تاۋ الىستاعان سايىن بيىكتەيدى دەگەن عوي, ادامنىڭ دا شىنايى قادىر-قاسيەتىن ول كەلمەس ساپارعا كەتكەننەن كەيىن ايقىن تۇسىنە باستايتىن سياقتىسىڭ. شىنىمدى ايتسام, ءوز باسىم فاريزانىڭ ارامىزدا ەندى جوق ەكەنىنە كوپكە دەيىن كوندىگە الماي ءجۇردىم. ءيا, ول مىنە-مىنە حابارلاسىپ قالاتىنداي ەلەگىزگەنىم دە راس.
سونداي كۇندەردىڭ بىرىندە فاريزا اپكەمنىڭ جاقىن ءسىڭلىسى, مەنىمەن كوپ جىلداردان بەرى ارالاسىپ-قۇرالاسىپ كەلە جاتقان قۇربىم مارۋسيا مارالقىزى تەلەفون شالدى. ءبىر ايتا كەتەتىن ءجايت, فاريزا مەن مارۋسيانىڭ اراسىنداعى جان جاقىندىعى, ءبىر-بىرىنە دەگەن قۇرمەتى, ادامي سەزىمدەرى ەرەكشە ەدى. ءتىپتى, بۇرىن-سوڭدى مۇنداي قالتقىسىز سىيلاستىقتى, ىشكى شۋاقتى كەزدەستىرمەگەن ەكەنمىن. فاريزا قايتىس بولعاندا ونىڭ سونشالىقتى جان كۇيزەلىسىنە تۇسكەنى دە ەسىمدە. اقىننىڭ قازاسىنا قابىرعاسى قايىسقان زيالى قاۋىم وكىلدەرىن استانادان دا, الماتىدان دا ۇشاقپەن اتىراۋعا جەتكىزىپ, اقىننىڭ سول قالادا وتكەن جەتىلىگىنە قاتىستىرعان دا مارۋسيا بولاتىن. ول بۇدان كەيىن كوپ ۇزاتپاي فاريزا اقىندى ەسكە الۋ كەشتەرىن دە ۇيىمداستىرعان ەدى. فاريزاتانۋعا قاتىستى الداعى جوسپارى دا مول بولاتىن. بىراق امال نە, ول دا كوپ ۇزاماي كۇتپەگەن جەردەن و دۇنيەگە اتتاندى.
مىنە, سول مارۋسيانىڭ ازداعان ولەڭ جازاتىن ونەرى بار بولاتىن. ارينە, اناۋ ايتقان اقىن بولماسا دا, ءوز سەزىمىن قاعاز بەتىنە تۇسىرۋدەن جالىقپايتىن ول بىردە ماعان تەلەفون شالدى دا «تىڭداشى, مەن مىنا ءبىر ولەڭدى جازىپ ەدىم» دەدى. ءسويتتى دە, جاۋابىمدى كۇتپەستەن وقي جونەلدى.
توركىنسىز قالدىق ءبارىمىز,
تورىمنەن كەتتى ءسانىمىز,
قۇلاقتان كەتتى ءانىمىز,
جۇرەكتە قالدى قايعى-مۇز, –
دەپ ءبىر تىنىس العان ول ءوزىنىڭ وسى سوزىنە ءوزى جاۋاپ ىزدەگەندەي:
جىبىتەر كىم بار سول مۇزدى,
قايتارار كىم بار
جۇلدىزدى؟..
قالدىرىپ كەتكەن جىرلارى,
وسىرگەن ادال ۇلدارى.
تاربيە كورگەن قىزدارى,
ولىمنەن قالعان كوڭىلدى
قايتارار دەپ ويلايمىن
قالدىرىپ كەتكەن جىرلارى, – دەپ بارىپ دەمىن الدى.
