قو­­ناقتا كوز ءتيىپتى. ناعاشى اجەم قىرعىزدىڭ قىزى ەدى. بە­رەن­بەكتىڭ ەسىمىن دە ءوزى قويعان. «بە­رەن» دەگەن ءسوز قازاقتىڭ سار­دار, جاۋىنگەر دەگەن ءسوزىن بىل­دى­رەدى دەگەن.

سودان كەيىن بەرەنبەگىمىز ءبىر تاۋلىككە دە جەتپەي شەتىنەپ كەت­تى. سالقىن بولمەگە جاس جوڭىش­قانى ج ۇلىپ اكەلىپ توسەپ, نارەس­تەنىڭ ءمايىتىن جاتقىزىپ قوي­دى. كور­گەن­دەردىڭ ايتۋىنشا, شە­تىنەگەن شا­را­نانىڭ ارقاسىنا ۇل­كەن كوز سياق­تى كوگەرىپ داقتار شىعىپتى.

اپام كوڭىل ايتىپ كەلگەندەر­گە مەنىڭ بۇرناعى كۇنى كورگەن ءتۇ­سىم­دى جىلاپ ايتىپ وتىر ەكەن.

ورتەنگەن شاڭىراق تۋرالى ءتۇس

اكتەر ءاسانالى ءاشىموۆتىڭ «ما­حاببات – ەكى ادامنىڭ ءبىر-بى­رىنە دەگەن سىيلاستىعى» دەگەن ءسوزى بار. باسقا باسقا, وسى ءسوزدى ءاسان­الى اعامىز ون رەت ويلانىپ, ءجۇز رەت تولعانىپ قانا ەمەس, ما­حاب­باتتىڭ دا, تاعدىردىڭ دا تە­پەرىشىن كورىپ بارىپ جاساعان پاي­ىمى عوي. ۇزدىگىپ ءجۇرىپ قو­سىلىپ, جاۋىعىپ ايىرىلى­سىپ جاتقاندار قانشاما؟! سىي­لاس­تىق جوق جەردە – ءالسىز, ونسىز دا كۇيرەۋىك سەزىمگە قايدان ورىن بولسىن! ءبىرىن-ءبىرى سىيلاپ, قا­دىر­­لەي الاتىندار عانا ماحاببات­تارىن قورعاي الادى. قورلاۋ باس­تالعان تۇستان باستاپ, سورلى سە­زىم دە ولمەك.

ءبىر كەلىنشەك «تۇسىمدە ءبىزدىڭ جاتىن بولمەمىز جانىپ جاتىر ەكەن. باسقا بولمەلەر ءدىن امان. ءبىر ۋاقىتتا كۇيەۋمىز ەكەۋمىز جا­­تاتىن قوس توسەك تە ورتە­نىپ كەت­تى. قاپ-قارا بولىپ جانىپ, كۇيە­لەنگەن بوس بولمەنىڭ تو­بە­سىنە شوشىنا قاراپ جات­قا­نىم­دا ويانىپ كەتتىم» دەدى.

جوريتىن تۇگى دە جوق. ونسىز دا اجىراسۋدىڭ الدىندا تۇرعان جۇپ ەدى. ايەلى بايعۇس وت باسىن, وشاق قاسىن قانشاما ساقتاپ قا­لۋعا تىرىسىپ, قانشاما كەشى­رىم­­شىل بولسا دا ەكىنشى تاراپتان وسى­نى كەرەك ەتكەن ادام بولماد­ى ەمەس پە؟! قانشاما جىل اقىماق ەركەكپەن الىسقان ايەل وسى تۇسىنەن كەيىن كوپ ۇزاماي اجىراستى.

گۇلايىمنىڭ ءتۇسى

وسى گۇلايىمنىڭ ايتقان اڭگىمەلەرى ۇدايى ويلانتادى. بىردە ول ءوزىنىڭ ءبىر ءتۇسى جايلى تاڭعالىپ ايتىپ بەرگەنى بار. بۇل ايان مەنى دە كوپكە دەيىن ويعا قالدىردى.

قىزداردىڭ ىشىندە ءبىرىنشى بولىپ كولىك جۇرگىزگەن قۇربى­مىز­دىڭ ءتۇسى تومەندەگىدەي ەدى.

– كۇندىز ەكەن دەيمىن. ءبىر داڭعىل كەڭ جولدا ماشيناممەن جۇيتكىپ كەلە جاتىرمىن. قايدان شىققانىم جانە قايدا بارا جاتقانىم بەلگىسىز. ءبىر كەزدە ۇزىن جولدىڭ بويىندا ءبىر نارسە قاراۋىتىپ كورىندى. جاقىنداپ كەلىپ توقتاسام, ءبىر ءداۋ كوك سيىر دوڭكيىپ ءولىپ جاتىر. قاپ مىنا سيىر ارام ءولىپ قالدى-اۋ, دەپ وكىنىپ تۇرعانىمدا, ەسىك قاتتى تارسىلداي جونەلدى.

تۇسىمنەن شوشىپ وياندىم. ەسىك قاعىپ جاتقان كورشىلەر ەكەن.

– ويباي, تۇر! ماشيناڭ ورتە­نىپ جاتىر, دەيدى ولار. – اۋلاعا شىق­سام ماشينام قىپ-قىزىل بو­لىپ لاۋلاپ جاتىر. كوز الدىم­دا كولىگىم قاس پەن كوزدىڭ اراسىندا جانىپ كەتتى, – دەدى دوسىم.

جانە بۇل ءتۇستىڭ جورۋىن دا جولداسىمنىڭ ءوزى ايتىپ بەردى. ونىڭ الدىندا ۇلكەن ءبىر قاتەر­دەن امان قالعان گۇلايىم قۇداي جول­ىنا دەپ ءبىر مال قۇرباندىق شالۋعا دەپ نيەتتەنگەن ەكەن. بىراق اللا جولىنا اتاعان مال­دى ساتىپ الىپ, قۇرباندىق شا­لۋعا ءتىپتى قولى تيمەيدى. وسى­لايشا بۇل نيەتى كەيىنگە شەگە­رىلە-شەگەرىلە, قالىس قالىپ قوي­عانداي بولعاندا وسى وقيعا ورىن الادى...

بەرسەڭ – قولىڭنان, بەرمەسەڭ جولىڭنان الام دەگەن وسى شىعار.

 

الماتى

سوڭعى جاڭالىقتار