قاز-قالپىندا
سىزگە سالەم جولدايمىن.
مەنىڭ “زامانداسقا حات” دەگەن ماقالامدى گازەتتىڭ 22 ماۋسىم كۇنگى نومىرىندە جاريالاپ, مەنىڭ ءوز ويىمدى گازەت وقىرماندارىنا جەتكىزگەندىكتەرىڭىز ءۇشىن شىن جۇرەكتەن العىس ايتامىن.
سول ماقالاعا بايلانىستى باسىمنان كەشكەن ۇلكەن قۋانىشىمدى سىزدەرگە جانە حابارلايمىن.
گازەت شىققان كۇنى كەشكى ساعات 19.20-دا پاتەرىمدەگى تەلەفون شىلدىرلادى. ترۋبكانى كوتەرسەم – استانادان, پرەزيدەنت سارايىنان.
– سىزبەن قازىر پرەزيدەنت سويلەسەدى,– دەدى پرەزيدەنتتىڭ كومەكشىسى نۇرلان دەگەن جىگىت.
مەن نە دەرىمدى بىلمەي, ساسقالاقتاپ قالدىم. پرەزيدەنت تەلەفون سوعادى دەگەن ءۇش ۇيىقتاسام, ويىمدا جوق. لەزدە ترۋبكادان نۇرسۇلتان ءابىش ۇلىنىڭ تانىس داۋىسى ەستىلدى. سالەمدەستىك.
– بۇگىنگى “ەگەمەن قازاقستاننان” “زامانداسقا حات” دەگەن ماقالاڭىزدى باستان-اياق وقىپ شىقتىم. ءسىز حاتىڭىزدى زامانداستارىڭىزعا ارناعان ەكەنسىز. سول زامانداستارىڭىزدىڭ ءبىرى رەتىندە وزىڭىزگە تەلەفون سوعىپ, العىسىمدى بىلدىرەيىن دەپ وتىرمىن. سىزگە كوپ راحمەت.
سودان كەيىن پرەزيدەنت كۇلدى. كۇلدى دە:
– سىزگە بۇگىن بۇل ماقالاڭىزعا بايلانىستى نەشە ادام تەلەفون سوقتى؟ – دەپ سۇرادى.
– ءتورت ادام. ءسىز بەسىنشىسىز, نۇرەكە, – دەدىم مەن.
– ونى سۇراپ وتىرعانىم, ءسىز ماقالاڭىزدا بيىلعى 9 مامىر – جەڭىس كۇنى وزىڭىزگە 137 ادامنىڭ تەلەفون سوققانىن ايتىپ, ولاردىڭ ءبارىنىڭ اتى-ءجونىن كۇندەلىگىمە ءتۇرتىپ قويدىم دەپسىز. مەنىڭ دە اتىم ءسىزدىڭ كۇندەلىگىڭىزگە كىرسىن دەپ تەلەفون سوعىپ وتىرمىن, – دەدى نۇرەكەڭ ازىلدەپ.
– راحمەت, نۇرەكە. وندا ءسىزدى دە جازىپ قويايىن, – دەدىم مەن پرەزيدەنت ازىلىنە ءازىل قوسىپ.
سودان كەيىن ول كىسى ءسوزىن ءارى قاراي جالعادى.
– ماقالاڭىزدىڭ باس جاعىندا ءسىز: “پرەزيدەنتتى ماقتاي بەرۋدىڭ كەرەگى جوق. ونىڭ ءىسىن جاقتاي ءبىلۋ كەرەك”, دەپسىز. ونىڭىز دۇرىس. مەن دە جىگىتتەرگە: “مەنى سوزبەن ەمەس, حالىق ءۇشىن ىستەگەن ىستەرىڭمەن ماقتاڭدار. مەملەكەتىمىزدىڭ نىعايۋى ءۇشىن ايانباي, ادال قىزمەت ىستەڭدەر. ماعان سەندەردىڭ مەنى مىڭ رەت ماقتاعاندارىڭنان, ءبىر مەكتەپ سالعاندارىڭ نەمەسە ءبىر كاسىپورىن اشقاندارىڭ قىمبات”, دەيمىن”, – دەدى پرەزيدەنت.
ودان كەيىن اڭگىمەمىز باسقا تاقىرىپقا اۋىستى.
– ماقالادا ايتىلعان باتاڭىزعا جانە راحمەت. بۇكىل حالىقتىڭ قامىن ويلاعان ونداي الەۋمەتتىك باتانى ءومىردىڭ اۋىر وتكەلدەرىنەن وتكەن ءسىزدەر سياقتى ارداقتى اعالار بەرمەگەندە, كىم بەرەدى؟! دۇرىس! جەرگىلىكتى اكىمدەردىڭ كەمشىلىكتەرىن كورسەتىپ, ۇرىسقانىڭىز دا ءجون. سىزدەر تەزگە سالماعاندا كىم تۇزەتەدى ولاردى؟
بۇدان سوڭ پرەزيدەنت مەنىڭ دەنساۋلىعىمدى سۇرادى.
– شالدارشا شاپقىلاپ ءجۇرىپ جاتىرمىن, نۇرەكە, – دەدىم مەن.
– سونىڭىز دۇرىس. قارتتار حالىقتىڭ قازىناسى عوي. وزدەرىڭىز سياقتى اقىلشى اعالاردىڭ كوپ بولعانىنا نە جەتسىن! وسى شابىسىڭىزدان تانباڭىز, ەندەشە. امان بولىڭىز, ازەكە, – دەپ پرەزيدەنت ءسوزىن اياقتادى.
ءبىر-بىرىمىزگە جاقسى تىلەۋ تىلەپ, قوش ايتىستىق.
ويدا جوقتا بولعان پرەزيدەنتپەن بۇل اڭگىمەگە مەنىڭ دە, بالا-شاعامنىڭ دا قۋانىشىندا شەك بولمادى.
– سىزگە پرەزيدەنت راس تەلەفون سوقتى ما؟ ول كىسىنىڭ وزىمەن سويلەستىڭىز بە؟ – دەپ نەمەرەم ءاليا قايتا-قايتا سۇرادى.
پرەزيدەنتپەن سويلەسۋ باقىت قوي. بىراق, اۋزىڭا كەرەكتى ءسوز تۇسپەي قالادى ەكەن.
مەنىڭ تەلەفونىمدى تاۋىپ, پرەزيدەنتپەن جالعاستىرعان قاسىمبەكوۆ ماحمۇتقا جانە راحمەت.
مەنى وسىنداي زور قۋانىشقا جەتكىزگەنى ءۇشىن “ەگەمەن قازاقستانعا” راحمەت ايتىپ, سىزگە العىس حات جولداپ وتىرمىن, ساۋىتبەك ءىنىم. ولاي دەيتىنىم – ماعان وسى ماقالانى جازۋعا تاپسىرىستى ءوزىڭىز بەرگەن ەدىڭىز عوي.
سالەمەت بولىڭىز.
اعالىق ىستىق ىقىلاسپەن, ءازىلحان نۇرشايىقوۆ, “ەگەمەن قازاقستان” گازەتىنىڭ قارت اۆتورى, بۇرىنعى قىزمەتكەرى.
23.06.2010 ج.
الماتى.