مىنە, سول كەزدە بىرەۋ ۇستىمنەن ءبىر شەلەك سۋىق سۋ قۇيىپ جىبەرگەندەي بولدى. فاريزانىڭ ەندى قايتىپ كەلمەيتىن جاققا اتتانعانىن دا وسى جىر جولدارى ماعان انىق بايقاتتى... ءيا, ءولىم الىساتىن جاۋ ەمەس, ايتىساتىن داۋ ەمەس. ادام مىناۋ ومىرگە كەلگەن قوناق دەگەن وسى. ەندى ول كىسىنىڭ رۋحىن ەسكە الىپ جۇرگەننەن باسقا ايلا دا جوق.
ويلاپ وتىرسام, ەكەۋمىزدىڭ تانىستىعىمىز سوناۋ جەتپىسىنشى جىلدارى ول كىسى «قازاقستان پيونەرىنە» باس رەداكتور بولىپ كەلگەن كەزدەن باستالعان ەكەن. ارينە, اتى-جونىنە بۇرىننان دا قانىق ەدىم. ولاي دەيتىنىم, ول ءوزىم قىزمەت ىستەيتىن «لەنينشىل جاس» گازەتىنىڭ اتىراۋداعى مەنشىكتى ءتىلشىسى بولاتىن. سوعان وراي, وسى وڭىردەن جازعان كولەمدى ماقالالارى گازەت بەتىندە ءجيى جارىق كورىپ جاتاتىن. بۇل كەزدە جۋرناليست قىز-كەلىنشەكتەر سيرەك كەزدەسەتىن. ءتىپتى قاداۋ-قاداۋ دەسەم دە بولادى. ال رەسپۋبليكالىق جاستار گازەتىندە فاريزادان باسقا ايەل زاتىنان مەنشىكتى ءتىلشىسى دە جوق ەدى. سوندىقتان دا شىعار, فاريزانى ءبىر كورۋگە ءبارىمىز دە ىنتىق ەدىك. ويتەتىن دە ءجونى بار. سول كەزدەگى گازەتتىڭ باس رەداكتورى شەرحان مۇرتازا اعامىزدىڭ ەل اراسىنان كىلەڭ تالانتتى, قولىنان جازۋ كەلەتىن ادامداردى ىزدەپ, جالعىز جاستار گازەتىنە اتىراۋدان فاريزانى, قاراعاندىدان اقسەلەۋدى, شىعىس قازاقستاننان ورالحاندى, شىمكەنتتەن مۇحتاردى قىزمەتكە العانى جايلى اڭگىمە جەلدەي ەسىپ تۇراتىن. شەراعاڭدى ولاردىڭ قاي-قايسى دا جەرگە قاراتقان جوق. كۇندە شىعاتىن گازەت بەتىنەن قانى سورعالاعان پروبلەمالىق ماقالالارىمەن ءجيى كورىنىپ تۇردى. ايتپاقشى, سول تۇستا گازەتكە فاريزانىڭ جارتى بەتتەي ولەڭ توپتاماسى دا جارىق كورگەن. تاقىرىبى دا ءدال بۇگىنگىدەي ەسىمدە. «مەن ساعان عاشىق ەمەس ەم...» سوندا شاشىن توبەسىنە تۇيگەن اشاڭ ءجۇزدى قىزدىڭ سۋرەتى دا باسىلعان. ول كەزدەگى جاستاردىڭ ءبارى پوەزيانى قۇنىعا وقيتىن ەدى عوي. مەن دە الگى ولەڭدەردى بىرنەشە رەت وقىپ شىققام. اقىن اتاۋلىنىڭ مەن ساعان عاشىقپىن دەپ ۇزدىگۋىنە ۇيرەنىپ قالعانبىز با, مىنا توسىن تاقىرىپ تاڭعالدىرعان. قايتىپ تاڭعالمايسىڭ, تاقىرىبى «مەن ساعان عاشىق ەمەس ەم...» دەپ ايعايلاپ تۇرعانىمەن ولەڭنىڭ ءار جولىڭدا ىشكى ىڭكارلىك, تۇپ-تۇنىق سەزىم تۇنىپ جاتسا. ولەڭ توپتاماسىنىڭ وزىمە ۇناعانى سونشا, ونى گازەت بەتىنەن قيىپ الىپ, اينالاسىن كوگىلدىر قاعازبەن كومكەرىپ, توسەگىمنىڭ تۇسىنا ءىلىپ قويعانىم دا ەسىمدە. قولىمدا فاريزا اپكەمنىڭ قانشاما كىتاپتارى بولسا دا, سول ءبىر جاپىراق گازەت قيىندىسىن تاستاۋعا قيمايمىن. ەڭ وكىنىشتىسى سول, قانشاما جىل سىيلاس, سىرلاس بولسام دا وعان وسى جايلى ءتىس جارىپ ەش ايتپاعان ەكەنمىن. ەندى ويلاسام, مۇنىم ۇلكەن قاتەلىك بولعان ەكەن. نەگە دەسەڭىز, ءبىر-بىرىنە دەگەن جىلى لەبىزىڭدى كوزى تىرىمىزدە ايتىپ جۇرگەننىڭ ەش ايىبى جوق ەكەن...
