27 شىلدە, 2011

ءبىلىمى تەرەڭ, پاراساتى بەرەن

874 رەت
كورسەتىلدى
19 مين
وقۋ ءۇشىن
سىنشى ساعات اشىمباەۆ شىعارماشىلىعى تۋرالى ويلار اتاعىنان ات ۇركەتىن لاۋازىمدى قىزمەتتە جۇرگەن كەزىندە ۇلتتىڭ بولاشاعى, ءتىلدىڭ كەلەشەگى, رۋحاني قۇندىلىقتاردى ساقتاپ قالۋ, قا­زاقى قالىپپەن ۇرپاقتى ءتالىمدى ەتىپ تاربيە­لەۋ ماسەلەسىن ۇستەمدىگى ءجۇرىپ, ۇسكىرىكتەي ۇرىپ تۇرعان كەڭەستىك يدەولوگيا تۇسىندا دا جاس­قانباي, ازاماتتىق پارىزى­مىز بەن قارى­زىمىز تۋرالى قايمىقپاي وي قوزعاپ, با­رى­مىز قايسى, جوعىمىز قانە, باردى جار­قىراتىپ, جوقتى قايتسەك تۇگەندەيمىز دەپ وتباسى وشاق قاسىندا, نە الاقانداي اۋدي­توريا­نىڭ ىشىندە ەمەس, تەلەديدار بەتىندە جال­پاق جۇرتقا جار سالعان, پىكىر ۇيىم­داس­تىرعان, ونى ءبىرىمىز قولداپ, ەكىنشىمىز ءالىپتىڭ ارتىن باققاندا ءوزىنىڭ ەرەكشە تالان­تىمەن, پايىم پاراسا­تىمەن ايتا العان اسا كورنەكتى ادەبيەت سىنشىسى, جالىندى پۋبليتسيست, قوعام قاي­راتكەرى ساعات اشىمباەۆ ەكەنى بارشاعا ءمالىم. ءوزى ومىردەن ەرتە كەتسە دە ارتىنا ولمەس مۇرا قالدىرعان سول قارىمدى قالامگەردىڭ تاياۋدا «سىن سىم­باتى» اتتى ءبىر تومدىق كىتابى جارىق كوردى. كىتاپتى پاراقتاپ وتىر­عاندا دانىشپان ابايدىڭ: «ۇزىن ءومىر نە بەرەر, كورگەن, بىلگەن بولماسا؟» دەگەن ەكى جول ولەڭى ويعا ورالدى. جيناقتىڭ بەتاشارىنا قا­زاق ادەبي سى­نىنىڭ ايتۋلى وكىلى, اكادەميك مۇحامەتجان قاراتاەۆ­تىڭ سۇيىكتى شاكىرتىن سۇڭقارعا تەڭەپ, كەلبەتى مەن تا­لانتىن كەلىستىرە ايتقان «سىن­نىڭ ساراپ­شى ساربازى» دەگەن ماقالاسى بەرىلىپتى. ءسا­كەڭنىڭ تاڭداۋلى ماقا­لالارى توپتاس­تى­رىلعان ءبىرىنشى ءبولىم  «ادە­­بيەت مۇددەسىنە ادال­­دىق» دەپ اتالسا, ال اعالارى مەن زامان­داستارى, قۇرمەت تۇت­قان ىنىلەرى جازعان تالداۋ دۇنيە­لەر «سىن­شى مۇراسىنا تاع­زىم» دەگەن بولىمگە جيناقتالىپتى. سىنشىل وي ساردارىنىڭ ءبۇ­كىل ءبىتىم-بولمىسىن: «قوعام­دى قوزعايتىن, ادام ساناسىن وزگەر­تەتىن تۇل­عالار بولادى. ولار ءوزىنىڭ قاتارىنان, زاما­نى­نان وزىق تۋادى. وتكەن عا­سىر­دىڭ 60-80 جىل­دارىنىڭ ارا­سى قازاق رۋحانياتىنا دا­رىندى­لاردى ءۇيىپ-توگىپ-اق بەرىپ ەدى. وكىنىشى, سولار­دىڭ كوبىنىڭ عۇمىرى قىسقا بولدى. ورىس