الەممەن ارالاسىپ ەمەن-جارقىن,
مىنەكي, شاققا جەتتىك جۇرت تانيتىن.
قول جەتكەن تاۋەلسىزدىك ارقاسىندا,
حالقىمىز ەسكە الۋدا ءتۇپ تاريحىن.
تاريحتان نارىندا دا قالعان ءىز بار,
مەكەنى ارۋاقتى ەر, باتىر قىزدار.
اقجۇنىس, كۇيشى دينا, مانشۇك, حيۋاز,
كوگىمدە جارقىراعان شام جۇلدىزدار.
وتكەندى ايتا بەرسەم, ول ءبىر داستان,
ەر تارعىن كەلگەن جاۋمەن جاعالاسقان.
ەلىمە ءبىلىم ءنارىن سەبەمىن دەپ,
حان جاڭگىر وردادا العاش مەكتەپ اشقان.
جەرىمدى قويمايمىن دەپ بەرىپ قولدان,
يساتاي, ماحامبەتتەر اتقا قونعان.
داۋىلپاز كۇيىن توگىپ قۇرمانعازى,
سول كەزدەن تاۋەلسىزدىك بولعان ارمان.
تار كەزدە باستايمىن دەپ ەلدى وكسىتپەي,
ەر شىققان سەيىتقالي مەندەشەۆتەي.
تايىر, قايرات, فاريزا – حالىق ءۇنى
عالىم اسان تايمانوۆ ول – بىرەگەي.
كوتەرگەن جاڭگىر تۋىن – ءبىلىم تۋىن,
اعام مىرزاش تۇسەدى ەسكە بۇگىن.
جانىبەكتە تالاي جاستىڭ وقۋىنا,
جول اشقان ساياساتتان تاۋىپ جىگىن.
نارىنىم – قازاعىمنىڭ ءبىر بولشەگى,
ەل بولدىق بۇگىن مىنە, ءبىز ەڭسەلى.
تاريحىن زەردەلەگەن قازاقستان,
بولاشاق بيگىنەن كورەم سەنى.
حايروللا يسماعۇلوۆ,
كاسىپكەر.
باتىس قازاقستان وبلىسى.