وزىنەن بۇرىن ولەڭىمەن تانىسقان سول فاريزامەن دە كوپ ۇزاماي جۇزبە-ءجۇز كەزدەسۋدىڭ ءساتى ءتۇستى. الماتىعا قىزمەتكە اۋىسىپ كەلگەن ول الدىمەن ءوز ۇجىمى «لەنينشىل جاسقا» باس سۇقتى. قابىلداۋ بولمەسىندە ءبىر توپ جاستاردىڭ ورتاسىندا تۇرعان اشاڭ ءجۇزدى, قوڭىرقاي قىزدى مەن دە بىردەن تانىدىم. ءدال گازەتكە شىققان سۋرەتىندەي ەكەن. سول كەزدەن باستاپ فاريزانى ءجيى كورەتىن بولدىق. الايدا ءوزى ءىلتيپات بىلدىرمەسە, مەنىڭ دە بىرەۋگە جۇعىسىپ كەتۋىم قيىن ەدى. سوندىقتان دا بولار, بىرازعا دەيىن باس يزەسىپ امانداسۋدان اسقانىمىز جوق. مەنىڭ كىسىكيىكتەۋ ادام ەكەنىمدى ول دا بايقاپ جۇرسە كەرەك, ءبىر كۇنى قارسى كەزدەسىپ قالعاندا جىلىۇشىراي امانداستى دا «جۇماگۇل, مەن سەنىڭ اڭگىمەڭدى وقىدىم. ءوزىڭ كەۋدەڭدە كۇلشە ءپىسىپ جاتقان قىز ەكەنسىڭ عوي. كەلسەڭشى, اڭگىمەلەسەيىك», دەدى.
سونىڭ الدىندا عانا مەنىڭ «بالالىق شاقتىڭ ءبىر ايى» اتتى اڭگىمەم جارىق كورگەن, سونى ايتىپ تۇر. ارينە, راحمەت دەگەندەي ىڭعاي تانىتقانىم بولماسا, نەگە ەكەنىن, شاقىردى ەكەن دەپ جۇگىرىپ بارا قويمادىم. ەندى ويلاسام, ەكەۋمىزدىڭ ارامىز جاقىنداي تۇسۋىنە العاش قادام جاساعان دا فاريزا اپكەم ەكەن. ماڭايىندا قىز-كەلىنشەكتەر ءۇيىرىلىپ جۇرسە دە, كەيدە ول مەنى ءوزى باراتىن جەرلەرگە قوياردا قويماي ىلەستىرە كەتەتىن.
كەيدە تۋرا ايتىپ تۋعانىنا جاقپاي جۇرەتىن فاريزانىڭ ەرەكشە ءبىر قاسيەتى – شىن تالانتتى جازباي تانيتىن. ولاردان دا قولىنان كەلگەن قامقورلىعىن ەش اياعان ەمەس. ونى جالپاق جۇرت جاقسى بىلەدى. ايتسە دە, مەن ءوز تاراپىمنان فاريزانىڭ ادام جانىن وتە نازىك تۇسىنە بىلۋىمەن قاتار, ولارعا قارلىعاشتىڭ قاناتىمەن سۋ سەپكەندەي بولسا دا شاراپاتىم تيسە دەيتىنىن ءجيى اڭعاراتىنىمدى ايتا كەتەيىن.
