تۋعان جەردىڭ ءبىر شوكىم توپىراعى مەن جۋسانىنىڭ ءيىسىن قاسيەت تۇتىپ, قاستەرلەگەن حالىقپىز. سودان دا شىعار, قيىن-قىستاۋ كەزدە ەرىكسىز شىلدەي شاشىلىپ, شەتەل اسقان قانداستارىمىز تاۋەلسىزدىك العاننان بەرگى كەزەڭدە ەلىم, جەرىم دەپ كوشىن قازاقستانعا بۇرعانى. ولار جاڭا ورتاعا بەيىمدەلۋ, ءبۇگىنگى قوعامداعى كەيبىر ەرەكشەلىك پەن قيىندىققا كەزىگەتىندەرىن سەزىنگەندەرى دە انىق. سوعان قاراماستان, جۇرەك تۇپكىرىندەگى قازاقى بۇلا سەزىم, ۇلتجاندىلىق ءتاستۇيىن بەكىنۋگە جول اشتى. ەلباسىنىڭ ولاردى قامقورلىقسىز قالدىرمايتىنىنا سەندى, ۇرپاعىنىڭ بولاشاعىن بارىنەن جوعارى قويدى.
قانداستارىمىز جايلى نەگە ايتىپ وتىر دەيسىز عوي. بۇقارالىق اقپارات قۇرالدارىندا جەكە باسىن وتانىنان ارتىق كورەتىن “شىرىگەن جۇمىرتقالار” جايلى ءجيى جازىلىپ ءجۇر. قالتاسىن دوللارعا تولتىرىپ, شەتەل اسىپ, قازاقتىڭ بايلىعىن وزگە ەلدىڭ بانكىنە سالعاندار جوق ەمەس, بار. ورالماندار اتامەكەنگە جەتكەنىنە قۋانسا, بايلار شەتەل اسقانىن “مارتەبە” كورەتىن سەكىلدى.
“باردان – پەيىل, جاقسىدان – مەيىر” دەمەكشى, قازاق نارىقتىڭ پارقىن, نارقىن ءتۇسىندى. ەلدىڭ, جەردىڭ مارتەبەسىن بارىنەن بيىك ۇستاپ كەلەدى. دەيتۇرساقتا, تاۋەلسىزدىك العاننان بەرگى كەزەڭدە “ەكى جەپ, بيگە شىققاندار”, بايلىقتى ار مەن ابىرويدان بيىك ساناعاندار قاتارى كوبەيگەنى قىنجىلتادى.
جامان ادەت – جابىسقاق. ەندى ازاماتتارىمىز ەمەس, ايەل زاتى دا وسى جات ادەتكە بارعانىن ەستىپ قالامىز. مۇنداي ۇلتتىق قۇندىلىعىمىزعا جات, ادامگەرشىلىك قاسيەتتەن الشاق دەرەكتەر جاس ۇرپاق ءۇشىن دەرتتەن دە جامان. شەتەلدە وقىعانداردىڭ اراسىندا دا “جاقسى ءومىردى” قيماي, ەبىن تاۋىپ, جات جۇرتتىڭ ەسىگىندە قالىپ جاتقاندار دا كەزدەسەدى.
ەلجاندىلىق قاسيەت – وتانىنا, حالقىنا دەگەن ادال قىزمەتپەن ولشەنەدى. قازاق مەملەكەتىنىڭ ىرگەتاسىنىڭ بەرىكتىگى ۇلتجاندى, باتىل, جان-جاقتى ءبىلىمدى ازاماتىنا بايلانىستى ەكەنى تاعى اقيقات. ولاي بولسا, بايلىق ار مەن ابىرويدان بيىك ەمەس ەكەنىن تۇيسىنسەك كەرەك.
كۇمىسجان بايجان, الماتى وبلىسى.