ادە­بيەتىنىڭ باعىنا تۋعان پيسارەۆ سەكىلدى قۇي­رىقتى جۇلدىزداي جارقىراپ جانىپ, اعىپ ءتۇس­كەن جارىقتارى­مىز­دىڭ ءبىرى – قازاق مادەنيەتى مەن ادەبيەتىنىڭ دامۋىنا, ۇلتتىق سانانىڭ وسۋىنە ۇلكەن ۇلەس قوسىپ كەتكەن اسىلداردىڭ ءبىرى – ساعات ءاشىم­باەۆ بولاتىن», – دەپ تاپ باسىپ ايتقان كور­نەكتى عالىم, بەلگىلى قوعام قايراتكەرى مىر­زاتاي جولداس­بەكوۆتىڭ ءتۇيىندى سوزىنەن كوپ جايدى اڭعارۋعا بولعانداي. وسى­لايشا باعا­لانعان ازامات سىنشىنىڭ ماقا­لالارىن زيالى قاۋىم وكىلدەرى جاقسى بىلگەنمەن, كەيىنگى تولقىن تولىق حاباردار بولماۋى مۇمكىن عوي. سول سەبەپتەن دە اتىن ەستىگەن قالامگەردىڭ ارتىندا قالعان مۇراسى قانداي ەكەن, دەگەندى اڭعارتۋ ءۇشىن كىتاپتاعى ماقا­لالارعا از-كەم توقتالا كەتسەك دەيمىز. ويلى جاننىڭ قاي كەزدە دە ءمانىن ءتو­مەندەتپەيتىن شىعارمالارىن وقىپ وتىرساڭ تەرەڭ دە تەگەۋرىندى تالداۋلار الدىڭ­نان شى­عادى. وزگەنىڭ جازعانىنا پىكىر ءبىلدىرۋ ءۇشىن ءوزىڭ ءبىلىمدى بولۋىڭ كەرەك. بۇل تۇرعىدان كەلگەندە, سەگىز قىرلى, ءبىر سىرلى ساكەڭ قامشى سالدىرمايدى. كىتابىنان بۇكىل ادەبيەت الەمى تۋرالى: كىمدەر نە جازدى, قاي جازۋشىدان قانداي قۇندىلىق قالدى دەگەندى كورىپ-ءبىلىپ وتىراسىڭ. ول سۇيەكتى دۇنيەلەرگە پىكىر بىلدىرگەندە ءاتۇستى ەمەس, تۋىندىنىڭ ءتۇپ-تامىرىنا دەيىن تەرەڭ­دەپ بارىپ, جەتىستىگىن جارقىراتا كورسەتىپ, ولقىلى­عىن وي سالاتىنداي ەتىپ دالەلمەن العا تارتادى. ايتالىق, «سىنشىل وي تۋرالى سىر», «ىزدەنىس باعدارىن بارلاعاندا» دەگەن ەكى ماقا­لادا وتكەن عاسىردىڭ 60-70-80 جىل­دارىنداعى ادەبيەت «مايدانىنا» جان-جاقتى تالداۋلار جاسايدى. قازاق ادەبيەتىمەن عانا شەكتەلىپ قال­­ماي, الەمدىك وركەنيەتكە ەرەكشە ۇلەس قوس­قان جازۋشىلاردىڭ تۋىن­دىلارىنا دا توق­تا­لادى. ءبىر عانا مىسال, ورىستىڭ اتاقتى سىن­شىسى بەلينسكي پۋشكيندى بايرونمەن, نە سوڭ­عىسىن الدىڭ­عىسىمەن سالىستىرۋدىڭ وعاش ەكەنىن ايتقان. سول سەكىلدى ءبىز ءبىر كەزدەرى ن.