ءوزى قايتارىنان بىرنەشە جىل بۇرىن ول استانانىڭ تورىندە «فاريزانىڭ اقىن سىڭلىلەرى» اتتى ەرەكشە ءبىر كەش وتكىزدى. كەشتىڭ ەرەكشەلىگى سول, فاريزا سول كەشتە ەل الدىندا كوپ كورىنە الماي جۇرگەن ءبىر توپ تالانتتى اقىن قىزداردى رەسپۋبليكامىزدىڭ تۇكپىر-تۇكپىرىنەن ارنايى شاقىرتىپ العان ەدى. وكىنىشكە قاراي, سول تۇستا قىزمەت بابىمەن ءىسساپاردا جۇرگەندىكتەن, بۇل كەشكە ءوز باسىم قاتىسا المادىم. الايدا, سول كەشتىڭ وتە اسەرلى وتكەنىنەن حاباردار ەدىم. ويتكەنى كەشكە شاقىرىلعان تالانتتى توپتىڭ ىشىنەن ءبىزدىڭ قىزىلوردالىق قۇربىمىز قاتىش تا (قاتيرا جالەنوۆا) بار ەدى. كەزىندە قازاق پوەزياسىنىڭ ابىزى ءابدىلدا تاجىباەۆتىڭ ءوزى قاتيرانىڭ بالاڭ پوەزياسىنا ءسۇيسىنىپ, اق باتاسىن بەرىپ, كولەمدى ماقالا دا جازعانىن كوزى قاراقتى جۇرت جاقسى بىلەدى. الايدا, جارىق جۇلدىزداي جارق ەتىپ كورىنگەن قاتيرانى سوڭعى كەزەڭدە جۇرت جوعالتىپ العانداي ەدى. ويتەتىن دە سەبەبى بار. دەنساۋلىعىنا وراي ءوز ەلىنە كەتكەن قاتىشتىڭ جازعان جىرلارى دا سيرەپ كەتكەن. مىنە, سول قۇربىم تەلەفون سوعىپ, ءوزىنىڭ ويلاماعان جەردەن فاريزادان شاقىرۋ العانىن, استاناداعى كەشكە قاتىسقانىن جەلپىنە ايتقاندا قۋانىشى قوينىنا سىيماي تۇرعانىن بايقاعانمىن. اقىن قىزداردى ءدۇر سىلكىندىرگەن سول كەشتىڭ ءبىزدىڭ قاتيرانىڭ بويىنا دا ەرەكشە ءبىر سەرپىن بەرگەنى بايقالىپ تۇردى.
فاريزا اپكەم رەداكتسياعا كەلگەن كەزدە مەن سول كەش ءۇشىن, قاتيرا ءۇشىن راحمەت ايتتىم دا, ىلە «اپكە, مۇنداي كەشتەردى جالعاستىرۋ ويىڭىزدا بار ما؟» دەدىم. ء«يا, جالعاستىرۋ كەرەك سياقتى», دەدى ول. وسى ءساتتى مەن دە قالت جىبەرمەي «ولاي بولسا, كەلەسى كەشتى پروزايك قىزدارعا ارناساڭىز قايتەدى. ءوزىڭىز بىلەسىز, ولاردىڭ دا ايدارىنان جەل ەسىپ جۇرگەن جوق. كىتابى شىقپاي, ءباسپاسوز بەتىندە دە كورىنە الماي جۇرگەن تالانتتى قىزدار ادەبيەتتىڭ بۇل سالاسىندا دا از ەمەس», دەدىم.
– ە, سەندەر نە قاراپ جۇرسىڭدەر؟ ماعيرا, ءشاربان, مىنا وتىرعان سەن, ماعان يتەرىپ تاستاعانشا وسى ويدى ىسكە اسىرۋعا بولاتىن ەدى عوي, – دەدى بەتىمە سىناي قاراپ.
– ءسىز باستاپ بەرسەڭىز, ودان ءارى قوستايتىندار تابىلار, – دەدىم مەن دە سوزدەن جىعىلماي.
