دوموفون مەن «تەلەفون»

ساعات كەشكى سەگىزدەر شاماسى. جۇمىستان شارشاپ-شال­دىعىپ كەلە جاتقان بەتىم. ءۇيدىڭ پودەزىندەگى كىرەر ەسىك­كە جاقىنداسام جاسى سەگىز-توعىزدارعا كەلىپ قالعان قىز بالا تۇر. العاشىندا: «ىشكە ەنە الماي تۇرعان شىعار», دەپ ويلادىم. سويتسەم, ول ويىم ادىرە قالدى. قىز وتكەن-كەتكەندى ەلەر ەمەس, مويىن بۇراتىن ءتۇرى دە جوق, اسىقپاي-ساسپاي دوموفونمەن سويلەسىپ تۇر. جانىنا كەلگەن مەنى بايقاعان شىعار دەسەم, جوق, تۇك بولماعانداي كەيىپ تانىتتى. ءارى تۇردىم, بەرى تۇردىم, بىراق ولاردىڭ اڭگىمەسىن ودان ءارى تىڭداپ تۇرۋعا ءداتىم جەتپەدى, دوموفوننىڭ «س» نۇكتەسىن باسىپ, ماگنيت كىلتتى تاقاپ, تەمىر ەسىكتى اشتىم. سول-اق ەكەن كىشكەنتاي قىز كوزى شاراسىنان شىعاتىنداي شاتىناپ: «نەگە ءبىزدىڭ اڭگىمەمىزدى بولەسىز؟», دەپ تاپ بەرمەسى بار ما؟ شىنىن ايتايىن, ودان مۇنداي ەرسى قىلىق كۇتپەگەن ەدىم. بار بولعانى ىشكە ەنەيىن, سونان سوڭ اڭگىمەلەرىن جالعاستىرا بەرەدى عوي دەپ ويلاعانمىن. – قاراعىم, بۇل تەلەفون ەمەس, دوموفون, – دەدىم مەن دە قاراپ تۇرماي. ونى تۇسىنەتىن قىز با, ىشكە قاراي ەنگەنىم سول ەدى, تەمىر ەسىكتى تەۋىپ جىبەرىپ, تارس ەتكىزىپ جاپتى. شارشاپ كەلە جاتقانىم جايىنا قالدى, امال جوق, قايتادان سىرتقا شىعۋىما تۋرا كەلدى. شىقتىم دا ءبىراز «اقىل» ايتتىم. – قىزىم, سەنىڭ بۇل ءىسىڭ كور­گەن­سىزدىك... كەشىرىم سۇراۋدىڭ ور­­نىنا تەرىس مىنەز كورسەتىپ تۇرسىڭ... ول ءتۇسىندىم دە دەگەن جوق, كە­شىرىم دە سۇراعان جوق, ءمىز باقپاعان كۇيى بەدىرەيىپ تۇرا-ا-ا بەردى. عالىم ومارحان, «ەگەمەن قازاقستان» استانا