پو­گوديننىڭ: «اۋەزوۆ – قازاقتار ءۇشىن ەكىنشى اباي, ءبىز ءۇشىن شى­عىستىڭ شولوحوۆى», دەگەن سوزىنە ماسات­تانىپ, كەۋدەلەپ جۇرگەنىمىز بار. وسىنى كەڭەس ءداۋىرى دۇرىلدەپ, ماسكەۋ گۋىلدەپ تۇرعاندا العاش رەت اۋەزوۆ شىعىستىڭ شو­لوحوۆى ەمەستىگىن, بۇل كوڭىلگە قونبايتىنىن, اۋەزوۆ شىعىستىڭ ءوز ۇلى, اعات سوزگە ال­دان­بايىق دەگەن دە ساعات اشىمباەۆ بولاتىن. ول, ول ما, ورىس ادەبيەتى وزدەرىنىڭ باستاۋ باسىن «يگور پولكى تۋرالى جىردان» الىپ, شولو­حوۆتىڭ «تىنىق دونى­مەن» ۇشتاستىرسا, ساكەڭ قازاق ادەبيەتىنىڭ التىن تامىرىن ورحون-ەنيسەي تاس جازبا ەسكەرتكىشتەرىندە جاتقانىن اي­تىپ, ول پىكىرىن اۋەزوۆتىڭ «اباي جولى» ەپو­پەياسىمەن استاس­تىرىپ: «ءبىزدىڭ كوركەم وي-سانا­مىزدىڭ دامۋ تاريحى ارىدەن باستالاتىندىعى زور ماق­تانىش!» – دەيدى. قوعامنىڭ كەسىرى مەن كەساپاتىن تاپ باسىپ جازعان جازۋشى شىعارماسىنا باعا بەرەتىن ادام – سىنشى. سىنشىنىڭ مىقتىلىعى عابيت ءمۇ­سىرەپوۆتىڭ استارلاپ, تۇسپالداپ ايتاتىن تۇس­­تارىنا تالداۋ جاساعاندا ايقىن اڭعا­رى­لادى. ءتىپتى ەرەكشە قاناتتانىپ, دارالانىپ كەتەدى. اسىرەسە, قوعامداعى جەگىقۇرت كەمشىلىكتى كەكەسىنمەن كورسەتەتىن جازۋشىنىڭ «قاس­قىردى اتقان قايسىسى؟» دەگەن اڭگىمەسىندەگى سۋرەتكەرلىكتى بايانداي كەلىپ, مەيماناسى تاسىعان عالىم, مينيس­تردىڭ بەينەسىن لىقسىپ توگىلگەن كونياكتار ارقىلى قالامگەردىڭ ايتار ويىن جۇرتقا تايعا تاڭبا باسقانداي ەتىپ جەتكىزەدى. ءوزى ەرەكشە ءىلتيپات تانىتىپ, الدەنەشە رەت ورالىپ ما­قالا جازعان ۇلى تۇلعانىڭ شى­عارماشى­لىعىن جان-جاقتى تالداعان «ع.­مۇ­سىرەپوۆ تۋ­رالى تريپتيح» اتتى ءۇش ءبو­لىمنەن تۇراتىن ءارتۇرلى فورمادا جازىلعان ەڭبەكتەن ۇيرەنەر ۇلگى, الار تاعىلىم از ەمەس. 1972 جىلعى ءجۇر­گىزىلگەن سۇح­باتتا ساكەڭنىڭ: «انا ءتىلىمىزدىڭ بۇگىنى مەن بولا­شاعى تۋرالى نە ايتار ەدىڭىز؟» دەگەن سۇراعىنا ءسوز زەرگەرى: «بىلەتىن فيلوسوفتار ءتىل بار جەردە عانا ويلاۋ بار دەسەدى. راس ءسوز. «ءتىل دەگەنىمىز, ويلاۋدىڭ تىكەلەي كورىنىسى» دە­گەن عۇ­لاما ماركس ءسوزى ءبارىمىزدى دە تا­بىن­دىرادى. وسى توڭىرەكتە ويلانىپ قاراساق, قازاقتىڭ دا ويلاۋ دارەجەسى ەشكىمنەن كەم ەمەس. ولاي بولسا, ونىڭ ءتىلى دە اسا باي, شالقار ءتىل. تۇيىندەپ ايتساق, تىلدەن اسقان بايلىق جوق, تىلدەن بيىك اسقار جوق. تىلدەن تەرەڭ تەڭىز جوق», – دەيدى. دۋالى اۋىزدان شىققان ءسوز عوي بۇل, ءتۇبى حالىققا كەرەك دەپ نەمقۇ­رايدىلىق تانىتپاي جازىپ العان سىن­شىنىڭ زەردەلىلىگىنە وسى جەردە باس يەسىڭ. ساعات اعامىز عابەڭ تۋرالى ەمىرەنە, بۇكىل شىعارماسىنىڭ ىشىنە تەرەڭ ەنە وتىرىپ, تەبىرەنە جازىپتى. «ادام بالاسى ساعىنىش پەن مۇڭ­نان ايرىلعان جەردە بارىنەن ايرىلادى» دەگەن ا.