– وندا سەن بىلاي ىستە. جەر-جەردەن كوپ كورىنە الماي جۇرگەن تالانتتى قىزداردى سۇراستىرىپ, سولاردىڭ ءتىزىمىن جاسا, – دەدى ول ءسال ويلانىپ بارىپ. ءسويتتى دە ىلە ءوزى بارىپ قايتقان وڭىرلەردى ويمەن شارلاپ شىققانداي بىرەر ادامنىڭ اتى-ءجونىن ايتىپ تا ۇلگەردى. بايقايمىن, مەن ايتقان وي ونى بەيجاي قالدىرماعان سياقتى. «كەشتى قاشان, قايدا وتكىزەتىنىمىزدى كەيىن ساعان ءوزىم ايتامىن, ازىرگە سەن قىزداردى ىرىكتەي بەر», – دەدى ول كەتەرىندە. وكىنىشكە قاراي, اپكەم بۇل نيەتىنە جەتە الماي كەتتى...
ەندى ويلاپ وتىرسام, بىزدەن دە بىلمەستىك از كەتپەگەن سياقتى. وزگەنى قايدام, كوكەيدە جۇرگەن ءبىر اۋىز جىلى لەبىزىمدى ايتىپ, ونى ءبىر ءسات جان شۋاعىنا بولەۋگە مەن دە تىم ق ۇلىقسىز بولعان سياقتىمىن. ول كىسىنىڭ دە جىلى ءسوز ەستۋدەن كەت ءارى ەمەس ەكەنىن ەسكەرمەگەن سياقتىمىن. سونى اپكەمنىڭ ماعان ءبىر اۋىز سوزىمەن عانا ۇقتىرعانى بار.
بۇل سوڭعى وچەركتەر جيناعى شىققان كەز. سول جيناققا ونىڭ «اتى توبە دەمەسەڭ, سۋىقتوبە بيىك تاۋ» اتتى مەن تۋرالى ماقالاسى دا ەنگەن ەكەن. ارينە, ونى كورگەنمىن. الايدا, بىلمەستىگىم شىعار, حابارلاسا قويمادىم. فاريزا دا جۇمىر باستى پەندە عوي, مەنىڭ ءۇنسىز قالعانىم كوڭىلىنە كەلسە كەرەك, ءبىر كۇنى ءسىڭلىسى, مەنىڭ قۇربىم مارۋسيا مارالقىزىنا تەلەفون شالدى. ءدال سول مەزەتتە مەن «الماتى» ساناتوريىندە دەمالىپ جاتقانمىن. ال مارۋسيا بولسا مەنى ىزدەپ كەلىپ وتىرعان. ەكەۋى ارنارسەنى ايتىپ ءبىراز سويلەسكەننەن كەيىن مارۋسيا ماعان جالت قارادى دا «مىنە, ول مەنىڭ قاسىمدا وتىر», دەدى. تەلەفون تۇتقاسىن جۇماگۇلگە بەرشى دەسە كەرەك, مارۋسيا ماعان ساعان رەنجىپ جاتىر دەگەندى ءۇنسىز ەسكەرتىپ ءوتتى دە, تەلەفون تۇتقاسىن ۇسىندى. «تۋ, وسى سەنىڭ ادام سۇيەتىن قىلىعىڭ جوق», دەدى اپكەم سالعان بەتتەن. مۇنىڭ وزىمە دەگەن اينالايىنى ەكەنىن بىلسەم دە, نەگە ەكەنىن, مىنا سوزىنە مەن شامدانىپ قالعاندايمىن. سودان دا شىعار, قيتىعا جاۋاپ بەردىم.
– نەگە ولاي دەيسىز. مەن وتىرىك ايتپايمىن, بىرەۋدىڭ الدى-ارتىنا شىعىپ جاندايشاپتانىپ, جاعىمپازداناتىن دا ادەتىم جوق. قاراپتان-قاراپ الدەكىمنەن ۇستاسىپ, وسەك ايتىپ, ەلدى شاعىستىرىپ, ۋلاتىپ-شۋلاتىپ ءجۇرۋدى دە وزىمە ار سانايتىن اداممىن. ولاي بولسا, نەگە مەنىڭ كىسى سۇيەتىن قىلىعىم بولماۋى كەرەك؟ – دەدىم. بايقايمىن, اپكەمنىڭ ارىنى سۋ سەپكەندەي باسىلىپ قالدى.
