قايران احاڭ قازاقتىڭ كونە سالتىن سارشا تامىزدىڭ سارى قىمىزىنداي اڭساۋشى ەدى. ءار ءسوزى سەلەۋلى دالانىڭ اق بۇيرا تولقىنىنداي قۇلاققا كۇي بولىپ ەنىپ, ەڭسەلى تۇلعاسى مەن قۇيمالى كۇمىس شاقشاسى, قيىردى شولىپ قارايتىن قىران قاباعى, كەرە قارىس جازىق ماڭدايى, كونەنىڭ كوسەم سالىنداي ماڭعاز ءجۇرىسى قانداي ەدى...
حوش سونىمەن... قازاقتىڭ باسىنان باعى تايىپ, بوداندىققا باس يگەن ءحىح عاسىردىڭ ورتا تۇسىندا سارىسۋ-تۇگەسكەن بويىن جايلاپ جاتقان بەس مەيرامنىڭ ءبىرى قۋاندىق ەلىندە قۇتجان دەگەن قاجى ءوتىپتى.
بىردە قۇتجەكەڭ ەلدىڭ ەكىنشى ءبىر ءىرى شونجارى باقا باتىرمەن بولىمسىز وقيعا ءۇشىن شارپىسىپ قالىپ, كيكىلجىڭ سوزىلمالى دەرتتەي جازىلا قويماپتى.
سول جىلدارى ەلدە بولىستىق سايلاۋ ءوتىپ, قۇتجەكەڭ ءوز اتىن ۇسىنادى. قىزىق بولعاندا بۇل كىسىنىڭ كانديداتۋراسىن اقمولاداعى وياز بەكىتپەي تاستاپتى. تەكتەپ كورسە, ءبىر قۋلار اراعا ادام سالىپ, ءتىلماش ارقىلى ويازدىڭ جەمساۋىن تولتىرىپ تاستاعان.
جاعدايعا قانىققان باقا باتىر بەلىنە قانجارىن بايلاپ, بەس قارۋىن اسىنىپ ويازدىڭ كەڭسەسىنە باسىپ كىرىپ: «بۋنت بۋدەت... بۋنت بۋدەت» دەپ اعاش ەدەندى نايزانىڭ دۇمىمەن سوقىلايدى. ويازعا دا جان كەرەك ونىڭ ۇستىنە «بۋنت» دەگەن جاقسى دۇنيە ەمەس. دەرەۋ ماسەلەنى جايماشۋاق تالقىلاپ, انا الاياقتى شاقىرىپ الىپ, پاراسىن وزىنە بەرىپ, قۇتجاننىڭ جولىن اشادى.
ءسويتىپ كوڭىلى جايلانعان جۇرت جاۋ تۇسىرگەندەي جايراڭداپ ەلدەرىنە قايتادى. ءسوزدىڭ رەتى كەلگەندە ءبىر ازامات باقا باتىرعا «ۋا, باتىر, بىزگە مىنانى ءتۇسىندىرىڭىزشى. ءسىز قۇتجانمەن اراز ەمەسسىز بە؟ ەندى مىنە, سول باقتالاسىڭىز ءۇشىن اتا جاۋ ويازدى توقپاقتادىڭىز؟ نە سەبەپتەن قۇتجاننىڭ جىرتىسىن جىرتا قالدىڭىز؟».
سوندا باتىر قاتۋلانىپ: ء«وي, شىرىك نەمە, قۇتجانمەن مەن ارازبىن, بىراق نامىسىم اراز ەمەس, سونى دا تۇسىنبەيسىڭدەر مە! بۇل جەردە ەلدىڭ نامىسى كەتىپ بارا جاتقان جوق پا؟» دەپ, قاسىنداعى قاپتاعان اتقوسشىلارىنا الايىپ ءبىر قاراپ, سوناۋ كوز ۇشىندا مۇنارلانىپ تۇرعان يماناق تاۋىن بەتكە الىپ تارتىپ وتىرىپتى.
بەكەن قايرات ۇلى,
«ەگەمەن قازاقستان»