چەحوۆ ءسوزىن مىسالعا الىپ, قالامگەردىڭ قازاق­تىڭ تابي­عاتىنا تامسا­نىپ: «ءبىزدىڭ كوپشى­لىگى­مىزدىڭ جانىمىز اڭشى, ءوزىمىز اڭشى ەمەسپىز. ءبىزدىڭ جان-ءتانىمىز دالا بالاسى ەكەنىمىزدى ۇمىت­تىرمايدى. ءبىزدىڭ اڭشىلى­عى­مىزدىڭ ءوزى ۋ-شۋى, ءيىس-قو­ڭىسى جوق تازا دالانى سا­عىنۋمەن بايلا­نىس­تى ەكەنى داۋسىز. مىسالى, مەن ءوزىم 70 جاسقا تول­عانشا ءبىر رەت كۋ­رورت­قا بارعان ەمەسپىن. دە­مالىس­تارىمدى ىلعي دالادا, وزەن-كول جاعا­سىن­دا وتكىزۋشى ەدىم», دەگەن تۇسىن دايەككە الىپ, اسىل اعاسى ءوزىنىڭ الدىنداعى الىپ­تاردى قالاي ساعىناتىنىن, ەسكە ءتۇسى­رەتىنىن, «قايران قالي­بەك! قاي­ران قالەكەڭ!» دەگەن ءسات­تەرىن مى­سالعا الادى. ەكەۋارا اڭگىمەدە: «ءوز زامانىن­داعى رۋحاني كەساپات اتاۋلىعا ەڭ الدىمەن جازۋ­شىلاردى جا­ۋاپ­قا تارتۋ كەرەك», – دەگەن گ.مانن ءسوزىن نازارعا ۇستاپ, وزدەرىنە ارتىلعان ار جۇگىنىڭ جەڭىل ەمەستىگىن ءبىر ءسات تە ويدان شىعارماي, كوڭىلدەن ءسون­دىرمەي قازاقتىڭ جاق­سى­لىعى مەن اتتەگەن-ايلارىن قوزعايدى. سونى قايتسەك تۇزەي­مىز, ءتۇزۋ جولعا سالامىز دەيدى. «تانىمادىق, جارىمادىق جاقسىعا ءبىر ىرگەلى», – دەپ اباي ايتپاقشى, عابيت مۇسىرەپوۆتىڭ اڭگىمە ۇستىندە قولامتاداي قوزعاعان مىنا ءبىر تولعاقتى ءسوزى, اجىراپ بارا جاتقان اتا سالتتى ەسكە تۇسىرەدى. وقىپ كورەلىك: «مۇحتاردىڭ كوزى تىرىسىندە بورىگە ءتان ب ۇلىنۋشىلىك دەگەن اقىلىڭ­نان الجاستىرار «اۋرۋ» جوق ەدى! جارىقتىق, مۇحتار ءتىرى بولسا, وسى بۇگىنگى كوبىمىز كوبىكتەي كوپىرىپ سويلەمەس ەدىك-اۋ!» – دەگەن وكىنىشى بۇل كۇندەرى كۇشەيىپ كەتتى-اۋ! ال سول كەزدە باس­تالعان كەسەل كىتاپ وقىماۋ تۋرالى ابايشا «جارلى ەمەسپىن, زارلىمىن» دەپ: «جا­قىندا مىناۋ اباي مەن اناۋ فۋرمانوۆ كوشەلەرىنىڭ بۇرىشىنداعى كىتاپ دۇكەنىندەگى ساتۋشى قىز: – اعاي, مۇحتار اۋە­زوۆتىڭ مىنا تومدارى جات­قالى كوپ بولدى, ەشكىم الماي جاتىر, – دەگەنىن ەستىگەندە, سورەدەگى اۋە­زوۆ تومدارىن كورگەندە