– ءوي, سەن نە دەپ كەتتىڭ... ونىڭدى بىلەمىن عوي... تەك سەنىڭ جىم-جىلاس جوعالىپ كەتەتىنىڭدى ايتامىن, – دەدى دە ارتىنشا. – ەگەر بىرەۋگە جاساعان ءىلتيپاتىڭنىڭ شۋاعىن سەزىنبەسەڭ, كوڭىلگە سالعان قاياۋدىڭ اششى-تۇششىسىن ايىرماساڭ, مىنا تىرلىكتىڭ نە ءمانى بار, – دەدى دە تەلەفون تۇتقاسىن تاستاي سالدى. قايران اپكەم-اۋ, سەنى ساعىندىراتىن دا وسى مىنەزىڭ عوي.
بارىمىزگە ءمالىم, فاريزانىڭ جەر-جەردە نيەتتەس, تىلەكتەس ادامدارى از ەمەس. سولارمەن بار عۇمىرىندا جاقىن سىيلاسىپ وتكەنى دە شىندىق. سولاردىڭ ءبىرى مەنىڭ اپكەم ايشاحان ەدى. ەكەۋى سوناۋ جىلدارى جول ءتۇسىپ, جامبىل اۋدانىنا بارعاندا تانىسقان.
ايشاحان سارىباي اۋىلىنداعى مەكتەپتىڭ قازاق ءتىلى مەن ادەبيەتىنەن ساباق بەرەتىن قاراپايىم مۇعالىم. وي-ورەسى وزىق ايشاحان قازاقتىڭ اقىن- جازۋشىلارىن جاقسى بىلەتىن جانە ولاردىڭ شىعارمالارىن تەرەڭ تالداي دا الاتىن. سول جۇزدەسۋدە ونىڭ فاريزانىڭ شىعارماشىلىعى حاقىندا دا تۇيدەك-تۇيدەك وي ايتقانى ەسىمدە. جەتى بالانىڭ اناسى, اتا-ەنەسىن ماپەلەپ, كۇتىپ, ءوز قولىمەن قايتپاس ساپارعا اتتاندىرعان, ءتورت بىردەي قايىنسىڭلىسىنە دە انا ورنىنا انا بولا بىلگەن ايشاحاننىڭ ادامي بولمىسى فاريزاعا دا ۇناپ قالسا كەرەك. سول ساپاردان كەيىن-اق ولار ءبىر-بىرىنەن قول ۇزبەگەن. سيرەكتەۋ بولسا دا قۋانا قاۋىشاتىن.
مەن اۋىلعا بارىپ كەلسەم, ەڭ الدىمەن ايشاحاننىڭ ءحالىن سۇرايتىن فاريزا ءبىر كۇنى «وسى سەن ايشاحاندى كىم دەپ اتايسىڭ؟», دەدى وقىستان. ويىمدا ەشنارسە جوق, ءبىراز بوگەلىپ قالدىم. ويتكەنى, مەن ايشاحاننىڭ اتىن اتايتىن ەدىم. سولاي ەدى دەپ ايتۋعا قىسىلسام كەرەك, اپكە دەيمىن دەدىم قىسىلا جاۋاپ قاتىپ. «ولاي بولسا سەن مەنى بۇگىننەن باستاپ اپكە دەيتىن بول», دەدى ول. سول وتىنىشىنە وراي سودان كەيىن-اق مەن ونى اپكە دەيتىن بولدىم. الايدا اينالاداعى جۇرتتىڭ ءبارى اپاي دەپ جاتقان سوڭ ءارى ۇيرەنىپ قالعان اۋىز, كەيدە مەن دە اپاي دەپ قالسام, ول ماعان سۇستانا جالت قارايتىن. كەيدە ءتىپتى ء«اي, سەن نە دەدىڭ؟», دەپ قاباعىمەن جاسقاپ الاتىنى دا بار ەدى. مەنىڭ بۇگىندە اپكە دەپ وتىرۋىمنىڭ بار سىرى وسى.
