باياعى بۇيرىق. جەزدەمنىڭ تىلەۋىن بەرىپ, اسپيرانتۋراسىن تامامداعان جەرىمە مۇعالىم بوپ بارا قالدىم. دەرەۋ جەزدەمە جەتكىزىپ ەدىم, الگى نە دەۋشى ەدى, توبەسى توبەگە ەكى-اق ەلى جەتپەدى-اۋ.
جەزدەم جاراپ باياعى بۇرىلىسقا ون شاقىرىم جەتكىزبەي كۇتىپ الدى. كۇتىپ العان جەرىنەن قيماي شىعارىپ تا سالدى.
* * *
اۋمالى-توكپەلى زامان, ءبىر مەزەت, مۇعالىمدىگىمنەن باياعى قىزمەتتى باستاعان گازەتىمە جاۋاپتى حاتشى بولىپ بارا قالدىم. جەزدەمنىڭ «جەلكە قاسيتىندىعىن» بىلسەم دە, جول جۇرەر الدىندا حابارلاسىپ پارىزىمدى وتەدىم.
ۇيىنە دەيىن ءوز اياعىممەن باردىم. جەزدەم ءۇن-ءتۇنسىز, اۋزىن بۋعان وگىزدىڭ كەيپىن كيىپتى. بارعاننان كولىگىن شۇقىلاۋمەن بولىپ ەدى, كەتەردە كولىگىنىڭ استىندا جاتىپ قوشتاستى.
* * *
اۋمالى-توكپەلىسى راس, جاۋاپتى حاتشىلىقتان الگى ينستيتۋتىما اعا مۇعالىمدىككە بارا قالماسپىن با. كوپ وتپەي, كانديداتتىعىم قورعالدى, دوتسەنت دەگەن دارەجەسىن دە بەرگەن.
سودان, ءجاي-جاپساردى ايتىپ جەزدەمە جەتكىزىپ ەدىم. ويپىر-اي, تۋرا جارتى جولدىڭ بەرگى تۇسىنان كۇتىپ الدى. ريزاشىلىق, سىي-سياپات ءبىر توبە, كەتەرىمىزدە — جارتى جولدان اسىپ جىعىلىپ شىعارىپ سالىپ ارەڭ-پارەڭ قۇشاق اجىراسىپ قۇتىلدىق.
* * *
...ءيا, تاعدىر سولاي, تاعى دا جەزدەمدى جەلكە قاسىتىپ, بۇرىنعى قىزمەت ەتكەن جەرىمە رەداكتوردىڭ ورىنباسارى بوپ بارا قالدىم...
...جەزدەم كۇتىپ المايدى ەكەن دەپ اۋىلعا ات ءىزىن سالماس مەن ەمەس, وكىمەتتىڭ كولىگىمەن-اق جەتىپ جىعىلعانبىز. جەزدەمنىڭ كۇتىم-قاباعىنا قاراپ قالعان مەن ەمەس, اۋىل وزىمدىكى, اۋناپ-قۋناپ كەلگەن جولىممەن كەدەرگىسىز-اق كەتە باردىم.
...ويلاماعان جەردەن, باعىم جانىپ دەۋشى مە ەدى, الگى باياعى فاكۋلتەتىمە باستىق بوپ اۋىسا قالماسىم بار ما.
قايدان ەستىگەنىن, اۋىلعا جۇرەتىنىمدى كىمنەن بىلگەنىن, كۇنى بۇرىن الىپ كەتۋگە كەلدىم دەپ جەزدەم كەپتى.
اۋىلدا قىران-توپان كىشىگىرىم توي جاسالدى دەسە دە بولادى. اۋىل اراسىنىڭ وزىندە: «وزىڭدەي بالدىزدىڭ جاياۋ جالپىلاپ جۇرگەنى ماعان ۇيات» دەپ جەزدەم قارىس اتتاتپادى. بولماي قالاعا دەيىن اكەپ تاستاعاندا جاسى ۇلكەن جەزدەمنىڭ الدىندا ىڭعايسىزدانىپ قالدىم.
* * *
ء«ازىلىڭ جاراسسا اتاڭمەن وينا» دەگەن بار, جەزدەمە قايتەر ەكەن دەپ: «سولاي دا سولاي... قىزمەتىمدى وتكىزىپ جاتىرمىن, سول باياعى گازەتىمە جىبەرەتىن ءتۇرى بار» دەپ حابارلاسىپ ەدىم, وكىنىپ, كۇپىنىپ, ءسوزىنىڭ اياعىن: « اتاڭا نالەت ماشينەم دە ءبىر كۇن ساۋ, ءبىر كۇن اۋرۋ, دىڭكەلەتىپ ءبىتىردى. قارنىن جارىپ, قاڭقاسىن قالدىرىپ قاماپ قويدىم, ءاي بيىلعا قوزعالا قويماس...» دەپ ءبىتىردى.
ۇيىنە ءوز اياعىممەن بارىپ وتىرىپ اس ۇستىندە تاعى دا قالجىڭعا بۇرىپ: «جولىم بولىپ, گازەتكە بارمايتىن بولىپ, دەكاندىقتان پرورەكتورلىققا جوعارىلاتتى» دەپ ەدىم, جەزدەم ءىشىپ وتىرعان تاماعىنا شاشالىپ كوگەرىپ-سازارىپ اۋرۋحاناعا ءتۇسىپ, ايتەۋىر, ارەڭ-پارەڭ امان قالعانى بار.
بۇيتكەن قالجىڭى دا قۇرىسىن, ويتكەن قىزمەتى دە بار بولسىن دەپ, ەندىگارى ول جونىندە جەزدەمە ءلام-ميم دەمەس بولىپ, اۋىلعا دا كەلۋدى سيرەتەتىن بولىپ وزىمە-ءوزىم ۋادە بەرىپ قايتتىم.
بەرىك سادىر