كىرەرگە قارا جەردە تەسىك بولمادى. مۇحتار اۋەزوۆ جاماندى­عىنان وتپەي جاتقان جوق, ءبىزدىڭ جاماندىعىمىزدان بىزگە جەتپەي جاتىر. «قايران ءتىل, قايران ءسوز – نادانعا قادىرسىز», – دەگەن اباي ءسوزى ويىڭا تۇسەدى. ادام جانى نەگە ۇقساس بولسا, سوعان اڭسارى اۋىپ تۇرادى. وسى كۇنى اڭسارى اعاشقا اۋعان, ۇيىنە اعاشتان «بارريكادا» جاساپ جاتقاندار از ەمەس. سولار «جۋرنالنىي» ستولىنىڭ ءبىر اياعى شىعىپ كەتسە, جانى قوسا شىعىپ كەتەر ەدى, ال ۇيىندە مۇحتار اۋەزوۆتىڭ تومدارى جوق ەكەندىگىنە قىسىلماي, قىم­سىنباي-اق تۇرىپ جاتادى. مۇندايلار تۋرالى اباي: و دا – قۇداي پەندەسى, تۇسپەي كەتەر دەيمىسىڭ؟ ءتاڭىرىنىڭ قۇرعان تەزىنە؟ – دەگەن عوي. باسقا نە ايتامىز. مۇندايدا تاعى دا ابايعا جۇگىنىپ, كوڭىل جۇباتامىز. «يت مارجاندى نە قىلسىن» دەگەن ءسوز بار, ساۋلەسى بار جىگىتتەر ءبىر ويلانار», – دەگەن دانىشپاننىڭ سوزدەرىن قاي­تا­لاعىمىز كەلەدى. وسى كۇنى جۇرتتىڭ ءبارى ءوزىن «سى­رىمەن ەمەس سىرتىمەن» ينتەلليگەنت سا­نايدى, ال مەن ءوز باسىم ۇيىندە, ءۇيىنىڭ قاق تورىندە مۇحتار ومارحان ۇلىنىڭ ون ەكى توم­دىعى نە سوڭعى جيىرما تومدىعى جوق قازاق بالاسىن ازامات سانامايمىن, ولاردى ەش ۋا­قىتتا دا ينتەلليگەنت دەپ ەسەپتەمەيمىن, باسقا­مىزدى ساتىپ الماي-اق تا, وقىماي-اق تا قوي­سىن, مۇحتاردى وقىماۋ سۇمدىق ەمەس پە» – دەگەن اشۋلى ءسوزىن ايتىپ, بۇگىندە كوبىمىزدى تولعان­دىرىپ, ارتى قالاي بولار ەكەن دەپ ويلاندىرىپ جۇرگەن ماسەلەنى كورەگەندىكپەن ايتىپ كەتىپتى. «سەكسەنگە كەلگەن مەنى ءدال ءبۇ­گىنگى تاڭدا كارىلىك ەمەس, ادامگەرشىلىك پرو­بلەماسى سەلكىلدەتىپ وتىر. تەحني­كالىق پروگرەسكە ءبارىمىز دە ريزامىز, وسىلاي ريزا بولىپ جۇرگەندە نراۆستۆەننىي پروگرەسس جاعى, ياعني ار-وجدان, ادامگەرشىلىك, بايلىعىمىز تىم ور­تايىپ بارا جاتقان جوق پا؟! ...«بايلىق قۋعان جەردە باقىتتىڭ باسى قيسايادى», «دۇنيەگە قۇمار­لىق جەڭگەن جەردە – ادامعا دەگەن ءسۇيىس­پەنشىلىك جەڭىلەدى, اقىلعا دەگەن سۇيىسپەنشىلىك جەرلەنەدى», – دەگەن اتاقتى فيلوسوف ساليۋس­كي­دىڭ سوزدەرىنىڭ تۋرالىعىنا كوزىم ابدەن جەتتى», دەپ­تى عابەڭ سۇحباتتىڭ سوڭىندا. ال سىن­شى: «مەنى قاتتى الاڭداتاتىن نارسە ءدۇ­نيە­قوڭىزدىق, الارماندىق, قاناعاتسىزدىق, كور­سەقىزارلىق, ءوزىم­­شىلدىك دەگەن پالەلەر. وسى­­لارمەن اعايىنداس باقتالاستىق, شەن­قۇمارلىق, تاعىسىن تاعى جانە بار. بۇل جيىركەنىشتى قۇبىلىستار ەتەك العان جەردە ازاماتتىق سەزىم مەن ادامگەرشىلىككە, سۇ­لۋلىققا نۇقسان كەلمەي قويمايدى», دەپ جازۋ­شى ويىن جالعاستىرادى. «اسىل ءسوزدى ىزدەسەڭ, ابايدى وقى, ەرىنبە. ادامدىقتى كوزدەسەڭ, جاتتاپ توقى كوڭىلگە»,  دەپ سۇلتانماحمۇت تورايعىروۆ ايتپاقشى, دا­نىش­پان ابايعا ساكەڭ الدەنەشە رەت ورالىپ, اقىنعا يمانداي ۇيىپ, ءتىل ۇيىرەر تىلىنە, تاعى­لىمدى تالىمىنە تەرەڭ تالداۋلار جاسايدى. سول تالداۋلارعا كوز جۇگىرتىپ وتىرعاندا قىل-قى­بىر­دان جان سارايىڭ تازارادى. ابايدى وقى, اعايىن, اداسپايسىڭ دەگەن سىنشى ءۇنى قۇلاققا كەلەدى. «اقىن جانىن جابىرقاتقان جاندار», دەگەن ماقالاسىندا ساعات اشىمباەۆ: «بۇل كۇندە ادام­­دى ەمەس, مالدى سىيلاپ, اركىم-اق ورىن بەردى وعان توردەن», دەگەن ۇلى اقىننىڭ: «ەگەر مەنىڭ ءىشىمدى جارىپ كورسەڭ, جىلاۋىڭدى ۇمى­تىپ, شوشىر ەدىڭ» دەپ جانى كۇيزەلگەندە بار شىندىقتى جايىپ سالعانىنا وزەگى ورتەنىپ: «قانداي اۋىر ءسوز! مىنە, سودان بەرى ءجۇز جىلعا تاياۋ ۋاقىت ءوتىپتى. وسى ۋا­قىت ىشىندە... ابايدىڭ جا­نىن جانشىعان جارام­سىز جاي­لاردان ارىلىپ بولدىق پا؟! شىنىڭىزدى ايتشى؟!» – دەيدى. وتىز جىل بۇرىن قويىلعان وسى سۇراقتىڭ جاۋابى تابىلىپ, الاڭ كوڭىل جايدارى كۇيگە ءتۇستى مە؟ كۇيكى تىرلىك وڭالدى دەپ باتىل تۇردە ايتا الامىز با؟ ەكىنشى ءبولىم جوعارىدا ايتقا­نىمىزداي, مىر­زاتاي جولداس­بە­كوۆ­تىڭ «زامانىنان وزىپ تۋعان» اتتى تالداۋ ماقالاسىمەن اشى­لىپتى. ارداقتى اعاسى اسىل ءىنىسى تۋرالى وي تەربەگەندە, ونى حان ءتاڭىرىنىڭ توپشىسى ەرتە قاتايعان ءتاستۇ­لە­گىنە تەڭەيدى. «ۇلت نامىسى دەگەندە جانىن سالاتىن, كوكىرەگى قارس ايىرى­لا­تىن. اكادەميك زەينوللا قابد­و­لوۆ­شا ايتساق: «مىنەزى مەن ءمۇ­سىنى, ماز­مۇنى مەن ءپىشىنى, بول­مىسى مەن ءبىتىمى بولەك ەدى. ساعات ەكىنىڭ ءبىرى ەمەس, بىرەگەي ەدى. اق تىلەۋى ەل ۇستىندە جۇرەتىن. ىزدەگەنى – ىزگىلىك, جاقسىلارعا جاناسا جۇرە­تىن», دەيدى. جازۋشى ۇزاقباي دوسپانبەتوۆ قىسقا ومىردە قىرۋار مۇرا قال­دىرعان ساكەڭ ەڭبەكتەرىن سارالاي كەلىپ, ءوت­كەن عاسىرداعى قا­زاق زيا­لىلارىنىڭ ىشىندە ۇلت ءۇشىن ەلەۋلى ەڭبەك ەتكەن ءىلياس وماروۆ تۋرالى ءبىلىپ جازعان­دا­رىنا ريزا­لى­عىن تانىتىپ, كۇنى كەشە ءومىر­دەن وزعان جىر جامپوز­دارىنىڭ ءبىرى, تالان­تىنا قاراي توڭىرەگىنە قويار تالابى ەرەن وتە­جان نۇر­عاليەۆ ەكەۋىنىڭ ارا­سىن­داعى سىزات تۇسپەگەن شىعار­ماشىلىق بايلا­نىس تۋرالى وي تەربەپتى. سىن الەمىنىڭ ساعات ءاشىم­باەۆتان كەيىنگى بەلگىلى وكىل­دەرىنىڭ ءبىرى با­قىت ساربا­لا ۇلى تەتەلەسى تۋرالى تەبىرەنە ءسوي­لەيدى. سىن جازۋدىڭ سىر-سيپا­تىنا ءۇڭىلىپ, جازۋ­شى­لاردىڭ شى­عار­ماسى تۋرالى پىكىر جازۋ ءۇشىن ءتورت قۇبىلاڭ تۇگەل, ويىڭ وزىق, بويىڭ بيىك تۇرۋ كەرەكتىگىن مەڭزەيدى. بۇل تۇرعىدان كەلگەندە, ساعاتتىڭ ءار ءسوزى, ايتقان تۇجىرىمى بولات قازىقتاي مىق­تى قاعىلا­تىنىن, داۋ تۋا قالسا, ايتار ءۋاجى دايىن ءجۇ­رەتىنىن ناقتى مىسالدارمەن دالەل­دەيدى. سونى­مەن قاتار, ول زامان­دا­سىنىڭ قايرات­كەرلىگىن دە قادىر­لەيتىنىن العا تارتىپ, «... ساعات اشىمباەۆ ال­داعى ۋاقىتتا دا قازاق ادە­بيەتىنىڭ شىنايى ءول­شەمى – سەرگەك ساعاتى, تۋعان الا­شى – الەۋ­مەتىنىڭ وركەنى – ساعات حانى بولا بەرەدى», دەپ ءسوز اياعىن تۇيەدى. پروفەسسور جانعارا دادەباەۆ سىنشىنىڭ ءومىر جولىنا توقتالىپ, سۋرەتكەرلىك, ازامات­تىق تۋرالى پىكىرلەرىن ساراپ­تايدى. ءوزى دە كەزىندە سىن جازعان, جازۋشى تۇرلىبەك مامە­سەيىت ساعات­تاي تۋما تالانتتىڭ سىنشىل ويى تۋرالى وي ءوربىتىپ, قازاق سىنشى­لارىنىڭ ەڭ­بەكتەرى مەن ونىڭ ماقا­لا­لا­رىن ۇشتاستىرىپ تالداۋلار جاسايدى. بەلگىلى جازۋشى ديداحمەت ءاشىم­حان ۇلى ءوزى قادىر تۇتاتىن اعاسىنىڭ كى­تاپتارى تۋرالى, سول كىتاپتاردىڭ سىرتقى فورماسى مەن ىشكى يىرىمدەرىنە ۇڭىلسە, پروفەسسور قۇلبەك ەرگوبەك ءوزىنىڭ «جانىن جالاۋ ەتكەن...», «ار­مىسىز, ساعات اعا» اتتى ديپتيحىندە جەلدەتپەي, جەلپىنبەي مايدا سامالداي ەسىپ, قالامگەردىڭ بۇكىل بولمىسىن قارا­پايىم تىلمەن كەلىستىرە جازعان. ءار جىل­دارداعى ەڭبەكتەرىن تالداپ, تالانتتى جاستارعا جاساعان قامقورلىعىن, «جۇرەكتەن قوزعايىق», «پارىز بەن قارىز» سەكىلدى حابار­لار­دىڭ سىر-سيپاتىن اشىپ, ىزدەنىستەرىنىڭ ءنا­تيجەلى بول­عانىن, اسىرەسە, قالىڭ قاۋىمنىڭ ساناسىنا ساۋلە تۇسىرگەن «ازاماتتىق پارىز», «ينتەلليگەنت دەپ كىمدى اي­تامىز؟», «دەموكراتيا مەن بيۋروكراتيا», «جا­ريالىلىق جايلى ويلار», «قايتا قۇرۋ جانە ينتەلليگەنتسيا», «ۇلت­تىق سانا جانە رۋحاني بىرلىك», «ۇلت ءتىلى­نىڭ تاعدىرى» سەكىلدى ماسەلەلەردىڭ كوتەرىل­گەنىن ايتادى. «كۇندەستىك سەزىم – ادامگەرشىلىك سەزىمنىڭ ازعىنداعان ءتۇرى. ول سەزىم – وي-ساناسى دامىماعان كىشكەنە ادامدار مەن ۇلتتىق پاراساتى جەتىلمەگەن, رۋحى تومەن ۇلتتاردىڭ باسىنداعى بالاڭدىق اۋرۋدىڭ ناتيجەسى», – دەپ تولستويشا, «اقىلدى ادامدى اقىلسىز جاننان اجىراتا الماعان جەردە مەملەكەت كۇيرەيدى», – دەپ ديوگەنشە سويلەپ وتى­را­تىن ەدى ساعات اعا كوگىلدىر ەكراننان», – دەيدى عا­لىم ءىنىسى. ال ەكىن­شى ماقالا­سىندا ايتۋلى سىنشىنىڭ ەكى تومدىعى تۋرالى تەرەڭ تالداۋ جاساپ, وندا جازىلعان ماقالالاردىڭ ارقاي­سىسىنىڭ كوتەر­گەن جۇگىن ساراپقا سالادى. جۋرناليست كولباي ادىر­بەك ۇلىنىڭ «كازاحسكوە دەلو» ساعات ءاشىم­باەۆ» دەگەن ماقالاسىندا نەبارى 44 جا­سىندا ومىردەن وزعان ازاماتتىڭ جەلتوق­سان كوتەرىلىسىنەن كەيىنگى قاسىرەتتى كۇندەر مەن جىلداردا كورگەن قيىن­دىعى, تارتقان ازابى, سونىڭ ءبارى جۇدىرىقتاي ەت جۇرەككە زىلدەي سالماق تۇسىرگەنىن بايانداعان ەكەن. كىتاپقا الدىڭعى تولقىن اعالارىنىڭ ءىزىن باسىپ كەلە جاتقان, تالانتتى ادەبيەتشى امانگەلدى كەڭشىلىك ۇلى «سىنشىل پاراسات يەسى» اتتى ماقا­لاسىمەن سوڭعى نۇكتەنى قويعان ەكەن. مۇندا ول البەر كاميۋدىڭ «سيزيف تۋرالى اڭى­زىنداعى» زىلدەي تاستى ورگە سۇيرەپ, كوزدەگەن جەرىنە جەتكىزە الماي قينالعان سيزيف ءتوزىم­دىلىگىن سىنشى ساعات اشىمباەۆتىڭ بويىنان كورەتىنىن ايتادى. جالپى, قارىمى مىقتى, وي قارۋى شەگەدەي سىنشىنىڭ وسى جيناعىن قۇراستىرعان جارى, جازۋشى ءشاربانۋ بەيسەنوۆا ەكەنىن ايتا كەتكەنىمىز ءلازىم. بۇل جارعا كورسەتىلگەن ءىلتيپات ادە­بيەتكە جاساعان ادالدىقتىڭ ادەمى كورىنىسى دەپ بىلەمىز. بۇعان دەيىن دە سىنشىنىڭ «سىن مۇ­راتى», «تا­لانت­قا تاعزىم», «پاراساتقا قۇش­تارلىق», «شىن­دىققا سۇيىسپەن­شىلىك», «اقيقات­قا ىڭكارلىك», «ەكى تومدىق شىعار­مالار جيناعى» ءوز وقىرمانىن تاپقان ەدى. سۇلەيمەن مامەت.
سوڭعى جاڭالىقتار