فاريزا اپكەم وزىمەن جانى جاقىن دوس تاڭداۋعا كەلگەندە ەش جاڭىلماعان ەكەن. سول ايشاحان قۇربىسى فاريزا گەرمانيادا ەمدەلىپ جاتقاندا ونىڭ حال جاعدايىن ءبىلۋ ءۇشىن ماعان ءجيى حابارلاسىپ تۇردى. ءتىپتى, ءبىر جولى ماعان «الىستا جاتىر, مەن قايدان بىلەيىن» دەپ قول قۋسىرىپ وتىرا بەرمەي, ءمان-جايدان حابارى بار جۇرتتان سۇرامايسىڭ با؟», دەپ كادىمگىدەي رەنجىگەن. سول ءسوز تۇرتكى بولدى ما, مەن وسى بىلەدى-اۋ دەگەن ءبىراز ادامنان فاريزانىڭ دەنساۋلىعى جايلى سۇراستىرا باستادىم. كوبىسىنىڭ بىلەتىنى – ونىڭ شەتەلدە ەمدەلىپ جاتقانى عانا. دەگەنمەن, مەرەكە قۇلكەنوۆتەن ءبىر جاقسى حابار ەستىدىم. فاريزا اپاي ءتاۋىر بولىپ قالدى, جۋىردا ەلگە قايتاتىن شىعار دەدى ول. ايشاحان حابارلاسقان كەزدە سونى ايتىپ ەدىم: «اۋ, بۇل تاماشا حابار عوي. گازەتكە بەرىپ, جۇرتتان ءسۇيىنشى سۇرامايسىڭدار ما؟», دەدى ول قۋانىشىن جاسىرا الماي. وسى ءسوز وي سالعان شىعار, گازەتتىڭ سول كەزدەگى پرەزيدەنتى, ايتۋلى ازامات ساۋىتبەك ابدراحمانوۆقا فاريزانىڭ ءتاۋىر بوپ قالعانىن, جۋىردا ەلگە قايتىپ قالۋى مۇمكىن ەكەنىن اڭگىمە ۇستىندە ايتىپ ەدىم, ساكەڭنىڭ ويى ايشاحانمەن ورايلاس شىقتى. «فاريزا ەلدىڭ سۇيىكتى قىزى عوي. ءبىر حابارىن بىلگەنىمىز دۇرىس بولدى. ءسۇيىنشى ايدارىنا بەرەيىك», دەدى. ءسويتىپ, بۇل حاباردى ايشاحان قۇربىسىنىڭ ارقاسىندا العانىمىزدى ەسكەرىپ, سول كىسىنىڭ اتىمەن بەرىلگەن «فاريزا اقىن ءتاۋىر بولىپ قالىپتى», دەگەن الاقايلاعان شاعىن ماقالا گازەت بەتىنە شىقتى.
بايقاساڭىز, بۇل ماقالادا فاريزا اپكەمنىڭ شىعارماشىلىعى حاقىندا ەش ءسوز ەتپەدىم. ويتكەنى بۇل جونىندە ايتىلىپ تا, جازىلىپ تا جاتىر. الداعى ۋاقىتتا دا ايتىلارى دا, جازىلارى دا حاق. ياعني, فاريزاتانۋ ەندىگى ۇرپاقتىڭ ەنشىسىندە دەمەكپىن. ال مەنىڭ ماقساتىم – ءوزىم قىرىق جىلدان استام ۋاقىت بويى قاتار جۇرگەن, دامدەس-تۇزداس بولعان فاريزانىڭ ادامي بولمىسىن حال-قادەرىمشە ايتىپ, وعان دەگەن جۇرەك تۇكپىرىندەگى سارتاپ بولعان ساعىنىشتى سىعىپ بەرۋ عانا بولدى.
جۇماگۇل سولتيەۆا,
قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى
